IV SAB/Wr 78/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi V. Z. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. 1 UZASADNIENIE Skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 7 marca 2023 r., pismem z dnia 13 marca 2023 r., Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wywiedzionej skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Także pismem z dnia 13 marca 2023 r. , pod analogicznym rygorem, strona została wezwana do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa nadana na adres strony podany w skardze oraz zawierająca odpis wspomnianego zarządzenia oraz wezwanie do złożenia ponaglenia została, została po dwukrotnym awizowaniu w dniach – 14 marca oraz 22 marca 2023 r., zwrócona do nadawcy (Sądu) w dniu 30 marca 2023 r. Wymagany wpis od skargi nie został uiszczony. Strona nie nadesłała również dowodu wniesienia ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Merytoryczną kontrolę skargi zawsze poprzedza ocena, czy skarga jest dopuszczalna, oraz, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w rozumieniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wniesiona w sprawie skarga dotyczy bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 poz. 2000) wynika z kolei, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Oznacza to, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność. Brak poprzedzenia tego rodzaju skargi ponagleniem czyni ją niedopuszczalną. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca wezwanie strony do przedstawienia ponaglenia została doręczona stronie skarżącej w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a., tj. w drodze tzw. fikcji prawnej doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez skarżącą przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 14 marca 2023 r. , drugie zaś – 22 marca 2023 r. Nieodebranie przez stronę skarżącą przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 28 marca 2023 r. Od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowego terminu na wykonanie wezwania Sądu, który upływał w dniu 4 kwietnia 2023 r. (wtorek). Dodatkowo, strona nie opłaciła skargi, pomimo doręczonego jej w trybie fikcji prawnej (wraz z wezwaniem do przedłożenia ponaglenia) wezwania w tym przedmiocie. Okoliczności te obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a. ----------------------- 1