II OSK 872/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: st. asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SA/Po 11/20 w sprawie ze skargi V.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 15 października 2019 r., nr SKO.GP.4000.596.2019 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SA/Po 11/20, oddalił skargę V.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 15 października 2019 r., nr SKO.GP.4000.596.2019 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy wydaną na wniosek P. sp. z o.o. O. w P. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 11 kwietnia 2019 r., znak: NG.6733.3.2018 o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb S., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb K., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb S., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb G., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb P., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb O., gmina N., działki nr [...], [...], [...], [...] obręb Ż., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb C., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb P., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb P., dz. nr [...], obręb W., gmina W. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła V.C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: na podstawie art. 173 § 1 w zw. z art. 174 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm., dalej: "u.g.n.") przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wniosek inwestora sprostał wymaganiom prawnym przez określenie celu interesu publicznego przez wskazanie katalogu podmiotów będących beneficjentami celu publicznego realizowanej inwestycji. Przy jednoczesnym braku takiego wskazania przez inwestora we wniosku czemu naniesienie na mapy oraz plany przebiegu inwestycji jest niewystarczające do przyjęcia, że inwestycja gazowa jest potrzebna i jakiemu katalogowi podmiotów, przy jednoczesnym załączeniu do wniosku dokumentacji stanowiącej o rzeczywistym celu inwestycji jakim jest przyłączenie do istniejącej sieci zakładu przemysłowego V., który to jako podmiot nie publiczny nie korzysta z dobrodziejstwa inwestycji celu publicznego. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w całości, jednocześnie zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie kasacyjne według norm przepisanych prawem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona zanegowała zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. W drugiej kolejności odpowiedź na skargę kasacyjną wywiódł uczestnik postępowania – P. sp. z o.o. z siedzibą w T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej oddalenie oraz kwestionując zasadność zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Z dotychczasowego przebiegu sprawy, jak również w świetle podniesionego zarzutu, należy wnosić, że zaistniały spór koncentruje się na kwestii prawnego statusu zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia. W tym względzie należało podzielić stanowisko organów administracji zaaprobowane w zaskarżonym wyroku, że zamierzenie to spełnia ustawowe wymogi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., według którego, ilekroć w przepisach u.p.z.p. jest mowa o inwestycji celu publicznego, należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Według przywołanego art. 6 u.g.n., do celów publicznych zaliczono m.in. budowę i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazów (pkt 2). W świetle powyższych regulacji charakter planowanego zamierzenia, jako inwestycji celu publicznego, nie zależy od statusu prawnego inwestora, liczby przyszłych beneficjentów, jak również źródeł jej finansowania. Ustawodawca bowiem ani w u.p.z.p., ani w u.g.n., nie uzależnia uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego od wymienionych powyżej dystynkcji. Stanowisko prezentowane w tym względzie przez Sąd I instancji, które podziela również Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie, jest zbieżne z poglądami wyrażanymi w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA z: 5.07.2011 r., II OSK 672/11, ONSAiWSA 2012, nr 4, poz. 75; 26.04.2012 r., II OSK 264/11, LEX nr 1251986; 18.01.2022 r., II OSK 442/19, LEX nr 3336013; 15.03.2022 r., II OSK 838/21, LEX nr 3335262; 27.04.2022 r., II OSK 1020/21, LEX nr 3356857; 12.10.2022 r., II OSK 3777/19, LEX nr 3419369) oraz w piśmiennictwie prawniczym (A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, wyd. III, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2018, s. 609). Mając zatem na uwadze okoliczności faktyczne sprawy, które ilustruje materiał zgromadzony w aktach administracyjnych oraz prawne uwarunkowania wynikające z przytoczonych wyżej przepisów, należało uznać za niezasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 209 p.p.s.a., zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oddalono, wobec niewykazania przez wnioskującego wysokości poniesionych kosztów.