III FZ 517/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 679/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr 2401-IEE.7192.191.2024.2.MS UNP: 2401-24-081210 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 21 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. N. (dalej: Skarżący lub Strona) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 kwietnia 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 sierpnia 2024 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 27 sierpnia 2024 r. Termin na usunięcie braku fiskalnego skargi upływał 3 września 2024 r., natomiast wpis został uiszczony 11 września 2024 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, wskazując, że jest ona obarczona brakiem fiskalnym, którego Strona nie usunęła mimo wezwania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zażaleniem z 7 listopada 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Gliwicach, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu środka odwoławczego Strona podkreśliła, że art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazujący sankcję za brak uiszczenia opłaty od skargi pomimo otrzymanego uprzednio wezwania nie stanowi o konieczności zachowania jakiegokolwiek terminu. W ocenie Skarżącego, redakcja przepisu wskazuje na skutek braku opłaty, nie odwołując się jednak do terminu, o którym przesądzono w art. 220 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skutek w postaci odrzucenia pisma jest zatem następstwem niewykonania (lub niewłaściwego wykonania) wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący nie zakwestionował, że został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego i że wezwanie wykonał po upływie zakreślonego terminu. Zamiast tego podniósł, że regulacja art. 220 § 3 p.p.s.a. nie wskazuje na konieczność zachowania siedmiodniowego terminu do uiszczenia opłaty sądowej, jednak stanowisko to uznać należy za nietrafne. Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Treść art. 220 § 1 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że wyznaczenie przez przewodniczącego siedmiodniowego terminu na uiszczenie opłaty dotyczy także skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, o których mowa w § 3. Zastrzeżenie zawarte w przywołanym przepisie odnosi się jedynie do odmienności rygoru odrzucenia w miejsce pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zestawienie wskazanych przepisów nakazuje zaś uznać, że ilekroć od skargi nie został uiszczony należny wpis, to przewodniczący wzywa stronę, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiściła wpis w ustawowym 7-dniowym terminie, nie zaś w dowolnym momencie. Zdarzeniem implikującym konieczność sięgnięcia po sankcję odrzucenia, tj. nieuiszczenie należnego wpisu, o którym mowa w § 3, będzie miało miejsce zarówno w sytuacji nieuiszczenia opłaty w ogólne, jak również w przypadku dokonania czynności fiskalnej z uchybieniem ustawowego terminu. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.