I SA/Lu 764/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. M. O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe. Do skargi dołączył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z wydaniem na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzji z dnia [...] r. uchylającej w całości zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe i umarzającej postępowanie w sprawie. Postanowieniem z dnia 13 października 2017 r. Referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z uprawomocnieniem się tego postanowienia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 listopada 2017 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...]zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od otrzymania odpisu zarządzenia o wezwaniu do wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został stronie skarżącej doręczony w dniu 22 listopada 2017 r. Do dnia dzisiejszego skarga nie została opłacona. Pismem z dnia 28 listopada 2017 r. strona skarżąca cofnęła skargę w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia 24 sierpnia 2017 r. uwzględniającej w całości wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podkreślić, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami p.p.s.a. dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga w szczególności, gdy został od niej uiszczony należny wpis. Stosownie bowiem do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Ponieważ strona skarżąca w zakreślonym w zarządzeniu z dnia 3 listopada 2017 r. terminie tj. do dnia 29 listopada 2017 r. nie uiściła wpisu sądowego do którego była wzywana, to w myśl przytoczonych wyżej przepisów p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnić w tym miejscu, jedynie należy, że badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas bowiem strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia swoją skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga obarczona jest brakiem fiskalnym, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (vide: np. postanowienie WSA w Lublinie z 25 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 27/16; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 17/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 237/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.