III OZ 473/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/24 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 100/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, odrzucił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ") w przedmiocie przekazania akt. U podstaw odrzucenia skargi legło ustalenie Sądu, że skarżący zaskarżył bezczynność organu już po dokonaniu czynności przekazania akt. Odpis ww. orzeczenia z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem został doręczony skarżącemu 18 maja 2024 r. W dniu 26 maja 2024 r. skarżący nadał, za pośrednictwem ePUAP, pismo procesowe, w którym m.in. zawarł wniosek o sprostowanie powyższego postanowienia "w zakresie rozstrzygnięcia, poprzez zakreślenie zgodnie z okolicznościami prawnymi i faktycznymi oddalenia skargi w części dotyczącej przekazania akt i dokonania w uzasadnieniu działania w zakresie rozstrzygania wątpliwości co do treści i skutków wyroku WSA w Krakowie, zakresu zastrzeżonego wyłącznie dla sądu, który wydał wyrok, w składzie identycznym, a jeśli jest tego niemożliwe znacznie zbliżonym do składu, który wyrok wydał, a dopiero w razie braku możliwości udziału żadnego z sędziów, którzy uczestniczyli przy jego wydaniu, innego składu orzekającego WSA w Krakowie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/24, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej zwanej "p.p.s.a.", odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 100/24. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. W konsekwencji, Sąd I instancji nie dopatrzył się w postanowieniu z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24, tak w jego komparycji, sentencji, jak i w uzasadnieniu, żadnych niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych bądź innych oczywistych omyłek. Zdaniem Sądu, w ww. wniosku skarżący de facto domagał się uzupełnienia sentencji postanowienia poprzez dodanie podanych w piśmie z 26 maja 2024 r. i cytowanych powyżej, mało klarownych treści. WSA w Warszawie uznał, że takie żądanie nie mieści się w ramach instytucji sprostowania orzeczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wniósł o jego uchylenie i stwierdzenie bezskuteczności. Stwierdził, że Sąd I instancji przyjął dowolnie inny zakres sprawy niż wniesiony do rozpoznania i rozstrzygnięcia – sprzecznie z zakresem sprawy osądzonej, "w tym szczególnego wskazania niepodważalnej i wykonalnej w administracji decyzji przyznającej stronie prawo do świadczeń pieniężnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego mimo zwolnienia ze służby czynnej w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. i prawa do policyjnej emerytury od dnia 1 maja 2005 r." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wskazane w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny oraz nie mogą one wpływać na treść rozstrzygnięcia. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, nie można żądać sprostowania wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do sprostowania, lecz do zmiany wyroku, poprzez zamieszczenie w nim wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia. Mając na uwadze treść żądania skarżącego zawartego we wniosku o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014 r., nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zmierza ono w istocie do merytorycznej ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu, które było wynikiem rozpoznania skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji. W tej sytuacji uznać trzeba, że orzeczenie Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe, a zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.