I SA/Rz 701/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku AK o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [.] z dnia [.] czerwca 2017 r. nr [.] w sprawie ze skargi AK na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] sierpnia 2017 r. nr [.] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [.] z dnia [.] czerwca 2017 r. nr [.]. UZASADNIENIE W skardze na opisane w sentencji postanowienie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania wraz z postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [.] czerwca 2017 r. nr [.]. Za zasadnością wniosku przemawiać ma jego ważny interes, ponieważ wykonanie rażąco wadliwych postanowień spowoduje zagrożenie zdrowia i życia w związku z zajętymi środkami oraz warunkami życia poniżej minimum egzystencji, ale też z powodu rażących błędów organów skarbowych, mających wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [.] uchylił wydane w pierwszej instancji postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [.] z dnia [.] czerwca 2017 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Oba rozstrzygnięcia podjęte zostały przez organ odwoławczy i organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego, w którym zobowiązany – AK, zgłosił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, rozpoznane w pierwszej kolejności przez wierzyciela – Pocztę Polską S.A., a następnie ww. organy administracji skarbowej. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Brak atrybutu wykonalności aktu lub czynności uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Ponadto, wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Objęte wnioskiem postanowienia powyższego wymagania wykonalności w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie spełniają. Zaskarżone postanowienie organu odwoławczego ma charakter kasacyjny, uchylono nim postanowienie pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wydano je na podstawie art. 138 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) dalej określanej skrótem: "u.p.e.a.". Postanowienie takie nie posiada atrybutu wykonalności, ponieważ nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie nadaje się ono do wykonania, w tym egzekucji, i nie wymaga wykonania w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jego skutkiem, w razie uprawomocnienia się, będzie wyłącznie obowiązek organu pierwszej instancji ponownego rozpatrzenia sprawy egzekucyjnej dotyczącej zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Okoliczność ta nie świadczy jednak o wykonalności postanowienia w rozumieniu powołanego przepisu. Jeżeli chodzi natomiast o postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [.] czerwca 2017 r., to z uwagi na ostateczny – na obecną chwilę, charakter zaskarżonego postanowienia z dnia [.] sierpnia 2017 r., rozstrzygnięcie z dnia [.] czerwca 2017 r. zostało przez organ odwoławczy uchylone, a więc wyeliminowane z obrotu prawnego. Nie wywołuje zatem jakikolwiek skutków; w wymiarze prawnym nie istnieje. Niezależnie jednak od tej procesowej sytuacji, postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydane na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. nie posiada atrybutu wykonalności w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie nakłada na nikogo obowiązku, ani nie uprawnia do podejmowania określonych działań, w tym nie dotyczy wprost obowiązku uregulowania przez skarżącego określonego świadczenia. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono o odmowie udzielenia ochrony tymczasowej.