I SAB/Wa 270/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G., A. B. i E. O. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) solidarnie na rzecz skarżących [...] sp. z o.o. z siedzibą w G., A. B. i E. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE [...] sp. z o.o. z siedzibą w G., A. B. i E. O., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w rozpatrzeniu wniosku o ustalenie odszkodowania za grunt położony w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...]. Składając skargę, profesjonalny pełnomocnik dołączył do niej poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie pełnomocnictw do reprezentowania skarżących "(...) przed wszystkimi sądami (w tym Sądem Najwyższym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym), organami administracyjnymi oraz osobami fizycznymi (...)". Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że załączone do skargi pełnomocnictwa o wskazanej treści nie obejmują swoim zakresem przedmiotowym umocowania pełnomocnika do działania w imieniu skarżących w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi i z tej przyczyny zarządzeniem z 27 listopada 2023 r. wezwał profesjonalnego pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie pełnomocnictw procesowych do reprezentowania skarżących: [...] sp. z o.o. z siedzibą w G., A. B. i E. O. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w niniejszej sprawie na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w rozpatrzeniu wniosku z 13 marca 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...]. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że z załączonych do skargi pełnomocnictw procesowych nie wynika umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu skarżących przed tutejszym Sądem. W odpowiedzi na wezwanie, w zakreślonym terminie pełnomocnik w piśmie z 8 grudnia 2023 r. wskazał, że z załączonych pełnomocnictw wynika jednoznacznie umocowanie pełnomocnika do działania przed wszystkimi sądami w imieniu skarżących oraz ponownie dołączył pełnomocnictwa o identycznej treści, jak dołączone do skargi, umocowujące pełnomocnika do reprezentowania skarżących "(...) przed wszystkimi sądami (w tym Sądem Najwyższym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym), organami administracyjnymi oraz osobami fizycznymi (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W myśl art. 36 pkt 1-3 powołanej ustawy, pełnomocnictwo może być: 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Oznacza to, że w aktach sądowych sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie dołączone do skargi pełnomocnictwa w żaden sposób nie precyzują czy pełnomocnik został umocowany do występowania przed sądami administracyjnymi, a zgodnie z powołanym art. 36 ustawy pełnomocnictwo musi zawierać takie upoważnienie. Samo udzielenie pełnomocnictwa ogólnego do występowania "przed wszystkimi sądami" uzasadnia twierdzenie, że pełnomocnik nie jest należycie umocowany do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2010 r., I OZ 704/10 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądy administracyjne nie są zaliczane do sądów powszechnych. Sąd administracyjny nie jest także urzędem rozumianym jako organ władzy publicznej o określonym zakresie działania czy jako zespół osób wykonujący określone zadania ani instytucją rozumianą jako zakład o charakterze publicznym zajmujący się określonym zakresem spraw, działający w jakiejś dziedzinie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2010 r., II OSK 1828/10 – dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Nadto postępowanie sądowoadministracyjne nie jest też przedłużeniem postępowania administracyjnego, a sąd administracyjny nie stanowi kolejnej instancji załatwiającej sprawę administracyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., I OSK 2576/12 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2007 r., IV SA/Wr 482/07 – dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Z treści przedłożonych przy skardze pełnomocnictw i pełnomocnictw nadesłanych przy piśmie z 8 grudnia 2023 r. nie można wywieść wniosku, że zawiera ono umocowanie do reprezentacji skarżących przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi czy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, przed którym wszczęte zostało postępowanie zainicjowane niniejszą skargą. Tymczasem pełnomocnictwo, nawet ogólne, musi zawierać takie upoważnienie, zgodnie z art. 36 pkt 1 powołanej ustawy. W tej sytuacji w pełni zasadne było wezwanie pełnomocnika skarżących do złożenia pełnomocnictw procesowych obejmujących wyraźne umocowanie do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Pełnomocnik został również poinformowany w wezwaniu, że z załączonych do skargi pełnomocnictw procesowych nie wynika umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu skarżących przed tutejszym Sądem. Pełnomocnik skarżących jednak tego braku formalnego skargi nie uzupełnił, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i działania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym w imieniu skarżących, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Nadto nie do zaakceptowania jest stanowisko pełnomocnika wyrażone w piśmie z 8 grudnia 2023 r., z którego zdaje się wynikać, że to do pełnomocnika należy uznanie, który brak formalny jest na tyle istotny, że należy go uzupełnić, a którą część wezwania można zignorować. Stronie wezwanej - a zwłaszcza profesjonalnemu pełnomocnikowi - do usunięcia braków formalnych złożonego pisma nie przysługuje jakikolwiek margines interpretacyjny odnośnie sposobu wykonania wezwania, jeżeli zawiera ono w sposób szczegółowy i wyraźny czynności, których wykonanie jest wymagane do nadania sprawie dalszego biegu [por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia: 5 września 2008 r., I FSK 536/08, 26 marca 2015 r., II FSK 4024/14, 20 października 2021 r., I GZ 316/21 i 13 stycznia 2022 r., I FZ 281/21 – dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, aby strona bądź jej pełnomocnik był uprawniony do wykonywania w sposób dowolny kierowanych do niego wezwań przez Sąd, czy też oceniania, czy wezwanie jest zasadne, czy też zasadne nie jest. Zgadzając się z przedstawionym poglądem wyrażonym w powyższych postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego podnieść należy, że pełnomocnik nie zarzuca, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało sformułowane w sposób nieprecyzyjny bądź nieczytelny. Mając na względzie pouczenie zamieszczone w wezwaniu, stwierdzić należy, że pełnomocnik powinien być świadomy skutków niewypełnienia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, niezależnie od tego czy w jego przekonaniu wezwanie było zasadne czy nie, czy braki te w ogóle istniały, a jeśli tak, to czy były na tyle istotne, że wymagały uzupełnienia. Pełnomocnik skarżących, mimo że jest profesjonalnym pełnomocnikiem, został pouczony o konsekwencjach nieuzupełnienia wskazanych w wezwaniu braków, a zatem, niewypełniając w sposób prawidłowy wezwania, zdawał sobie sprawę ze skutków takiego zaniechania. Niepodporządkowanie się strony czy jej pełnomocnika żądaniu Sądu powoduje tylko ten skutek, że Sąd zmuszony jest do ograniczenia się do odrzucenia skargi, zgodnie z pouczeniem zawartym w skierowanym do niego wezwaniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.