II SA/Gl 1577/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. W. (W.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia 14 lipca 2023 r. nr GKII.7221.60.2023 w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2022 r. A.W. (wnioskodawca, skarżący) złożył wniosek do Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta D., dotyczący zmiany danych ewidencyjnych w związku z zawarciem umowy darowizny w formie aktu notarialnego z dnia [...] r., repertorium [...] numer [...]. Przyczyną złożenia wniosku był fakt uzyskania informacji, że notariusz, przed którym zawarto umowę darowizny, zaniechał zgłoszenia tego faktu. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta D. poinformował wnioskodawcę, że załączony do wniosku akt notarialny nie został wcześniej dostarczony do organu, a zatem stan prawny z niego wynikający nie mógł zostać ujawniony. Jednocześnie wskazał, że wraz z wnioskiem z dnia 16 listopada 2022 r. został doręczony do organu inny akt notarialny, którym zawarto umowę sprzedaży udziału w spadku po C.W. osobie trzeciej. Ten właśnie akt został ujawniony w ewidencji. W dniu 30 maja 2023 r. Prezydent Miasta D. wydał decyzję o umorzeniu postępowania, dotyczącego aktualizacji ewidencji gruntów i budynków miasta D., polegającej na ujawnieniu zbycia przez W.W. udziału w spadku wynoszącego 1/5 część na rzecz A.W. w drodze umowy darowizny objętej aktem notarialnym z dnia [...] r., repertorium [...] numer [...] Notariusza P.P. z Kancelarii Notarialnej w M. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 105 § 1, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 755, dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 7d pkt 1 lit a, triet pierwsze, w związku z art. 24 ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1752 ze zm., dalej w skrócie p.g.k.). W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że obecne wpisy w ewidencji zostały dokonane na podstawie dokumentu wymienionego w art. 23 ust. 2 pkt 1 p.g.k. W związku z faktem, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwa akty notarialne o konkurencyjnej treści organ ewidencyjny nie może dokonać zmiany podmiotowej, gdyż taka zmiana jest wyłącznie możliwa w sytuacjach bezspornych. Wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił w niej naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., a ponadto art. 24 ust. 2a p.g.k. poprzez zaniechanie rzetelnej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji. Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez wnioskodawcę skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 14 lipca 2023 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (ŚWINGiK) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, polegającej na ujawnieniu udziału we własności działki nr [...], obręb [...] na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. repertorium [...] numer [...] w zakresie darowizny udziałów w spadku przekazanych przez W.W. na rzecz wnioskodawcy. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy podał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 p.g.k. Uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku wnioskodawcy ŚWINGiK wskazał, że w obrocie prawnym funkcjonują dwa dokumenty przenoszące własność nieruchomości. Wobec bezsprzecznej ich rozbieżności dane z nich wynikające nie mogą być ujawnione jednocześnie. Nadto podkreślił, że zmiana wprowadzona na podstawie wniosku z dnia 16 listopada 2022 r. została dokonana zgodnie z obowiązującym w tym zakresie prawem. Dołączony do wniosku akt notarialny zawierał dane umożliwiające ujawnienie nabywcy jako współwłaściciela określonej nieruchomości. Wskazał również, iż wpis ten ma charakter wyłącznie formalny, nie kreuje ani nie potwierdza prawa. W przypadku wniosku i załączonego do niego aktu notarialnego z dnia [...] r. akt ten w zakresie darowizny udziału W.W. na rzecz wnioskodawcy nie mógł zostać ujawniony, z uwagi na jego sprzeczność z posiadanymi przez organ dokumentami. W takim przypadku, mając na uwadze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – organ odstępuje od czynności rejestrowania i pozostania stan wpisów bez zmian do czasu rozstrzygnięcia sporu przez właściwy organ (sąd powszechny). Organ II instancji wskazał, że pomimo prawidłowej wykładni przepisów prawa i prawidłowej analizy stanu faktycznego sprawy przez organ I instancji rozstrzygnięcie tego organu zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Organ I instancji, stwierdzając brak możliwości dokonania zmian zgodnie z wnioskiem, umorzył postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem z dnia 27 grudnia 2022 r., twierdząc, że postępowanie to było bezprzedmiotowe. Według jednak organu odwoławczego takie działanie jest błędne. Strona ma bowiem prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia (co do istoty) swojej sprawy. Czym innym jest bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, a czym innym bezzasadność żądania strony. Tę ostatnią stwierdza się w orzeczeniu rozstrzygającym sprawę co do istoty. Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie oznacza, że postępowania administracyjne jest bezprzedmiotowe i nie powinno być prowadzone, ponieważ dopiero wynik tego postępowania daje podstawę do oceny zasadności zgłoszonego żądania. Z tych względów organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i jednocześnie orzekł o odmowie wnioskowanej przez skarżącego aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. W skardze na decyzję organu odwoławczego wnioskodawca zarzucił naruszenie: a) art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, b) art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, c) art. 24 ust. 2a p.g.k. poprzez zaniechanie właściwej i rzetelnej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji, d) art. 23 ust. 1-4 p.g.k. poprzez wadliwą interpretację i niezastosowanie zasady wtórnej ewidencji względem przedłożonej dokumentacji sporządzonej w formie aktu notarialnego. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków prawidłowej podstawy prawnej udziału we własności przedmiotowej nieruchomości t.j. jest sporządzonego dnia [...] r. aktu notarialnego repertorium [...] numer [...] pomiędzy skarżącym a J.W. oraz W.W., a także prawidłowej wysokości udziału skarżącego w wymienionym prawie własności z jednoczesnym wykreśleniem udziału w prawie własności przypisanego J.P., a wprowadzonego na podstawie nieważnej umowy sprzedaży z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił wywód zmierzający do wykazania zasadności podniesionych zarzutów. Zaakcentował, że ujawniony w ewidencji gruntów i budynków akt notarialny z dnia [...] r. był w sposób oczywisty nieważny, co udowodniono przedkładając organowi ważny i prawidłowy akt notarialny z [...] r. Według skarżącego w ewidencji wpisana jest obecnie osoba, która nie jest właścicielem nieruchomości. Polegając na wpisie może ona rozporządzać nieruchomością, której nie jest właścicielem. Skarżący zaznaczył przy tym, że dla przedmiotowej nieruchomości brak jest księgi wieczystej. W konsekwencji ewidencja gruntów i budynków jest jedynym urzędowym źródłem informacji o własności tej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę ŚWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu swojej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Zaakcentował, że organy nie wzięły pod uwagę chronologii aktów notarialnych, zaś akt przedstawiony przez skarżącego, jako wcześniejszy powinien mieć pierwszeństwo. Organy powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i wziąć pod uwagę brak księgi wieczystej i zapobiec dalszemu obrotowi prawnemu udziałem w nieruchomości. Ponadto wpis w ewidencji jest dla skarżącego bardzo ważny, gdyż osoba obecnie wpisana do ewidencji zamierza prowadzić na nieruchomości działalność inwestycyjną i podjęła już w tym kierunku kroki formalne. Natomiast obecny na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Zaakcentował, że najprawdopodobniej jeden ze spornych aktów notarialnych jest wadliwy, ale nie jest rolą organu ewidencyjnego rozstrzyganie zaistniałego w związku z tym sporu, gdyż wykracza to poza kompetencje tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się więc niezasadna. Przedmiotem kontroli sprawowanej w oparciu o powyższe kryteria jest decyzja odmawiająca aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Wnioskodawca zabiega o to, aby w ramach aktualizacji ujawniono przysługujący mu udział we własności działki nr [...]. Jako podstawę wnioskowanej aktualizacji wskazuje załączony do wniosku akt notarialny z dnia [...] r. Zgodnie z § 3 tego aktu J.W. i W.W. darowali skarżącemu swoje udziały wynoszące po 1/5 części w spadku po zmarłej matce C.W. Akt ten został przekazany organowi ewidencyjnemu dopiero przez wnioskodawcę. Wcześniej nie został przekazany przez notariusza. Natomiast organy wskazują na przeszkodę do dokonania wnioskowanej aktualizacji. Wynika ona z tego, że zanim wnioskiem z dnia 27 grudnia 2022 r. wnioskodawca zażądał aktualizacji i przedstawił po raz pierwszy akt notarialny z [...] r., to wcześniej, wnioskiem z 16 listopada 2022 r. złożono akt notarialny z [...] r. repertorium [...] nr [...] – umowę sprzedaży, w której W.W. sprzedał osobie trzeciej, przypadający mu w 1/5 udział spadkowy w zmarłej matce C.W. Akt ten został zarejestrowany w ewidencji gruntów i budynków w dniu 9 grudnia 2022 r. Jak wynika z akt sprawy organ ewidencyjny zawiadomił o wprowadzonych zmianach. W ramach tych zmian wpisano m.in. udział 1/30 we własności na rzecz osoby trzeciej wskazanej jako nabywca, w akcie notarialnym z [...] r. Obecnie uwzględnienie wniosku skarżącego oznaczałoby więc m.in. wykreślenie nabytego przez osobę trzecią - według aktu notarialnego z [...] r. - udziału 1/30 we własności przedmiotowej działki. Oczekiwana przez skarżącego aktualizacja polegać by zatem miała na pominięciu skutków zmiany właściciela wynikających z tego aktu notarialnego, czego organy nie chcą dokonać. Nie stanowi przedmiotu sporu, że pomiędzy późniejszym aktem notarialnym z [...] r. a wcześniejszym aktem notarialnym z dnia [...] r. zachodzi sprzeczność. W akcie późniejszym W.W. zbył na rzecz osoby trzeciej udział 1/5 w spadku po C.W., pomimo, że w świetle aktu wcześniejszego udział ten podarował już skarżącemu. Gdyby przyjąć, że akt notarialny wcześniejszy skutecznie przeniósł udział 1/5 w spadku, to późniejsza sprzedaż udziału nie powinna mieć miejsca. Jednak nie sposób nie zauważyć, że w akcie notarialnym z [...] r. W.W. złożył oświadczenia, wedle których wspominany udział w spadku w dalszym ciągu mu przysługuje. Ze względu na taką sprzeczność wskazanych tutaj aktów notarialnych uwzględnienie wniosku skarżącego byłoby możliwe wyłącznie wtedy, gdyby organ ewidencyjnych rozstrzygnął komu obecnie przysługuje prawo własności wskazanego powyżej udziału 1/5 w spadku po C.W. W istocie zaś organy musiałyby dokonać weryfikacji złożonego wcześniej do ewidencji aktu notarialnego z [...] r. i rozstrzygnąć o jego skuteczności. W ten zaś sposób organy musiałyby rozstrzygnąć spór o własność. W ocenie Sądu działania takie wykraczałyby poza kompetencję organów ewidencyjnych i nie dałyby się pogodzić z rolą, jaką ustawodawca przypisał ewidencji gruntów i budynków oraz wynikającą stąd istotą aktualizacji tej ewidencji. Słusznie zatem organ odwoławczy odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Nie ma przy tym znaczenia, że akt notarialny, na który powołuje się skarżący jest wcześniejszy niż akt z dnia 12 października 2022 r., na podstawie którego w ewidencji gruntów i budynków uwidoczniono udział nabyty przez osobę trzecią. Dla organu ewidencyjnego kluczowe znaczenie powinna mieć bowiem chronologia wniosków oraz dokonanych na ich podstawie zmian. W dacie wprowadzenia zmian wynikających z aktu notarialnego z dnia [...] r. nie zachodziła sprzeczność z dotychczas uwidocznionymi w ewidencji danymi. Sprzeczność ujawniła się dopiero pomiędzy danymi wprowadzonymi na podstawie aktu notarialnego z [...] r. a danymi, które wnikają z aktu notarialnego przedstawionego przez skarżącego. Jej wyeliminowanie nie może być sprowadzane wyłączenie do usunięcia błędnych danych, lecz wymaga oceny skuteczności dwóch wzajemnie wykluczających się czynności cywilnoprawnych. Taka zaś ocena nie należy do organów ewidencyjnych, ani do sądu administracyjnego. Przedstawiając argumenty prawne za przedstawionym tutaj stanowiskiem Sadu w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie art. 24 ust. 2a punkt 1 i 2 oraz ust. 2b p.g.k., informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego – orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b; 2) w drodze decyzji administracyjnej – w pozostałych przypadkach. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 2c p.g.k. odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wpis w ewidencji ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Dotyczy to także aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Dla takiej aktualizacji istotne znaczenie odgrywa także techniczny charakter ewidencji. Sprowadza się on do tego, że to nie ewidencja kształtuje określony stan prawny, lecz dopiero zmiana tego stanu w innym przewidzianym przez prawo trybie znajduje swoje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja pełni zatem jedynie funkcje rejestrujące stan prawny ustalony w innym trybie i przez inne organy. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtują one nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdzają stan prawny wynikający z dokumentów. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie mogą więc tworzyć stanu prawnego, lecz jedynie odzwierciedlają w prowadzonych ewidencjach stan prawny (zob. wyrok NSA z 27 września 2023 r., I OSK 270/22, LEX). Powyższe oznacza, że za pomocą regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego dotyczących aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, wbrew temu czego oczekuje strona skarżąca, nie można kwestionować, czy ustalać stanu faktycznego i prawnego nieruchomości. Nie jest rolą organów ewidencyjnych rozstrzyganie sporów własnościowych t.j. sporów o to komu przysługuje prawo własności danej nieruchomości, a takiego działania w istocie oczekuje od organów skarżący. Korzystając z instytucji aktualizacji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Służą temu takie postępowania jak rozgraniczenie nieruchomości, uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, czy powództwo o ustalenie albo o ochronę własności (zob. wyrok WSA w Lublinie z 6 lipca 2023 r., III SA/Lu 94/23, wyrok WSA w Rzeszowie z 8 listopada 2023 r. sygn. II SA/Rz 1044/23). Taka ograniczona rola ewidencji gruntów i budynków pozostaje aktualna także wtedy, gdy dla danej nieruchomości nie jest prowadzona księga wieczysta. Brak księgi wieczystej nie powoduje, że ewidencja gruntów i budynków miałaby zastępować tę księgę, a organ ewidencyjny miałby działać niczym sąd wieczystoksięgowy. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Przy czym aktualizacja ewidencji poprzez usunięcie błędu może dotyczyć tylko błędów oczywistych, czyli takich, które można dostrzec z łatwością, a więc bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego (wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 sierpnia 2022 r., II SA/Ke 360/22). Za wyrokiem WSA w Krakowie z 26 października 2023 r. sygn. III SA/Kr 520/23 zasadnym jest sięgnięcie do aktualnych stanowisk sądów administracyjnych dotyczących dopuszczalnego zakresu aktualizacji dokonywanej przez organy ewidencyjne. I tak należy zaakcentować, że: "Organ ewidencyjny, prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiocie aktualizacji ewidencji, nie jest władny do samodzielnej oceny prawidłowości dokumentów stanowiących podstawę wpisu do ewidencji (...). Działanie takie prowadziłoby bowiem do naruszenia przepisów wskazujących organy i sądy właściwe do wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji czy prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Oznacza to, że w przypadku, gdy nie zostały uprzednio przeprowadzone postępowania, których wyniki dałyby podstawy do zmiany wpisów dokonanych w ewidencji, a wnioskodawca nie przedstawił wraz z wnioskiem o aktualizację dokumentów wymienionych w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego, brak jest podstaw do dokonania aktualizacji wpisów. Tym samym nie wystarczy samo kwestionowanie prawidłowości czy kompletności dokumentów stanowiących w przeszłości podstawę wpisów, aby doszło do wnioskowanej aktualizacji" (wyrok NSA z dnia 1 marca 2022 r., I OSK 865/21) Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 2545/20): "Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji". Szczególnie istotne jest tutaj to, że "dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan późniejszy został stwierdzony kolejnym dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu". Analiza realiów rozpoznawanej sprawy z perspektywy przytoczonych przepisów oraz ich wykładni przyjmowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego dotyczącego oczekiwanej przez niego aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższych rozważań żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie okazał się zasadny. Ponadto Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.