I OZ 697/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na punkt drugi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 484/24 (II SPP/Po 109/24) w sprawie ze skargi M.J. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2022 r., nr SKO.PS.4040.544.2024 w przedmiocie przekazania odwołania w sprawie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 484/24 (II SPP/Po 109/24) w punkcie pierwszym odrzucił skargę M.J. (dalej: skarżąca) na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 3 czerwca 2022 r., nr SKO.PS.4040.544.2024, zaś w punkcie drugim odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy, z uwag na oczywistą bezzasadność jej skargi. Pismem z 4 września 2024 r. skarżąca wniosła skargę kasacyjną od punktu pierwszego ww. postanowienia oraz zażalenie na punkt drugi postanowienia. Skargę kasacyjną odrzucono postanowieniem Sądu z 19 września 2024 r. sygn. akt II SA/Po 484/24, które nie zostało zaskarżone. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przedstawiono do rozpoznania zażalenie skarżącej na punkt drugi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 29 sierpnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Dokonana przez Sąd I instancji ocena dopuszczalności skargi doprowadziła do rozstrzygnięcia o jej odrzuceniu z uwagi na brak możliwości poddania kontroli sądowej pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu przy którym przekazano odwołanie skarżącej organowi I instancji celem dokonania autokontroli lub przekazania akt sprawy administracyjnej w trybie art. 133 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572). Stwierdzona niedopuszczalność drogi sądowej implikowała zatem rozstrzygnięcie o braku podstaw do rozważenia możliwości przyznania skarżącej prawa pomocy. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania prawa pomocy był przepis art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne, gdy stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. Skoro w postanowieniu z 29 sierpnia 2024 r. przesądzono, że skarga jest niedopuszczalna, to Sąd miał podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy, wystąpiła bowiem przesłanka wskazana w art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.