III SA/Kr 799/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi W. M. na pismo Wojewody Małopolskiego z dnia 6 kwietnia 2023 r. znak WB-I.430.2.5.2023 w przedmiocie zażalenia skarżącego na brak wniesienia wniosku o ukaranie w sprawie popełnienia wykroczenia polegającego na nieprawidłowym oznakowaniu drogi wewnętrznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "odrzucenie zażalenia na niewniesienie wniosku o ukaranie przez Straż Miejską, pismo Wojewody Małopolskiego WB-I.430.2.5.2023 z 2023-IV-06." Jak wynika z akt sprawy, skarżący pismem z 10.01.2023 r. skierował do Straży Miejskiej Miasta Krakowa zgłoszenie popełnienia wykroczenia polegającego na nieprawidłowym oznakowaniu drogi wewnętrznej ul. K. w K. przy wieżowcu znajdującym się przy ul. S. nr [...]. W piśmie tym skarżący wskazał art. 85a kodeksu wykroczeń oraz opisał na czym polega sygnalizowane przez niego wykroczenie. W rozpoznaniu żądania skarżącego, Straż Miejska Miasta Krakowa w piśmie z 30.01.2023 r. wskazała, iż nie stwierdza nieprawidłowości oznakowania miejsca wskazanego przez skarżącego (drogi wewnętrznej), a w związku z tym, brak jest podstaw do przyjęcia, iż nastąpiła realizacja znamion wykroczenia z art. 85a kodeksu wykroczeń. Straż Miejska przedstawiła argumenty za zajętym stanowiskiem. Następnie, skarżący w kierowanym do Straży Miejskiej Miasta Krakowa piśmie z 7.02.2023 r. przedstawił dalsze argumenty za słusznością ukarania sprawcy wykroczenia. Straż Miejska Miasta Krakowa pismem z 15.03.2023 r. podtrzymała zajęte już w sprawie stanowisko. Z uwagi na powyższe, pismem z 20.03.2023 r. skarżący skierował do Wojewody Małopolskiego "zażalenie na odstąpienie przez Straż Miejską od ukarania sprawcy wykroczenia" żądając rozpoznania sprawy i uznania za wykroczenie sposobu oznakowania drogi wewnętrznej ul. K. przy ul. S. tj. popełnienia wykroczenia z art. 85a kodeksu wykroczeń. Skarżący argumentował, że okoliczność popełnienia spornego wykroczenia została przyznane przez Straż Miejską podczas składania przez skarżącego zeznań w innej sprawie. W odpowiedzi na opisane wystąpienie, Wojewoda Małopolski pismem z 6.04.2023 r. (znak j.w.) podał, iż skarżący złożył zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia jako pokrzywdzony (art. 25 par. 1 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia; dalej k.p.s.w.), a ta okoliczność wyklucza możliwość działania w trybie art. 56a kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (k.p.s.w.), gdyż skarżącemu nie przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego na brak wniesienia przez oskarżyciela wniosku o ukaranie. Wojewoda Małopolski podał, iż w tym przypadku znajduje zastosowanie przepis art. 27 par. 2 k.p.s.w., tj. pokrzywdzony może wnieść samodzielnie wniosek o ukaranie jako oskarżyciel posiłkowy. W skardze na przedstawione wyżej pismo wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący kwestionując stanowisko wyrażone przez Wojewodę Małopolskiego zarzucił naruszenie: - art. 25 par. 1 k.p.s.w. poprzez nietrafne przyjęcie, że został on pokrzywdzony poprzez nieprawidłowe oznakowanie drogi; - art. 54 par. 2 albo 56a k.p.s.w. poprzez brak wymaganego pouczenia w zawiadomieniu. Skarga domagała się uchylenia stanowiska Wojewody Małopolskiego o odrzuceniu zażalenia i przekazania zażalenia do ponownego rozpatrzenia. Nadto zawierała żądanie przywrócenia miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 27 par. 2 k.p.s.w. albo 7 dniowego terminu z art. 56a tego kodeksu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski domagał się jej odrzucenia względnie oddalenia. W piśmie z 12.06.2023 r. skarżący podał, iż przed rozstrzygnięciem przez Sąd zarzutu w sprawie art. 25 par. 1 k.p.s.w. o nietrafnym przyjęciu, że skarżący został pokrzywdzony przez nieprawidłowe oznakowanie drogi, brak jest podstaw do odrzucenia skargi. W ocenie skarżącego, organ nie wykazał, jakie chronione dobro i w jaki sposób miało zostać narażone. Zażalenie z art. 56a k.p.s.w. "wchodzi w tryb k.p.a. i zgodnie z art. 104 k.p.a. powinno być zakończone decyzją." Skarżący dodał, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje wyłączenia spod kontroli sądowej decyzji podjętej w takich sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi przez sąd jest każdorazowo poprzedzone oceną jej dopuszczalności. Nie każde bowiem działanie (bezczynność lub przewlekłość) organu administracji publicznej może zostać skontrolowane przez sąd administracyjny. Obszar kontroli sądowej określony został w art. 3 par. 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 259; dalej p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie lub kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...); 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego; 6. akty prawa miejscowego; 7. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone wyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 jak też bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z przedstawionego wyżej stanu sprawy wynika, iż skarżący zgłosił Straży Miejskiej Miasta Krakowa fakt popełnienia wykroczenia polegającego na nieprawidłowym oznakowaniu drogi wewnętrznej ul. K. w K. (...), tj. wykroczenia z art. 85a Kodeksu wykroczeń. Straż Miejska, w toku sprawy wywołanej wnioskiem skarżącego prezentowała stanowisko negujące istnienie podstaw do stwierdzenia popełnienia wskazanego wyżej wykroczenia. Stanowisko to, objęte zostało zażaleniem wniesionym przez skarżącego do Wojewody Małopolskiego, w trybie art. 56a kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenie, a udzielona przez Wojewodę odpowiedź (zawarta w piśmie z 6.04.2023 r.) stanowi aktualnie przedmiot zaskarżenia. W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych wyżej przepisów należało stwierdzić, że nie jest objęte właściwością rzeczową sądu administracyjnego pismo Wojewody zawierające stanowisko odnośnie możliwości wdrożenia trybu ściągania wykroczenia w warunkach braku stwierdzenia przez oskarżyciela podstaw do dokonania tej czynności. Sprawy o wykroczenia toczą się w oparciu o regulację ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Kodeks ten natomiast odsyła do przepisów Kodeksu postępowania karnego (por. art. 1 par. 2 k.p.s.w.) nie przewidując, aby wydane w oparciu o jego regulacje akty lub podjęte czynności, mogły być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Działalność organów straży miejskiej (gminnej) odnosząca się do spraw o wykroczenie, nie należy do działalności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak przy tym trafnie wskazał WSA w Łodzi w postanowieniu z 25.02.2015 r. (sygn. akt III SA/Łd 4/15) brak wniesienia wniosku o ukaranie do sądu rejonowego w sprawie wykroczenia oraz rozpoznanie zażalenia na niewniesienie wniosku o ukaranie, o jakim stanowi art. 56a k.p.w., nie podlegają w świetle powyżej przytoczonych przepisów p.p.s.a., właściwości sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, skarga podlegała odrzuceniu, a podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.