II SAB/Wa 291/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania punktu 3 wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie określonym w punkcie 1 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie", "strona skarżąca"), na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), dalej: "u.d.i.p.", zwróciło się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister SWiA", "organ") o udostępnienie następujących informacji: 1) liczba wniosków, które wpłynęły do Ministra SWiA na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019r., poz. 288 ze zm.), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa", w czasie od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - w podziale na poszczególne lata; 2) liczba decyzji wydanych przez Ministra SWiA na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej o wyłączeniu stosowania wobec wnioskodawców art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy - w czasie od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - w podziale na poszczególne lata; 3) skany decyzji, o których mowa w pkt 2 wniosku - wydanych od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku, 4) liczba decyzji wydanych przez Ministra SWiA o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawców art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej - w czasie od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - w podziale na poszczególne lata. Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie ww. informacji w formie elektronicznej, poprzez wysłanie ich na podany adres e-mail. W piśmie z dnia [...] marca 2020 r. Ministerstwo SWiA udzieliło odpowiedzi na pytania objęte punktami 1, 2 i 4 wniosku. Natomiast odnośnie punktu 3 wniosku Ministerstwo poinformowało, że prawo wglądu do dokumentów publicznych, wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., dotyczy wyłącznie dokumentów zawierających informację publiczną. Informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi każda informacja o sprawach publicznych i tylko taka informacja podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych przepisami u.d.i.p. Decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej rozstrzygają indywidualne sprawy wnioskodawców, nie dotyczą zatem spraw publicznych. W świetle powyższego nie podlegają udostępnieniu na wniosek złożony w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Pismem z dnia 23 marca 2020 r. Stowarzyszenie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra SWiA w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2020 r., w zakresie punktu 3 wniosku. Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 61 ust. 1 - 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie w związku z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje informacje o działalności organów władzy publicznej, w tym dostęp do dokumentów, oraz że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (w tym treść i postać dokumentów urzędowych) poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że decyzje administracyjne, wydane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy informacje te znajdują się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Ministra SWiA do rozpatrzenia punktu 3 wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi Stowarzyszenie podniosło, że stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. jest błędne. Przepis art. 6 ust. i pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. wprost wymienia dane publiczne, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych (w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nie ulega więc wątpliwości, że decyzje administracyjne - wydane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - stanowią informację publiczną. Rozstrzygnięcia te dotyczą spraw publicznych, polegających na czynieniu użytku przez Ministra SWiA z kompetencji ustawowych, na mocy których nie dochodzi do stosowania przepisów skutkujących obniżeniem świadczeń emerytalnych przysługujących funkcjonariuszom służb wymienionych w ustawie. Co więcej, żądane informacje są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Stowarzyszenie zaznaczyło również, że udostępnienie ww. decyzji (w formie zanonimizowanej) ma kluczowe znaczenie dla sprawowania społecznej kontroli nad działalnością Ministra SWiA. Pozwoliłoby to przeanalizować z jakich względów organ - korzystając z ustawowych przesłanek wymienionych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - decyduje się na wyłączenie przepisów skutkujących obniżeniem świadczeń emerytalnych. To z kolei pozwoliłoby na dokonanie społecznej oceny równego traktowania obywateli przez organ władzy publicznej. Końcowo Stowarzyszenie podniosło, że przepisy ustawy zaopatrzeniowej, na mocy której wydawane są wnioskowane decyzje, stały się przedmiotem pytania prawnego Sądu Okręgowego w Warszawie do Trybunału Konstytucyjnego (sprawę zarejestrowano pod sygnaturą P 4/18). W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż zarzut bezczynności jest bezzasadny, bowiem odpowiedź stanowiąca załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej została udzielona stronie skarżącej pismem z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...]. Wnioskowane informacje nie posiadają cech informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej rozstrzygają bowiem indywidualne sprawy wnioskodawców i nie dotyczą spraw publicznych. W ocenie organu, z przepisów art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. nie wynika powszechny dostęp do każdego aktu administracyjnego. Udostępnieniu podlega bowiem tylko treść aktów administracyjnych zawierających informację publiczną. Niewątpliwie decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym, jednak nie stanowi to wystarczającej przesłanki do udostępnienia jej w trybie u.d.i.p. Natomiast akta administracyjne nie są dokumentem urzędowym, o jakim mowa w u.d.i.p. Dostęp do akt administracyjnych reguluje art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", i przysługuje stronie postępowania administracyjnego. Poszczególne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych mogą podlegać udostępnieniu, jeżeli będą się odnosiły do sfery życia publicznego. Strona nie może żądać dostępu do akt administracyjnych na podstawie u.d.i.p., lecz jedynie na podstawie art. 78 k.p.a. Trudno zaś zaakceptować pogląd, iż strona postępowania miałaby trudniejszy dostęp do akt administracyjnych niż osoby nie będące stronami - choćby do wydania uwierzytelnionej kopii dokumentu wymagane jest wykazanie ważnego interesu. Na poparcie tego stanowiska organ powołał orzeczenia sądów administracyjnych. Organ wskazał również, że wniosek Stowarzyszenia sprowadza się do żądania wyjaśnień dotyczących zastosowania przez Ministra SWiA prawa w konkretnych indywidualnych sprawach administracyjnych. Żądana informacja nie dotyczy faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego. Nie może więc być załatwiona przez udostępnienie informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani poprzez wydanie decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p., bowiem nie jest spełniony zakres przedmiotowy u.d.i.p. Odnośnie możliwości przekazania wnioskowanych decyzji administracyjnych w formie zanonimizowanej, organ wskazał, że anonimizacja ww. dokumentów wiązałaby się z koniecznością braku ujawnienia informacji dotyczących szczególnych osiągnięć byłego funkcjonariusza, będących de facto podstawą do zastosowania dyspozycji art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W przeciwnym razie organ naraziłby się na nienależytą ochronę danych osobowych wnioskodawców, bowiem informacje te mogłyby stanowić drogę do łatwej identyfikacji osób fizycznych. Wobec powyższego zanonimizowanie decyzji administracyjnych pozbawiłoby ich waloru informacyjnego wynikającego ze złożonego wniosku, w konsekwencji niweczyłoby rezultat, do którego dążyła strona skarżąca składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Konkludując Minister SWiA stwierdził, iż informacja objęta wnioskiem została udzielona, natomiast fakt, że strona skarżąca kwestionuje wartość merytoryczną odpowiedzi oraz nie zgadza się z przedstawionym w niej stanowiskiem, nie uzasadnia zarzutu bezczynności rozumianej jako brak wymaganego prawem działania organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.). Ustawa ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: (1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia określone w art. 5 u.d.i.p. - podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); (2) poinformować wnioskodawcę, że: jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej; podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie zwrócił się wnioskodawca (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); (3) odmówić w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). udostępnienia informacji publicznej: z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p.; w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., (4) umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Co istotne, organ winien podjąć ww. działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot obowiązany stosownego działania uzasadnia podniesienie przez wnioskodawcę zarzutu bezczynności. Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji. Nie budzi zatem wątpliwości, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia, będącej w jego dyspozycji, informacji publicznej - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. określa pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle tego przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Pojęcie "sprawa" swoją treścią obejmuje uprawnienia i obowiązki podmiotu, a więc dotyczy wszelkich czynności, jakie mogą być podejmowane przez organ w ramach prowadzonej przezeń działalności publicznej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). Tam zatem, gdzie występuje aktywność organów publicznych nawet jedynie w ich funkcjonalnym znaczeniu, mamy do czynienia z informacją publiczną (wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 523/15 publ. CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia przykładowe kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W świetle ww. przepisu nie może budzić wątpliwości, że decyzja administracyjna stanowi informację publiczną. Z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. wynika, że decyzja administracyjna załatwia sprawę poprzez jej rozstrzygnięcie w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Chodzi przy tym o sprawę indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. należącą do właściwości organów administracji publicznej, które niewątpliwie należy zaliczyć do organów władzy publicznej. Jest to sprawa, w której organ administracji jako podmiot reprezentujący wspólnotę publicznoprawną dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki wyważając na podstawie i w granicach prawa – dla realizacji dobra wspólnego - interesy publiczne i interesy indywidualne. Jest to zatem niewątpliwie sprawa publiczna w jej wyżej przyjętym rozumieniu. Rozstrzygająca tę sprawę decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym stanowiącym treść dokumentu urzędowego. Treść aktu administracyjnego, a zatem decyzji administracyjnej, nie tylko stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację publiczną o sprawach publicznych, ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, będąc rodzajem informacji dotyczących treści i postaci dokumentu urzędowego, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie, zarówno co do treści, jak i postaci (por. wyrok NSA z dnia 11 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1558/13; wyrok NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 894/13; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akr I OSK 476/14; publ. CBOSA). Decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne, jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 6, t. 4). Analiza art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. wykazuje, że ustawodawca jednoznacznie wskazał, że treść i postać dokumentów urzędowych jest informacją o danych publicznych, która podlega przepisom u.d.i.p. W świetle powyższego stanowisko Ministra SWiA zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2020 r., nie jest prawidłowe. Wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie skanów decyzji wydanych przez Ministra SWiA na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zatem sprawa zainicjowana powyższym wnioskiem powinna być załatwiona w ustawowym 14-dniowym terminie bądź poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia w sytuacji stwierdzenia, że występują ustawowe przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej. Poprzestanie przez organ na pisemnej informacji o tym, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej nie kończyło w sposób przewidziany prawem sprawy zainicjowanej tym wnioskiem, co oznacza, że zarzut bezczynności organu na gruncie u.d.i.p. jest uzasadniony. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę wskazać należy, że w istocie żądanie udostępnienia akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. (uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13; publ. CBOSA). Również żądanie dokonania wykładni prawa, czy udzielenia informacji o zastosowaniu przepisów prawa, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1500/12; publ. CBOSA). Jednakże strona skarżąca nie wnioskowała ani o udostępnienie akt sprawy administracyjnej, ani informacji o prawie, lecz o udostępnienie treści określonych decyzji administracyjnych, co wypełnia dyspozycję art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Co do podniesionej w odpowiedzi na skargę anonimizacji treści wnioskowanych decyzji, zauważyć należy, że kwestia ta mogłaby być przedmiotem oceny organu, np. ze względu na ochronę prawa do prywatności osób fizycznych, w sytuacji uznania, że wniosek dotyczy informacji publicznej, ale prawo do jej udostępnienia podlega ograniczeniu z powodów określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Na obecnym etapie, gdzie kwestią sporną jest charakter wnioskowanej informacji, wszelkie wywody organu w tym zakresie są co najmniej przedwczesne. Na marginesie jedynie można zauważyć, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w sytuacji odmowy udostępnienia informacji, a nie w sytuacji jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego ewentualną skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2339/13, publ. CBOSA). Konkludując stwierdzić należy, że zarzut bezczynności Ministra SWiA w zakresie rozpoznania punktu 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2020 r. jest uzasadniony, bowiem wniosek ten nie został rozpoznany w sposób prawidłowy. Bezczynność organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (v. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku w ww. zakresie nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Błędna interpretacja przepisów prawa nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji wyroku.