II GZ 549/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 września 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 592/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia 2024 r. nr 10/2024 w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu i wycofania z obrotu produktu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 września 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 592/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił W. Ł. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia 2024 r. w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu i wycofania z obrotu produktu. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), ponieważ skarżący nie wskazał okoliczności, które potwierdzałyby, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem WSA skarżący uzasadnił swój wniosek ogólnymi twierdzeniami co do dolegliwości ekonomicznych - związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą - jakie generuje konieczność niezwłocznego zastosowania się do nakazu i zakazu wynikającego z zaskarżonej decyzji. Skarżący wywiódł, że wykonanie decyzji będzie wiązało się z trudnościami w dalszym prowadzeniu działalności wynikającymi z ponownego przeprowadzenia procesów mających na celu wdrożenie produktu na rynki zbytu, jak i konieczności budowania rozpoznawalności marki. Taka argumentacja w ocenie WSA nie pozwala ocenić i – co ważniejsze – zweryfikować, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma tak znaczny rozmiar, że zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albo też czy istnieje ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencje na jakie powołuje się skarżący we wniosku są zwykłymi następstwami zaskarżonej decyzji. Ryzyko wystąpienia dolegliwości wynikających z rozstrzygnięć organów nadzoru sanitarnego jest immanentnie związane z ryzykiem przedsiębiorcy prowadzącego działalność polegającą na obrocie określonymi produktami na rynku. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja organu II instancji utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. [...], w której zakazano skarżącemu wprowadzać do obrotu produkty marki [...], tj. produkty żywienia niemowląt i dzieci ([...]) dla niemowląt, dzieci po 12 miesiącu życia oraz dzieci po 24 miesiącu życia, jak i nakazano wycofać z obrotu produkty tego rodzaju już wprowadzone na rynek. Z uwagi na rodzaj produktów będących przedmiotem ww. decyzji - w ocenie WSA niezwłoczne wykonanie decyzji jest tym bardziej uzasadnione. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego o zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia 2024 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pozbawienie strony możliwości wprowadzania produktu do obrotu przez okres wielu miesięcy nie niesie za sobą nieodwracalnych skutków - podczas gdy wiąże się ono z utratą kontrahentów i rynku zbytu - im dłużej trwającą, tym trudniej odwracalną. W odpowiedzi na zażalenie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy wniósł o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Złożenie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie oznacza, że automatycznie dochodzi do skutku wstrzymania oczekiwanego przez wnioskodawcę, a mianowicie wstrzymania wykonania decyzji. Na podstawie złożonego wniosku i zawartej w jego uzasadnieniu argumentacji Sąd ocenia jedynie, czy podane przez wnioskodawcę okoliczności w istocie uprawdopodobniają zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Natomiast z treści złożonego w sprawie wniosku nie wynika, aby konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji były szczególne, dotkliwsze niż w innych tego rodzaju sprawach. Ponadto należy podkreślić, że przedmiot sprawy ma związek z ochroną bezpieczeństwa żywności i żywienia, a zatem oceniając wniosek o wstrzymanie należało kierować się przede wszystkim ochroną dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest zdrowie i życie ludzkie, przyznając im pierwszeństwo przed względami ekonomicznymi podnoszonymi przez skarżącego. Zaskarżona decyzja dotyczy nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu wskazanego produktu, a zatem bez wątpienia wpływającego na zdrowie ewentualnych konsumentów. Nie mogą również odnieść zamierzonego skutku wynikające z zażalenia twierdzenia i argumenty, które w istocie kwestionują legalność zaskarżonej decyzji. Na etapie postepowania incydentalnego zapoczątkowanego wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej nie dokonuje się merytorycznej oceny sprawy sądowoadministracyjnej i oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania. Tak więc sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Wobec powyższego nie było podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji. Odnosząc się zaś do zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku organu o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.