I FZ 333/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1680/23 oddalające wniosek S. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr 1401-IEW2.4253.3.2023.12.RK w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. i 2020 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 7 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1680/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, strona), oddalił wniosek spółki o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2023 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. i 2020 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika. Sąd wskazał, że w skardze na ww. decyzję spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż nieuchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje brak możliwości wykonywania działalności oraz iluzoryczne zabezpieczenie interesu Skarbu Państwa, bowiem blokada wstrzyma działalność spółki, co w przyszłości będzie implikować odpowiedzialność po stronie Skarbu Państwa. Sąd uznał, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie - na jego poparcie nie przedstawiono dokumentów źródłowych. Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie zostały w żaden sposób udokumentowane. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, spółka zaskarżyła powyższe postanowienie sądu I instancji w całości. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 w zw. z art. 166 w zw. z art. z 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie słusznych interesów zarówno skarżącego, jak i interesu Państwa w wydaniu orzeczenia z pominięciem wniosków wynikających z dokumentów zgromadzonych w sprawie i orzekania bez uwzględnienia sytuacji materialnej spółki, a w konsekwencji doprowadzenie do sytuacji, w której działalność spółki nie będzie mogła być kontynuowana na skutek działań organów, co zagraża realizacji w przyszłości nałożonej na skarżącego decyzji, a tym samym naruszenia interesów fiskalnych Państwa. Wnoszący zażalenie wnioskował o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał do którego odnosi się sąd administracyjny, oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, po części może być materiałem, który został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę sądu I instancji, że ogólnikowy wniosek strony zawarty w skardze (na którego poparcie nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych) nie zawierał uzasadnienia przemawiającego za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. Dlatego też należy zatem zgodzić się z sądem I instancji, że strona nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji miało wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również w zażaleniu nie wskazano na żadne okoliczności mogące prowadzić do zmiany tego stanowiska. Uznając w rezultacie, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA