II SA/Gd 556/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Referent stażysta Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 lutego 2019 r. nr WI-I.7840.3.164.2018.KM-2 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 lutego 2019 r., nr WI-I.7840.3.164.2018.KM-2. Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta Kartuski decyzją z dnia 16 maja 2018 r., nr B.6740.158.2018.EL, po rozpoznaniu wniosku P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr [...], obręb B., gmina S., o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. i składającej się z 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych. W decyzji tej, Starosta przyjął, na podstawie przedłożonej dokumentacji projektowej, że obszar oddziaływania inwestycji wynosi 70 m od stacji bazowej wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten, obejmując tym samym teren działek nr[...]-[...]. Do odwołania wniesionego od powyższej decyzji H. L. i J. L. dołączyli wykaz mieszkańców B. sprzeciwiających się budowie stacji bazowej wraz z danymi osobowymi i podpisami tych osób, w tym także skarżącej. Wojewoda wezwał skarżącą do uzupełnienia wniesionego przez nią odwołania i wskazania indywidualnego interesu prawnego, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, uprawniającego do udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony. W piśmie z dnia 2 października 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielką działek nr: [...]-[...], obręb B., z czego działki nr [...] i [...] bezpośrednio sąsiadują z działką inwestycyjną nr [...], a ponadto na działce inwestycyjnej ustanowiona jest służebność na rzecz należących do niej nieruchomości. Skarżąca zarzuciła m.in., że w przyszłości już zlokalizowana wieża stanowić może miejsce sytuowania instalacji i urządzeń radiokomunikacyjnych o maksymalnej, równoważnej mocy promieniowania izotropowego, różnym azymucie, różnych kierunkach wiązek promieniowania. Zdaniem skarżącej, organy winny przeprowadzić ocenę inwestycji, biorąc pod uwagę maksymalnie możliwy sposób wykorzystania przez inwestora takiej wieży na potrzeby telekomunikacyjne. Skarżąca wskazała też, że inwestycja pogorszy dostęp do infrastruktury technicznej, przede wszystkim do infrastruktury energetycznej, a organy nie zweryfikowały, czy sposób zasilania planowanej inwestycji w energię elektryczną nie pozbawi możliwości dostępu do infrastruktury technicznej, w tym możliwości podłączenia należących do niej działek do sieci lub zwiększenia przydzielonej jej mocy przyłączeniowej. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 27 lutego 2019 r. Wojewoda Pomorski umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem wniesionym przez skarżącą. W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji, na którym występują ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich i wyznaczający krąg stron danego postępowania, będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, także jej usytuowania, będą się konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę ograniczeń w zabudowie wobec projektowanego obiektu. Przepisami właściwymi do ustalenia granic obszaru oddziaływania obiektu jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej są przede wszystkim: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864) i rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883). Dodatkowo, istotne znaczenie przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej ma ustalenie mocy EIRP, tj. równoważnej moc promieniowania izotropowego oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (przy uwzględnieniu azymutu i nachylenia) na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). W związku z powyższym, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji powinien być określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności oraz z uwzględnieniem miejsc, które są i mogą być zabudowane. Dalej, Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie ustalono, że obszar oddziaływania inwestycji, ze względu na zakres wytwarzanych pól elektromagnetycznych (o wartościach granicznych gęstości mocy przekraczających 0,1 W/m2) i zasięg osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych (70 m dla mocy EIRP w przedziale 1000-2000 W) obejmuje działkę inwestycyjną nr [...] oraz działki nr: [...]-[...], obręb B., gmina S. Żadna z tych nieruchomości nie pozostaje we własności skarżącej. Grunty, będące własnością skarżącej wprawdzie sąsiadują bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...], ale oddalone są od projektowanej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej o ponad 350 m i nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, określonym w myśl przytoczonych powyżej przepisów. W ocenie Wojewody, położenie wskazanych działek względem spornego przedsięwzięcia wyklucza uznanie, iż niesie ono ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek należących do skarżącej, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Odnosząc się zaś do kwestii ustanowionej służebności, organ wyjaśnił, że sam ten fakt nie może pozbawić inwestora prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której posiada tytuł prawny do dysponowania na cele budowlane, co byłoby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego, ale służebność ta ma wpływ na sposób zagospodarowania działki. W niniejszej sprawie, z treści księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kartuzach, V Wydział Ksiąg Wieczystych dla działki inwestycyjnej nr [...] wynika, że została ustanowiona "służebność przejazdu i przechodu - od drogi publicznej wyznaczoną drogą gospodarczą - z możliwością przeprowadzenia wszelkich mediów, do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (KW [...]), na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] ([...])". Zapis ten, zdaniem Wojewody, jest nieprecyzyjny, jednakże z analizy mapy do celów informacyjnych, mapy do celów projektowych oraz ortofotomapy zamieszczonej w serwisie internetowym - System Informacji Przestrzennej Gminy S., wynika, że projektowana wieża stacji bazowej telefonii komórkowej nie koliduje z istniejącymi na działce nr [...] drogami gospodarczymi. Tym samym, inwestycja w żaden sposób nie wpływa na ograniczone prawo rzeczowe skarżącej, w szczególności nie pozbawia jej dostępu do drogi publicznej. Zdaniem Wojewody, również to, czy w przyszłości na przedmiotowej stacji bazowej inwestor będzie dokonywał instalacji kolejnych anten sektorowych nie może mieć wpływu na wydane merytoryczne rozstrzygnięcie w omawianej sprawie. Przyszłe i niepewne zdarzenia jakim może być kolejny etap budowy, nie może uprawniać osób trzecich do występowania w charakterze strony w toczącym się obecnie postępowaniu. Z kolei, z uwagi na fakt, że inwestor musi dołączyć opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, sporządzone przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach, brak jest podstaw do uznania, że obiekt może zagrażać życiu ludzi bądź bezpieczeństwu mienia. Mając to wszystko na uwadze, Wojewoda uznał, że zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem skarżącej ze względu na wniesienie tegoż środka zaskarżenia przez osobę nieposiadającą w postępowaniu statusu strony. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, zarzucając naruszenie: 1. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) oraz art. 127 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że skarżącej nie przysługuje status strony postępowania i w rezultacie umorzenie postępowania odwoławczego, podczas gdy stronami postępowania są właściciele nieruchomości znajdujących w prawidłowo ustalanym obszarze oddziaływania inwestycji, a należące do skarżącej nieruchomości znajdują się w prawidłowo ustalonej strefie oddziaływania planowanej stacji bazowej; 2. art. 28 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), dalej jako u.o.o.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z ust. 2 rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezsumowaniu mocy poszczególnych anten realizowanych w ramach inwestycji objętej zaskarżoną decyzją w celu ustalenia ich maksymalnej mocy i w rezultacie, ograniczenie zakresu oddziaływania planowanej stacji bazowej wyłącznie do terenów znajdujących się w promieniu 70 m od planowanego przedsięwzięcia. Skarżąca wskazała przy tym, że po zsumowaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich 12 anten, łączna moc wynosi nawet 24.000W, a zatem spełnione są przynajmniej parametry wskazane w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. d w zw. z ust 2 rozporządzenia i tym samym należące do skarżącej nieruchomości powinny znajdować się w obszarze oddziaływania inwestycji; 3. art. 28 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 u.d.i.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 lit d w zw. z ust. 2 rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie obszaru oddziaływania planowanej stacji bazowej z pominięciem zmian kierunku osi głównej wiązki promieniowania i pochylenia (tiltu) anten oraz wieży spowodowanych warunkami atmosferycznymi, w szczególności nasłonecznieniem oraz wiatrami, jak również z pominięciem ukształtowania. Skarżąca wskazała także, że kwalifikacja przedsięwzięcia została wykonana bez uwzględnienia, że teren wokół wieży jest pagórkowaty, co może powodować odbicia lub nakładanie się wiązki promieniowania i skutkować zwiększeniem mocy promieniowania. Inwestor powinien zatem przedstawić rozkład i zasięg osi głównych wiązek promieniowania z uwzględnieniem powyższych okoliczności; 4. art. 28 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, poprzez jego błędne zastosowanie i w rezultacie nieprawidłowe ustalenie strefy w której może nastąpić przekroczenie dopuszczalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego w ten sposób, że w strefie tej nie znajdują się lub nie mogą znajdować się budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na należących do skarżącej nieruchomościach. Strefa ta została bowiem wyznaczona: wyłącznie na podstawie danych dotyczących każdej z anten z osobna, z pominięciem ustalenia tej strefy dla wszystkich anten łącznie oraz promieniowania pochodzącego z innych źródeł, tj. z pominięciem zbadania kumulacji pól elektromagnetycznych; z pominięciem efektu superpozycji fal elektromagnetycznych; z pominięciem zmian kierunku osi głównej wiązki promieniowania i pochylenia (tiltu) anten oraz wieży spowodowanych warunkami atmosferycznymi, w szczególności, nasłonecznieniem oraz wiatrami; bez uwzględnia odbić fal elektromagnetycznych spowodowanych warunkami terenu; 5. art. 28 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych obiektów telekomunikacyjnych, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że lokalizacja wieży i urządzeń radiowych spełnia wymagania bezpieczeństwa, w tym dotyczące ochrony dopuszczalnych poziomów promieniowania, podczas, gdy poziomy promieniowania zostały ustalone wyłącznie na podstawie danych indywidualnych poszczególnych anten, bez uwzględnienia zasad kumulacji pól elektromagnetycznych i superpozycji fal, odbić fal wynikających z ukształtowania terenu, odkształceń wieży i posadowienia anten w wyniku czynników atmosferycznych, jak również bez uwzględnienia innych wymogów bezpieczeństwa – w tym związany z wpływem wyładowań atmosferycznych. Zdaniem skarżącej wysokość planowanej wieży powoduje, że będzie ona najwyższym obiektem w okolicy i w związku z tym niewątpliwie będzie narażona na wyładowania atmosferyczne i silne wiatry, co będzie miało bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo mieszkańców; 6. art. 28 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w zw. z pkt 3 Załącznika 1 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE.L z 2011 r. Nr 88, poz. 5), poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że budowa i eksploatacja wieży nie wywiera nadmiernego wpływu na jakość środowiska, w tym jego walorów krajobrazowych, i w rezultacie błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji z pominięciem należących do skarżącej nieruchomości; 7. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i prawidłowego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności wydanie decyzji wyłącznie na podstawie dokumentów i informacji przedstawionych przez inwestora, bez dokonania przez organ odwoławczy samodzielnej oceny dowodów, w tym niedokonanie ustaleń dotyczących sumy mocy wszystkich anten, nieuwzględnienie zmian kierunku promieniowania spowodowanego warunkami atmosferycznymi (w tym nasłonecznieniem i nieuwzględnienie zasady superpozycji) oraz brak zbadania, czy planowana stacja bazowa może stanowić źródło niebezpieczeństwa; 8. art. 10 § 1 w zw. z art. 28 § 2 i art. 109 § 1 k.p.a. poprzez brak doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 307/19 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego. Uzasadniając ten wyrok, Sąd wskazał na wstępie, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do oceny, czy kwalifikacja przedsięwzięcia, zawierająca analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przedłożona przez inwestora, a uwzględniająca oddziaływanie jedynie dla pojedynczych anten wchodzących w skład inwestycji, nie zaś kumulację ich oddziaływań, jest prawidłowa i jako taka może stanowić podstawę do oceny przedłożonej przez inwestora charakterystyki środowiskowej przedsięwzięcia. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że dla oceny przedsięwzięcia należało uwzględnić łączną wartość parametrów charakterystycznych dla urządzeń tego samego rodzaju. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne było zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można wszak wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W konsekwencji, Sąd uznał, że dokonana przez organy obu instancji ocena inwestycji z punktu widzenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest przedwczesna. Brak analizy skumulowanych oddziaływań wszystkich anten objętych inwestycją stanowił jednocześnie o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednakże, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 784/20 uchylił wyrok z dnia 4 grudnia 2019 r., II SA/Gd 307/19 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2023 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i podtrzymując podniesione w skardze zarzuty. W szczególności zaś podtrzymała zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez sprzeczność pozwolenia na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaną przez Wójta Gminy Sulęczyno w dniu 21 listopada 2017 r. Skarżąca podtrzymała również zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji i w rezultacie niewłaściwe ustalenie kręgu stron postępowania, w szczególności poprzez pominięcie ukształtowania terenu oraz wewnętrzną sprzeczność ustaleń zawartych w decyzji. Wskazała przy tym, że na stronie 6 pozwolenia na budowę, organ sam stwierdza, że poziomy pól elektromagnetycznych wyższe niż dopuszczalne wystąpią w odległości maksymalnie 77,5 m od inwestycji dla minimalnych pochyleń wiązek na każdym z azymutów. Natomiast w dalszej części pozwolenia na budowę, organ przywołuje, że zgodnie z przedstawionymi obliczeniami wysokości i występowania osi głównych wiązek promieniowania nad poziomem terenu i zabudowy, równoważną moc promieniowania poszczególnych wiązek w odległości 70 m. Organ nie wyjaśnił jednak dlaczego uznał pomiary w odległości 70 m za właściwe, skoro wcześniej sam stwierdził, że do przekroczenia mocy promieniowania dochodzi w odległości 77,5 m. Co więcej, z ustaleń organu wynika, że organ nie wziął pod uwagę w ogóle ukształtowania terenu, skoro przyjmuje w zaskarżonej decyzji, że minimalna wysokość wiązki promieniowania jest zawsze stała nad poziomem terenu. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu odwoławczym dotyczącym wydanej przez Starostę Kartuskiego dnia 16 maja 2018 r. decyzji o udzieleniu P. Spółce z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki nr [...] obręb B. w gminie S. Realizacja przedsięwzięcia polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, wyposażonej w 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych na jednej wieży typu BOT-E3/54 o wysokości całkowitej 55,96 m. Anteny sektorowe są zgrupowane odpowiednio po 4 na określonym azymucie (300, 60 i 180 stopni), przy czym poszczególne anteny na danym azymucie osiągają moc EIRP wynoszącą: na azymucie 300 stopni anteny A1 – 1999 W, A2 – 1455 W, A3 – 1973 W i A4 – 1919 W, na azymucie 60 stopni anteny: B1 – 1999 W, B2 – 1973 W, B3 – 1973 W i B4 – 1919 W oraz na azymucie 180 stopni anteny: C1 – 1999 W, C2 – 1973 W, C3 – 1973 W i C4 - 1919. Przy czym, zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania skarżącej, uznając że nie jest on stroną niniejszego postępowania. Przedłożona przez inwestora analiza pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia, znajdująca się w dokumentacji projektowej zawiera analizę oddziaływania dla pojedynczych anten, przy uwzględnieniu dla nich długości wiązki ustalonej w rozporządzeniu dla anten o mocy poniżej 2000 w, tj. 70 m. Wojewoda Pomorski zaakceptował przedłożoną analizę oraz stanowisko inwestora o braku konieczności sumowania mocy anten dla pół i sumarycznego wyznaczania ich mocy, gdy znajdują się one na terenie jednego obiektu. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że sprawa jest rozpatrywana po wydaniu Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 23 marca 2023 r., II OSK 784/20. Rozpoznając skargę kasacyjną w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny nawiązał do uchwały składu siedmiu sędziów tegoż Sądu z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 (ONSAiWSA 2023, nr 1, poz. 1), w uzasadnieniu której wskazano, że parametry inwestycji podane przez inwestora są wiążące zarówno dla organów, jak i dla inwestora. Przywołana uchwała ma zarazem inne, zasadnicze znaczenie dla sprawy, przesądzając kwestię kluczową dla zaskarżonego rozstrzygnięcia. Według tej uchwały przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, jako inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny, także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Uchwała rozstrzygnęła przy tym rozbieżności orzecznicze, odwołując się do literalnego brzmienia obecnie już uchylonego, ale znajdującego zastosowanie w sprawie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Otóż przepis ten określał wielkości równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonego dla pojedynczej anteny, które – w zależności od odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej promieniowania anteny – rozstrzygały o kwalifikacji instalacji emitujących promieniowanie elektromagnetyczne jako przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, czyli wymagających oceny oddziaływania na środowisko, z zastrzeżeniem, że moc tę wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja tego rodzaju. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z zapatrywaniem, że przepis ten, tak jak § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, dotyczący przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, wyłączał zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia przewidującego sumowanie parametrów przedsięwzięć znajdujących się na terenie jednego zakładu, który zresztą nie dotyczy poszczególnych anten funkcjonujących w ramach stacji bazowej, stanowiących nie przedsięwzięcie czy odrębną instalację, lecz ich element. Za błędne uznał zatem stanowisko tutejszego Sądu przedstawione w wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r., opowiadające się za kumulacją parametrów, zwłaszcza że miała ona służyć ustaleniu obszaru odziaływania inwestycji, a co za tym idzie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami tymi są - poza inwestorem - właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się we wspomnianym obszarze. W rozpatrywanym kontekście, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślenia wymaga, że w uchwale z dnia 7 listopada 2022 r. trafnie zauważono, że celem przepisów rozporządzenia jest kwalifikacja przedsięwzięcia jako znacząco oddziałującego na środowisko, czyli wymagającego oceny tego oddziaływania w ramach specjalnej procedury, nie zaś zbadanie rzeczywistego oddziaływania, w przypadku stacji bazowych wymagającego sięgnięcia do przepisów regulujących dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. Rozporządzenie określało wszak wyłącznie kryteria stosowane na etapie rozstrzygania o charakterze przedsięwzięcia. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zrezygnowano z tego etapu odnośnie do instalacji radiokomunikacyjnych emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, które w efekcie nie podlegają już ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że Sąd I instancji co najmniej przedwcześnie uchylił zaskarżoną decyzję, odwołując się do przyjętej przez siebie wykładni przepisów rozporządzenia, która okazała się nieprawidłowa. W efekcie konsekwentnie nie odniósł się do racji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zestawieniu z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych, którego przydatność w związku z tą wykładnią zakwestionował. Te wszystkie aspekty nie były dotąd rozważane i wciąż wymagają oceny, jaką powinien przeprowadzić Sąd, do którego złożono skargę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu pierwszej instancji w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie dysponuje całkowitą swobodą przy wydawaniu nowego orzeczenia, lecz obowiązany jest uwzględnić wykładnię dokonaną przez sąd drugiej instancji, która przestaje wiązać tylko w ściśle określonych przypadkach zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez WSA uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym. W niniejszej sprawie skarżąca sformułowała szereg zarzutów, pozostających w związku z prezentowanym przez nią stanowiskiem dotyczącym obszaru oddziaływania inwestycji. Zarzuty te dotyczą w istocie kwalifikacji przedsięwzięcia, zawierającej analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przedłożonej przez inwestora, która to stanowiła podstawę ustalenia kręgu stron postępowania. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie natomiast do treści art. 3 pkt 20 tej ustawy obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, pojęcie obszaru oddziaływania obiektu wyznacza ramy dla ustalenia kręgu stron postepowania i materializuje się wtedy, gdy na podstawie konkretnych, indywidualnych parametrów danej inwestycji konkretyzują się normy wynikające z odrębnych przepisów, w tym np. z zakresu ochrony środowiska, które wytyczają strefę ograniczeń w zabudowie z punktu widzenia projektowanego obiektu. Zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem inwestora stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany, stosownie do treści § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864 ze zm.), w którym za taki obiekt uważa się linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Telekomunikacyjne obiekty budowlane stanowią również budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaliczane do obiektów budowlanych w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i muszą spełniać wszystkie wymogi przewidziane w przepisach dla tego rodzaju obiektów. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej są przepisy: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883). Nadto, należy mieć na uwadze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że istotnymi parametrami, mającymi znaczenie przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej jest moc EIRP, tj. równoważna moc promieniowania izotropowego oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (przy uwzględnieniu azymutu i nachylenia). rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko. W dniu 11 października 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), jednakże zgodnie z jego § 4 do spraw wszczętych a niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc ww. rozporządzenie z 2010 r. W związku z powyższym, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji powinien więc być określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności. Wobec powyższego na obecnym etapie postępowania uznać należy za przesądzone, że brak jest podstaw, na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia, zarówno do sumowania mocy anten sektorowych i anten radiolinii, jak i sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie i uwzględniania kumulacji pola elektromagnetycznego. Również w kontekście zarzutów dotyczących możliwości pochylania nadajników, kumulacji promieniowania elektromagnetycznego i odbijania fal wskazać należy, że przywołana uchwała, jak również wydany w tej sprawie wyrok NSA, z samej zasady wykluczają skuteczność takich zarzutów, wobec kategorycznego wykluczenia podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie prawidłowo ustalono, że obszar oddziaływania inwestycji, ze względu na zakres wytwarzanych pól elektromagnetycznych (o wartościach granicznych gęstości mocy przekraczających 0,1 W/m2) i zasięg osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych (70 m dla mocy EIRP w przedziale 1000-2000 W) obejmuje działkę inwestycyjną nr [...] oraz działki nr [...]-[...], obręb B., gmina S. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika przy tym niewątpliwe, że nieruchomości stanowiące własność skarżącej A. S. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, określonym w myśl przytoczonych powyżej przepisów. Wprawdzie nieruchomości te sąsiadują bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...], jednakże oddalone są od projektowanej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej o ponad 350 m. Lokalizacja inwestycji została przewidziana bowiem na konkretnej części działki nr [...], co wynika wprost z treści decyzji z dnia 21 listopada 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz załącznika graficznego do tej decyzji, przedstawiającego specyficzną konfigurację tychże nieruchomości względem siebie. W tej sytuacji nie może mieć znaczenia sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa z działką, skoro nie odnosi się ono do tej części, która przeznaczona jest pod przedmiotowy obiekt. W konsekwencji zaś trafnie ocenił Wojewoda, że położenie nieruchomości skarżącej względem przedsięwzięcia nie wskazuje na jakiekolwiek ograniczenia w możliwości ich zagospodarowania, wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w związku z realizacją obiektu objętego zatwierdzonym projektem budowlanym. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 2 ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Dla projektowanej instalacji dwunastu anten sektorowych (azymuty 60°, 180° i 300°) wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo zawiera się w przedziale 1000 W - 2000 W. W związku z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia przy tak określonym EIRP musi być zachowana odległość miejsc dostępnych dla ludności, w tym przypadku nie większa niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W związku z powyższym, na załączonych rysunkach w projekcie budowlanym przedstawiono rzuty poziome oraz pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 70 m od środka każdej anteny, dla azymutu 60° przy tilcie 0°, 2°, 6° i 12°, dla azymutu 180° przy tilcie 0°, 2°, 6° i 12°, oraz dla azymutu 300° przy tilcie 0°, 2°, 6° i 12°. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° oraz maksymalnych pochyleń wiązek 12°, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Odległości osi głównych wiązek od poziomu terenu wynoszą od minimum 36,4 m dla anten A1, A2 i A3 (przy pochyleniu 12o) do maksymalnie 54,1 m dla anten B2, B3, B4 (przy pochyleniu 0°). Nie jest sporne, że wysokość zabudowy mieszczącej się w obszarze występowania promieniowania wynosi 3,5 m (działka [...]). Prawidłowo zatem Wojewoda wskazał, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w zasięgu osi głównych wiązek promieniowania uwzględniając aktualny sposób zagospodarowania terenu, jak i biorąc pod uwagę możliwość jego potencjalnej zabudowy stanowiącej kontynuację zabudowy istniejącej w sąsiedztwie planowanej inwestycji. W konsekwencji prawidłowe jest także stanowisko Wojewody, że realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. W realiach niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skarżącej, organ odwoławczy prawidłowo również zastosował regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883). Przepisy te powinny bowiem być stosowane w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, niezależnie od tego czy w sprawie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i to na nich w istocie spoczywa zasadniczy ciężar ochrony życia i zdrowia przed polami elektromagnetycznymi. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego na tym etapie procesu inwestycyjnego organ dokonuje sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W realiach niniejszej sprawy, wykonując powyższy obowiązek, organ winien określić, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, przy uwzględnieniu wszystkich zjawisk fizycznych związanych z kumulacją pól elektromagnetycznych. Stosownie do reguł zawartych w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, gdy częstotliwość pola elektromagnetycznego mieści się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) - graniczna wartość gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego wynosi 0,1 W/m2. Wyniki obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o wartości gęstości pola powyżej wartości dopuszczalnych zostały przedstawione w załącznikach projektu budowlanego w formie graficznej - w płaszczyźnie poziomej (str. 101) oraz w płaszczyźnie pionowej (str. 102-105). Przekroje pionowe obrazują krytyczną wysokość oraz zasięg osi promieniowania o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych oraz podane zostały minimalne wysokości tych osi nad poziomem terenu z przedstawieniem ich pochylenia. Projekt budowlany uwzględnia zjawisko sumowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez wszystkie planowane anteny stacji bazowej. Zasięgi występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w otoczeniu zespołu anten są wynikiem kumulacji poziomów pól elektromagnetycznych emitowanych przez wszystkie anteny stacji bazowej. Sumaryczne zasięgi występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla anten sektorowych wynoszą 77,5 m. Odległość tych obszarów od poziomu terenu w płaszczyźnie pionowej wynosi od 34,1 m.n.p.t. do 53 m.n.p.t. w zależności od azymutu i tiltu oraz odległości od źródła promieniowania. Ponieważ przekroczenie poziomu pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez anteny telekomunikacyjne nie będzie miało w ogóle miejsca w przestrzeni ponad nieruchomościami stanowiącymi własność skarżącej, brak było podstaw do uznania jej za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę wolnostojącego masztu antenowego telefonii komórkowej. Powyższego wniosku nie podważają twierdzenia dotyczące pofałdowania terenu. W opisie projektu zagospodarowania działki na str. 26 przedstawiono bowiem rysunek uwzględniający ukształtowanie terenu w obszarze 77,5 m od wieży, z którego wynika, że ukształtowanie terenu nie sięga poziomu na którym występuje promieniowanie. Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które podważałyby prawidłowość założeń projektu w tym zakresie, w szczególności, aby na terenie jej działki w miejscach dostępnych dla ludności występowało przekroczenie dopuszczalnego poziomu promieniowania elektromagnetycznego ze względu na zjawisko występowania odbić fal. Tymczasem podane w projekcie budowlanym oraz analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/mkw ustalenia co do mocy oraz oddziaływania pola elektromagnetycznego należą do tej części projektu budowlanego, za którą odpowiada projektant. Nie można w niektórych wypadkach wykluczyć dokonania przez organ weryfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do oczywistych omyłek, niejasności czy nawet oczywistych nieprawidłowości merytorycznych ustaleń i rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, mających charakter techniczny. Co do zasady jednak organy opierają się w tym zakresie na oświadczeniu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sąd uznał za niezasadny zarzut dotyczący sprzeczności ustaleń w zakresie stwierdzeń, że poziomy pól elektromagnetycznych wyższe niż dopuszczalne wystąpią w odległości maksymalnie 77,5 m od inwestycji i jednoczesnym przyjęciu równoważnej mocy promieniowanej poszczególnych wiązek w odległości 70 m. Tymczasem, wskazanie w decyzji, że obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią w maksymalnym zasięgu 77,5 m dotyczy pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 M/mkw, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Zasięg ten określany jest przez inwestora. Natomiast odległość 70 m odnosi się do pomiaru równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, i jest ona wyznaczana przez przepisy - stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 8, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 Mhz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mnie niż 1000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowana anteny. Nie ma zatem zarzucanej wewnętrznej sprzeczności w wydanej decyzji, która odnosi się odrębnie do parametru dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności oraz parametru równoważnej mocy promieniowanej izotropowo. Nie mógł odnieść skutku zarzut skargi dotyczący konieczności analizy uwarunkowań związanych z wpływem zmian kierunku osi głównej wiązki promieniowania i pochylenia tiltu anten oraz wieży wywołanych warunkami atmosferycznymi. Po pierwsze, konieczność uwzględnienia tego typu uwarunkowań nie wynika z przepisów prawa i ma charakter postulatywny. Po drugie zaś, uwzględnienie tego typu zmian wiąże się z obowiązkiem utrzymywania obiektów budowlanych w należytym stanie i w ramach takiego wymogu należy je oceniać. Jak wskazano powyżej, obiekt będący przedmiotem wniosku inwestora stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany, zaliczany do obiektów budowlanych w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i musi spełniać wszystkie wymogi przewidziane w przepisach dla tego rodzaju obiektów. Obiekt ten należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować i utrzymywać w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Obiekty takie podlegają ponadto obowiązkowej cyklicznej kontroli, podczas której niewątpliwie powinny zostać ujawnione wypaczenia, opisane przez skarżącą. Przede wszystkim zaś, jak już wskazano na wstępie, brak jest możliwości rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje to inwestor w dokumentacji projektowej. Pozwolenie na budowę jest udzielane dla konkretnego przedsięwzięcia o parametrach opisanych w projekcie. Pozwolenie uprawnia do realizacji inwestycji, zaś jej późniejsze funkcjonowanie zgodnie z przepisami i zatwierdzonymi parametrami jest kwestią odrębną, podlegającą weryfikacji i kontroli, o czym też już była mowa. Co więcej, nawiązując do uchwały, NSA przesądził, że parametry inwestycji podane przez inwestora są wiążące zarówno dla organów, jak i dla inwestora. Z kolei kwestia dotycząca prawidłowości zastosowania przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wykracza poza granice niniejszej sprawy, jako że dotyczy prawidłowości udzielenia przez organ I instancji pozwolenia na budowę. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest natomiast wyłącznie decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze. W związku z tym wskazać także należy, że w wydanym w sprawie wyroku z dnia 23 marca 2023 r. Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że zakres i przedmiot postępowania ukształtowany został przez wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, który zainicjował i ukierunkował dalsze postępowanie administracyjne, tworząc jednocześnie granice przedmiotowej sprawy, w jakich ma być przeprowadzona kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w tym postępowaniu, tj. decyzji umarzającej postępowanie w kwestii odwołania od decyzji udzielającej wspomnianego pozwolenia. W sprawie zaskarżono nie decyzję o pozwoleniu na budowę, którego przecież inwestorowi zgodnie z wnioskiem udzielono, lecz decyzję wydaną w związku z odwołaniem wniesionym od niego przez skarżącą, koncentrującą się wyłącznie na innym problemie, zamykającym się w pytaniu, czy skarżącej przysługuje w sprawie status strony. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.