II FZ 122/23

SENTENCJA Dnia 18 grudnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Fundacji G. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1596/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 maja 2023 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.115.2023.2.DD w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1596/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Fundacji G. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 maja 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2023 r. pełnomocnik Fundacji, został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi przez: a) złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; b) złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji fundacji w dacie jego udzielenia. Kolejno Sąd podał, że pełnomocnik Skarżącej przesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego, udzielonego 15 czerwca 2023 r. i wydruk z KRS - "Informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej" – datowany na 24 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony. Zdaniem Sądu z ww. wezwania jasno wynikało, że dokument wykazujący umocowanie osoby do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu Fundacji miał być na dzień jego udzielenia. Pouczenie wezwania zawierało również informacje o rygorze, w przypadku nieuzupełniania braku. Sąd porównując datę udzielenia pełnomocnictwa oraz datę wydruku KRS, który w zamierzeniu miał wykazać umocowanie do działania prezesa Fundacji A. P. zauważył, że data przedmiotowego wydruku jest późniejsza, aniżeli udzielone pełnomocnictwo, są to odpowiednio daty: 15 czerwca 2023 r. i 24 lipca 2023 r. W ocenie Sądu pełnomocnik Skarżącej nie spełnił ciążących na nim obowiązków. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "P.p.s.a.") odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Fundacji wniósł o jego uchylenie. Zdaniem Fundacji podana w postanowieniu podstawa do odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest błędna. Przedstawiony odpis aktualny z KRS wskazuje, że: ostatni wpis do Krajowego Rejestru Sądowego został dokonany 8 czerwca 2022 r., A. P. jest prezesem zarządu Fundacji uprawnionym do samodzielnej reprezentacji fundacji, odpis aktualny z KRS został pobrany 24 lipca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700 z późn. zm., dalej "u.k.r.s."). Odnosząc się do kwestii spornej w sprawie należy przypomnieć, że dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu Skarżącej jest odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z art. 3 u.k.r.s. wynika, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II GZ 778/17 i przywołane w jego uzasadnieniu stanowisko przedstawione w uchwale Sądu Najwyższego z 8 listopada 2007 r., sygn. akt II CZP 92/07, zgodnie z którym do wykazania, że osoby działające jako organ osoby prawnej są uprawnione do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, nie jest konieczne, aby aktualny bądź zupełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony według stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Wymaganie, aby odpis z rejestru był aktualny w chwili sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa, można traktować jako sytuację idealną, ale nie można jej - ze względu na potrzeby obrotu prawnego - uznać za konieczną. Istotnym jest bowiem, by umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony istniało w dniu dokonywania tej czynności. Pogląd ten wyrażony na gruncie sprawy dotyczącej osoby działającej jako organ osoby prawnej należy uznać za adekwatny również w realiach rozpoznawanej sprawy. W sprawie tej zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2023 r., wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Fundacji przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa. W wykonaniu tego wezwania pełnomocnik Skarżącej złożył w terminie uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej, udzielonego 15 czerwca 2023 r. do reprezentowania Fundacji przed sądami administracyjnymi oraz odpis aktualny z KRS przedstawiający stan z rejestru na 24 lipca 2023 r. Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia tej sprawy, było ustalenie, czy Fundacja uzupełniła brak formalny skargi przez złożenie pełnomocnictwa udzielonego przez osobę, umocowanie której do działania w imieniu Fundacji wykazywano załączonym dokumentem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyżej opisane dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają umocowanie do reprezentacji Fundacji przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. Nadesłany przez pełnomocnika Fundacji odpis z KRS został pobrany 24 lipca 2023 r. i wskazuje, że ostatni wpis do Krajowego Rejestru Sądowego został dokonany 8 czerwca 2022 r., A. P. jest prezesem zarządu Fundacji uprawnionym do samodzielnej reprezentacji fundacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść odpisu z KRS oznacza, że od dnia ostatniego wpisu, czyli od 8 czerwca 2022 r., do dnia pobrania dokumentu tj. 24 lipca 2023 r., A. P. była prezesem zarządu Fundacji uprawnionym do samodzielnej reprezentacji, w tym do udzielenia pełnomocnictwa 15 lipca 2023 r. To, że odpis aktualny z KRS został pobrany po dniu udzielenia pełnomocnictwa nie zmienia faktu, że potwierdza on informacje ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym od dnia dokonania ostatniego wpisu do dnia pobrania odpisu aktualnego z KRS. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie uznać należało za wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.