III OZ 539/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 393/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi A. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia 8 marca 2024 r., nr 539 w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 29 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy akt ma przymiot wykonalności i ma być wykonany w przyszłości. W niniejszej sprawie rozkazem personalnym z 2 stycznia 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w Szydłowcu zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 stycznia 2024 r., nadając temu orzeczeniu rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy zaskarżonym rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu. Zdaniem sądu oznacza to, że rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został już wykonany – skarżący z dniem 30 stycznia 2024 r. został zwolniony ze służby w Policji. Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego został złożony w skardze z 12 kwietnia 2024 r., czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu personalnego. W związku z powyższym sąd I instancji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu takiego wniosku w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że wniosek skarżącego w ogóle nie został uzasadniony, co w zasadzie wykluczało merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku i już samo to mogło stanowić samodzielną podstawę do jego oddalenia. Sama treść skargi nie może stanowić uzasadnienia do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek taki powinien być niezależnie umotywowany, ewentualnie skarżący może w ramach wniosku poczynić konkretne odniesienia do treści skargi na jego poparcie. Należy jednak mieć na uwadze, że zasadniczo w ramach postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie jest uprawniony do oceniania zarzutów skargi i wydawania swoistego wyroku wstępnego w sprawie. Co więcej, jak trafnie skazał do sąd I instancji, w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania aktu lub czynności, już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć zatem miejsce w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 3922/21, z 12 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 77/19, z 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 882/20; dostępne na cbois.nsa.gov.pl). Jak bezspornie ustalił to sąd I instancji, w niniejszej sprawie rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z 8 marca 2024 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Szydłowcu z 2 stycznia 2024 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 stycznia 2024 r., któremu to rozkazowi organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, został już wykonany. Zatem przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego jest bezprzedmiotowy. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.