I GSK 275/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 2259/19 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 października 2019 r. nr 10/PRKM-ODK/CE/2019/ARiMR w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych w związku z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie), wyrokiem z 18 czerwca 2020 r., sygn. V SA/Wa 2259/19, po rozpoznaniu skargi S.Z. (dalej zwanego beneficjentem lub skarżącym) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 11 października 2019 r., nr 10/PRKM-ODK/CE/2019/ARiMR, w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARiMR) z 8 sierpnia 2019 r., nr 8/2019. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł Prezes ARiMR, zaskarżając go w całości. Wyrokowi WSA w Warszawie zarzucił: na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na błędnej ocenie dokonanych przez organ ustaleń stanu faktycznego i pominięcie przez sąd niektórych istotnych okoliczności stanu faktycznego w tym w szczególności niewzięcie pod uwagę, iż w krótkim okresie czasu po sprzedaży nastąpiło odkupienie od syna (najbliższej rodziny) jałówek wcześniej posiadanych przez stronę, a także iż zwierzęta objęte wsparciem przed i po ich sprzedaży były utrzymywane pod tym samym adresem, jak również, że tylko 6 z 29 jałówek było zakupionych przed wprowadzeniem przepisów krajowych regulujących niniejszy mechanizm pomocy, zaś przed ich wejściem w życie od dnia dniu 10 września 2016 r. funkcjonowało już w obrocie prawnym Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2016/1613, co oznacza że zarówno sprzedaż synowi jak i ponowny zakup od syna wszystkich 29 zwierząt przez skarżącego miała miejsce po wydaniu ww. aktu prawa unijnego, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 80 K.p.a. polegające na uznaniu przez sąd, iż organ nie wyjaśnił charakteru działalności strony i jego syna, ich specjalizacji i okresu współpracy, a także nie udowodnił braku fizycznego i funkcjonalnego rozdzielenia obu gospodarstw, podczas gdy organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się do prowadzenia działalności przez syna beneficjenta polegającej na odchowywaniu cieląt, w odrębnym gospodarstwie, jednakże zakwestionował fakt utrzymywania jałówek objętych wsparciem w odrębnej siedzibie. Z materiału dowodowego w tym w szczególności ze zgłoszeń beneficjenta i danych zawartych w Systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt wynika iż T.Z. (syn beneficjenta) do dnia 07.06.2019 r. posiadał tylko jedną siedzibę stada, mającą miejsce w tej samej lokalizacji, w której znajduje się siedziba stada beneficjenta, a także iż wszystkie przemieszczenia zwierząt objętych wsparciem dokonywane były w ramach jednego adresu tj. S. [...], poczta G. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 60 rozporządzenia 1306/2013 oraz art. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 przez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż w niniejszej sprawie nie doszło do stworzenia przez skarżącego sztucznych warunków w tym że nie zaistniał element subiektywny świadczący o stworzeniu sztucznych warunków wymaganych do otrzymania wsparcia, podczas gdy w sprawie zarówno istniał jak i został wykazany przez organ element subiektywny i obiektywny stosowania ww. przepisu art. 60 rozporządzenia 1306/2013, zaś o istnieniu elementu subiektywnego świadczą bowiem przede wszystkim zorganizowanie działań, powiązania rodzinne i powiązania funkcjonalne w prowadzeniu gospodarstw, podlegające na odkupieniu od syna (najbliższej rodziny), w krótkim okresie czasu po sprzedaży, jałówek wcześniej posiadanych przez stronę oraz utrzymywanie tych samych zwierząt pod wspólnym adresem (przed zakupem jak i po zakupie). Ponadto zakup wszystkich jałówek przez stronę miał miejsce, gdy obowiązywało już rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2016/1613, a wejście przepisów krajowych dotyczących niniejszego wsparcia miało miejsce po dokonaniu przez stronę zakupu tylko 6 z 29 zwierząt objętych wsparciem, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 oraz motywami rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/1613 poprzez ich błędną wykładnię i uznanie za nieprawidłową wykładnię tego przepisu i motywów rozporządzenia przyjętą przez Komisję Europejską (postępowanie wyjaśniające INT/2018/006/PL/RLF) i organ, zgodnie z którą celem wsparcia "Pomoc na zakup jałówek w celu zwiększenia wartości hodowlanej stada" było "wsparcie producentów mleka poprzez dofinansowanie zakupu jałówek hodowlanych pochodzących ze stad objętych oceną wartości użytkowej umożliwiające rolnikom wprowadzenie do ich stad wartościowego materiału hodowlanego o znanym pochodzeniu i wartości hodowlanej, przyczyniając się tym samym do wyeliminowania zagrożenia epizootycznego dla stada producenta. Jednocześnie pomoc ta miała na celu zwiększenie konkurencyjności gospodarstw mleczarskich, przyczyniając się tym samym do wzmocnienia ich sytuacji ekonomicznej wobec prognozowanych wysokich wahań cen na rynku mleka przetworów mlecznych.", podczas gdy już z literalnej treści art. 1 ust 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/1613 wynika, że środki przyjmowane przez państwa członkowskie służą wsparciu producentów mleka lub rolników w innych sektorach hodowlanych, którzy podejmują co najmniej jedno z enumeratywnie wymienionych w tym przepisie działań mających na celu wzmocnienie stabilności gospodarczej ich gospodarstw oraz przyczynienie się do stabilizacji rynku i jako jedno z tych działań przepis wymienia w pkt. f) wdrażanie systemów jakości lub projektów mających na celu propagowanie jakości i wartości dodanej. Zatem za nieuprawniony należy też uznać pogląd sądu, iż cel wsparcia nie wynika z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/1613 i motywów do tego rozporządzenia jak również, że strona nie miała świadomości w zakresie zasad wynikających z uczestnictwa w mechanizmie, podczas gdy strona ubiegając się o przyznanie pomocy oświadczyła, iż zapoznała się oraz zobowiązała się do przestrzegania "Warunków udzielenia pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych". Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że sąd pominął fakt, że przepisy unijne dotyczące omawianego mechanizmu pomocy zostały wprowadzone Rozporządzeniem Delegowanym Komisji (UE) 2016/1613 z dnia 8 września 2016 r. przewidującym nadzwyczajną pomoc dostosowawczą dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz. Urz. UE L 242 z 9.09.2016 r., str. 10), które weszło w życie w dniu 10 września 2016 r., a zatem zarówno sprzedaż synowi jak i ponowny zakup od syna zwierząt przez skarżącego miała miejsce po wydaniu ww. aktu prawa unijnego. Zatem z tego względu za nieuzasadniony należy uznać wniosek Sądu jakoby niemożliwe było tworzenie przez beneficjenta sztucznych warunków do uzyskania pomocy w związku z brakiem przepisów krajowych regulujących mechanizm pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych w sytuacji, gdy w dniu dokonywania ww. transakcji sprzedaży i zakupu zwierząt przez beneficjenta funkcjonowały już w obrocie prawnym ww. przepisy unijne. Ponadto w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał wybiórczo tylko część faktur kupna- sprzedaży zwierząt objętych refundacją kosztów zakupu, które miało miejsce jeszcze wprowadzeniem przepisów krajowych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd nie rozróżnił okoliczności prowadzenia odrębnej działalności beneficjenta i jego syna od faktu utrzymywania jałówek przez beneficjenta i jego syna w tej samej lokalizacji. Beneficjent, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 193 zd. 2 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej organu, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie organ podniósł zarzuty zarówno oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych, które w znacznym zakresie mają komplementarny charakter, co uzasadnia łączne ustosunkowanie się do nich, stwierdzić należy, że zarzuty te, choć częściowo usprawiedliwione, nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego wyroku. Ten bowiem, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada jednak prawu. Rozstrzygając przedmiotową sprawę Prezes ARiMR stanął na stanowisku, że beneficjent uzyskał wsparcie w postaci refundacji zakupu jałówek, w następstwie stworzenia prowadzącego do tego mechanizmu, cechującego się sztucznością. Stąd, zgodnie z art. 60 Rozporządzenia Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 z późn. zm., dalej zwanego rozporządzeniem 1306/2013) środki pobrane przez niego z tego tytułu uznać należy za pobrane nienależnie. WSA w Warszawie dokonując oceny legalności decyzji Prezesa ARiMR, odnosząc się do kwestii stworzenia przez beneficjenta, wraz z jego synem, sztucznych warunków do uzyskania płatności w pierwszej kolejności zakwestionował zaistnienie w sprawie tzw. elementu subiektywnego mechanizmu sztucznych płatności w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań unijnych, poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej otrzymania przesłanek. W tym względzie zwrócił szczególną uwagę na datę wprowadzenia do porządku prawnego przepisów krajowych, stanowiących postawę przyznania beneficjentowi refundacji (6 lipca 2017 r.), w świetle której to okoliczności wykluczył przyjęcie istnienia woli/zamiaru stworzenia sztucznych warunków, zwłaszcza w odniesieniu do działań podjętych przed tą datą. Odnosząc się w powyższym kontekście do argumentów podnoszonych w procesowych zarzutach skargi kasacyjnej zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przeprowadzając ustalenia w sprawie, w szczególności w zakresie elementów istotnych z punktu widzenia zaistnienia subiektywnego elementu mechanizmu sztucznych płatności, Prezes ARiMR rzeczywiście pominął ważną okoliczność, jaką stanowi data wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz. U. poz. 1328 – dalej zwanego rozporządzeniem nowelizującym). Skoro bowiem zarzucono beneficjentowi podejmowanie działań mających wyłącznie na celu stworzenie sztucznych warunków do uzyskania wsparcia, którego przyznanie nie byłoby możliwe bez nich, to brak wzięcia pod uwagę daty wejścia w życie podstaw prawnych przyznania pomocy, w odniesieniu do dat dokonywania najpierw sprzedaży, a następnie odkupywania jałówek od syna, stanowi istotny mankament stanowiska organu, także w zakresie postępowania dowodowego, w szczególności jeżeli chodzi o ocenę zebranych w sprawie dowodów. Z uwagi więc na powyższe nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, że WSA w Warszawie dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., wytykając Prezesowi ARiMR opisane wyżej wady przeprowadzonego przez niego postępowania. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić również należy, że stanowisko Sądu I instancji w omawianym zakresie nie jest do końca prawidłowe. Data bowiem wejścia w życie rozporządzenia nowelizującego (rozporządzenie nowelizujące nosi datę 29 czerwca 2017 r.) sama przez się kategorycznie nie wyklucza przyjęcia zaistnienia w niniejszej sprawie elementu subiektywnego, co sugeruje stanowisko WSA w Warszawie. W tej kwestii w pierwszej kolejności zwrócić bowiem należy uwagę, że zakup przez beneficjenta, a w zasadzie odkup przez niego od syna jałówek, jak ustalono w postępowaniu administracyjnym, odbywał się w okresie od 10 stycznia do 24 lipca 2017 r. Z tego już więc wynika, że nie wszystkie tego rodzaju czynności nabycia miały miejsce przed wejściem w życie rozporządzenia nowelizującego, na co zasadnie zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie organ. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że zrealizowanie przez beneficjenta części zakupów jałówek od syna przed datą wejścia w życie rozporządzenia nowelizującego, może wykluczać przyjęcie zaistnienia elementu subiektywnego w odniesieniu do wszystkich rozważanych transakcji. Oprócz tego zwrócić należy uwagę, że sama data wejścia w życie rozporządzenia nowelizującego nie może stanowić w tym wypadku wyłącznej okoliczności rozstrzygającej, jeżeli chodzi o element subiektywny mechanizmu sztucznych płatności. W kwestii stwierdzenia zamiaru stworzenia sztucznych warunków istotne jest bowiem ustalenie czy istotnie skarżący w dacie podejmowania konkretnych działań, uznanych następnie za realizację sztucznego mechanizmu, miał wiedzę odnośnie planowanych w tym zakresie form wsparcia. Dlatego ważne w tym wypadku jest również ustalenie czy w tym względzie była wcześniej prowadzona chociażby jakaś kampania informacyjna kierowana pod adresem producentów mleka, bądź też czy w jakikolwiek inny sposób informacje o tym były rozpowszechniane tak, aby mogły dotrzeć do beneficjenta. Dodać także należy, że chociaż Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1613 z dnia 8 września 2016 r. przewidujące nadzwyczajną pomoc dostosowawczą dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 242, str. 10 z późn. zm.) rzeczywiście było bardzo ogólnikowe, w kwestiach możliwych do uzyskania form wsparcia, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, to jednak należy wziąć pod uwagę także to, że prace legislacyjne, zmierzające wprowadzenia do krajowego porządku prawnego odpowiednich rozwiązań w tym zakresie, podejmowane były z odpowiednim wyprzedzeniem, a samo rozporządzenie nowelizujące nosi datę 29 czerwca 2017 r. W związku z tym zaistnienie elementu subiektywnego należy rozpatrzyć również w tym aspekcie, mając na względzie także to czy skarżący kasacyjnie mógł mieć wiedzę o wprowadzanych formach wsparcia. Reasumując więc w tym względzie zaznaczyć należy, że stwierdzenie zaistnienia w stanie faktycznym niniejszej sprawy elementu subiektywnego stanowiło niewątpliwie część istotnych dla jej rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, stąd więc samo wejście w życie przepisów rozporządzenia nowelizującego, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie możne stanowić w tym wypadku okoliczności jednoznacznie rozstrzygającej wszelkie wątpliwości w omawianym zakresie. Drugim przypadkiem naruszenia przepisów postępowania przez organ, według WSA w Warszawie, było dokonanie przez Prezesa ARiMR ustaleń faktycznych (części z nich), które nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Chodzi tu zwłaszcza o ten ich zakres, który odnosi się bezpośrednio do miejsca utrzymania stad obu producentów, co miało wpływ na ocenę ich odrębności. W tym względzie zgodzić się należy z twierdzeniem drugiego z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej, że syn beneficjenta miał siedzibę stada, której adres był tożsamy z adresem stada beneficjenta. Taka okoliczność została wykazana we właściwy i przekonujący sposób, podobnie jak brak przemieszczenia zwierząt w następstwie dokonanych transakcji. Dodać przy tym należy, że rozstrzygające sprawę organy zwróciły uwagę na brak przemieszczenia zwierząt i utrzymywanie ich w jednym miejscu, przede wszystkim w kontekście braku osiągnięcia założonego przez prawodawcę unijnego i krajowego celu wsparcia, o którym mowa w niniejszej sprawie, nie zaś samego prowadzenia jednego gospodarstwa. Ten ostatni aspekt pojawił się w rozważaniach organu jedynie marginalnie i to w kontekście realizacji celów pomocy. To w aspekcie realizacji celów refundacji organy zwróciły uwagę na brak wzrostu konkurencyjności gospodarstwa beneficjenta, niedokonanie wymiany zwierząt, w rezultacie czego nie nastąpił wzrost jakościowy bydła w stadzie i nie doszło do zmniejszenia zagrożenia epizootycznego. W związku z powyższym w sprawie nie można mówić o nieprzeprowadzeniu w tym zakresie dostatecznych ustaleń faktycznych czy wręcz ich braku. Jeżeli chodzi o zarzuty oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia prawa materialnego, to w tym zakresie stwierdzić należy, że zostały one w nieprawidłowy sposób skonstruowane, w związku z czym już tylko z tego względu wykluczona jest możliwość uznania ich zasadności. W obu bowiem przypadkach Prezes ARiMR wskazał na jedną z form naruszenia prawa materialnego, wymienioną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., jaką jest błąd wykładni tego rodzaju regulacji. W ramach twierdzeń tych zarzutów nie podał jednak na czym tego rodzaju nieprawidłowość ze strony Sądu I instancji miałaby polegać. W obu przypadkach skarżący kasacyjnie organ skoncentrował się w ramach twierdzeń przedmiotowych zarzutów na okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, co wskazuje raczej na to, że jego zamiarem nie było wykazanie błędnej wykładni, wymienionych w treści zarzutów przepisów, lecz ich niewłaściwego zastosowania. Tym samym stwierdzić należy, że oba zarzuty są niejasne i wewnętrznie sprzeczne, co wyklucza możliwość uznania ich zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc zaś związany granicami skargi kasacyjnej, nie może korygować ani uzupełniać za strony wadliwie powołanych przez nie zarzutów. Nie może też ustalać pełnej i zamierzonej przez skarżącego kasacyjnie pełnej ich postaci czy też opierać się w tym zakresie na jakichkolwiek domniemaniach. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine, oddalił skargę kasacyjną. Zaskarżony nią bowiem wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.