II SA/Gl 1489/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. M., M. K. (K.) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 21 lipca 2023 r. nr IFXIV.7840.11.8.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżących solidarnie 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku W. S.K.A. Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 11 stycznia 2023 r. nr [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedsięwzięcia "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego" na działkach nr 1, 2, 3 i 4 położonych przy ul. [...] w T. Odwołanie od tej decyzji złożyli właściciele lokali położonych w budynku zlokalizowanym na sąsiadującej nieruchomości A. M. oraz M. K. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzucili organowi I instancji, że sankcjonuje ona zacienianie należącego do nich budynku i pozbawia go odpowiedniego nasłonecznienia. Zdaniem odwołujących się analiza przedłożona przez inwestora zawiera wątpliwe dane wejściowe i nie może stanowić wiarygodnego materiału dowodowego dla rozstrzygnięcia podejmowanego w przedmiotowej sprawie. Skarżący sugerują również, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie zapewnił ochrony prawa zabudowy wszystkim podmiotom w równym stopniu, a kwestia nasłonecznienia nie została wyjaśniona przez organ w sposób czytelny i zrozumiały, tak aby możliwym było skontrolowanie prawidłowości założeń czynionych przez inwestora. Skarżący podkreślają, że na nasłonecznienie ich budynku wpływ mają również istniejące elementy zacieniające na elewacji południowej tego budynku. Zarzucają także, że w toku przedmiotowego postępowania nie dość dokładnie przeanalizowano wpływ, jaki będzie miała projektowana inwestycja na możliwości ewentualnej rozbudowy ich budynku od strony południowej. W oparciu o przedstawione Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazał, że w jego ocenie zarówno projekt budowlany, jak projekt zagospodarowania działki spełniają wszystkie wymagania stawiane przepisami prawa budowlanego. Oceniając zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity; Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 - dalej rozporządzenie WT), wskazać należy, że przedmiotowe budynki mieszkalne usytuowane zostały z zachowaniem wymogów § 12 rozporządzenia WT w zakresie odległości od granicy działki. Projekt zagospodarowania terenu spełnia również pozostałe wymagania rozporządzenia, w tym przepisów § 13, 14, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozrządzenia WT. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania Wojewoda Śląski wskazał, że jak stanowi § 13 ust. 1 rozporządzenia WT - odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m (pkt 1 lit. a), a ponadto zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (pkt 2). Zgodnie z przepisem § 13 ust. 2 wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Zgodnie z § 13 ust. 4 - odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Natomiast przepis § 57 ust. 1 stanowi, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bhp. Przepisy § 60 ust. 1 ustalają, że pokoje mieszkalne winny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00-17;00, przy czym - jak stanowi § 60 ust. 2 - w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W zakresie objętym ww. przepisami, inwestor przedłożył szczegółowe analizy, tj.: analizę nasłonecznienia okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w dniach równonocy oraz analizę przesłaniania okien w istniejących budynkach sąsiadujących z projektowanym obiektem. Wspomniane analizy nasłonecznienia i przesłaniania zostały sporządzone przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu na tę decyzję złożyli A. M. oraz M. K. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 7, 77 § i i 8o § i k.p.a. w zw. z art. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i § 40 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do błędnego ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy związanego z brakiem "ujawnienia" przez organu administracji architektoniczno-budowlanej obydwóch instancji istnienia placu zabaw dla dzieci zlokalizowanego na sąsiedniej działce Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w T. bezpośrednio za granicą północną działek inwestora, co w konsekwencji rażąco narusza odległości jakie powinny być zachowane od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w nowo budowanym budynku mieszkalnym, wielorodzinnym. Dodatkowo naruszenie ww. przepisów polega na niewłaściwej interpretacji art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i § 40 ust. 1 rozporządzenia z w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (, która nie uznaje za desygnat pojęcia ustawowego "w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę" sytuacji jak w niniejszym projekcie zagospodarowania terenu kiedy to na nieruchomości inwestora objętej zakresem opracowania istnieje już budynek mieszkalny, wielorodzinny, a inwestor projektuje nadto drugi budynek mieszkalny, wielorodzinny, tworząc tym samym zespół dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych objętych tym samym pozwoleniem na budowę - zatwierdzony w zakresie zagospodarowania terenu tym samym projektem zagospodarowania terenu. Skarżący wnieśli również o dopuszczenie dowodów z dokumentów, tj. zdjęcia istniejącego na działce nr 5 placu zabaw dla dzieci, wydruk z miejskiego systemu informacji przestrzennej miasta T. obrazującego istnienie i lokalizację ww. placu zabaw dla dzieci na okoliczność daleko idącej wadliwości w ustaleniu prawidłowego stanu faktycznego przedmiotowej sprawy przez organ zarówno I jak i II instancji i w konsekwencji naruszenia ww. przepisów. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazał, że "organy administracji architektoniczno-budowlanej wydają rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie analizy dokumentacji dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę. Z mapy do celów budowlanych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu nie wynikało, aby na działce sąsiedniej znajdował się plac zabaw. Nie sposób też uznać, że ewentualna lokalizacja placu zabaw na działce sąsiedniej determinuje możliwość zabudowy działki inwestycyjnej. Plac zabaw jest bowiem elementem na tyle mobilnym, że można go łatwo dopasować do istniejącej czy planowanej zabudowy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na początku należy zgodzić się z organem odwoławczym, że postępowanie przed wydaniem pozwolenia na budowę toczy się głownie o zgromadzone dokumenty. Inwestor i inni uczestnicy procesu budowlanego są obowiązani przedstawić je w odpowiedniej formie. Szereg dokumentów w procesie inwestycyjno-budowlanym musi zostać również sporządzona przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia zawodowe. Okoliczności powyższe nie zwalniają jednak organów administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku przestrzegania zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W skardze do sądu skarżący poinformowali, że przy granicy z działką przeznaczoną do zainwestowania znajduje się zorganizowany plac zabaw. Z przedstawionej dokumentacji fotograficznej wynika, że znajdują się na nim obiekty małej architektury. Jednakże Sąd nie może ocenić, czy funkcjonujący plac zabaw może, w świetle rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, mieć wpływ na treść wydanego pozwolenia na budowę. Nie można również skwitować tego stwierdzeniem "że ewentualna lokalizacja placu zabaw na działce sąsiedniej determinuje możliwość zabudowy działki inwestycyjnej. Plac zabaw jest bowiem elementem na tyle mobilnym, że można go łatwo dopasować do istniejącej czy planowanej zabudowy". Jak wcześniej wspomniano, znajdują się tam obiekty małej architektury. Trudno teraz jednak ocenić, czy są wzniesione legalnie. Dlatego Sąd zdecydował się uchylić decyzję organu II instancji. Nie miał on bowiem możliwości odnieść się do zarzutów skargi w swym rozstrzygnięciu. Dlatego powinien rozważyć przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Oczywiście może zlecić czynności w tym zakresie organowi I instancji, lub uchylić decyzję Prezydenta Miasta T. przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji weźmie pod uwagę wyżej poczynione rozważania Sądu.