III OSK 5248/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od pkt 1 i pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 117/21 w sprawie ze skargi E. spółka z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 stycznia 2021 r. nr SKO.4170.160.2020 w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego opinii w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów I. uchyla zaskarżony wyrok w części obejmującej pkt 1 oraz pkt 3 i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wyrokiem z 17 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Łd 117/21 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi E. spółka z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: SKO w Łodzi, Kolegium) z 12 stycznia 2021 r. nrSKO.4170.160.2020 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów, w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie umorzenia postępowania przed organem I instancji; w pkt 2. oddalił skargę w pozostałym zakresie; a w pkt 3. zasądził od SKO w Łodzi na rzecz spółki kwotę 580 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 12 stycznia 2021 r. SKO w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 41 ust. 6a i 6b ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 797, dalej: u.o., ustawa o odpadach), uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta B. (dalej: Burmistrz) z 16 grudnia 2020 r. nr RI.6234.1.2020 w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium, powołując art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach oraz art. 106 § 3 i § 6 k.p.a., wskazało, że w dniu 20 listopada 2020 r. wpłynęło do Urzędu Miasta pismo Starosty B. z 19 listopada 2020 r. o zaopiniowanie wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Analizując termin do wydania opinii Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 57 § 2 k.p.a. (terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu), a zatem termin na wydanie opinii upłynął dnia 4 grudnia 2020 r. Tymczasem Burmistrz postanowieniem z 16 grudnia 2020 r. nr RI.6234.1.2020 zaopiniował negatywnie wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na działce o nr ewid. [...], obr. [...], zlokalizowanej w B. przy ul. [...]. W ocenie Kolegium, porównanie obu dat prowadzi do konkluzji, że organ I instancji (w postępowaniu w sprawie wydania opinii) nie dochował wiążącego go terminu do zajęcia stanowiska w ramach współdziałania z organem właściwym w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Konstatacja ta – zdaniem Kolegium - prowadzi do dwóch dalszych wniosków: 1) niewydanie opinii w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia żądania jest równoznaczne z przyjęciem, że wydano opinię pozytywną z art. 41 ust. 6b, ustawy o odpadach; 2) bezskuteczny upływ tego terminu zamyka organowi opiniującemu drogę do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, ustawy o odpadach, czyniąc postępowanie w tej sprawie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., a tym samym podlegającym umorzeniu z urzędu. Skargę na to postanowienie złożyła spółka. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy. W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Sąd I instancji uchylając zaskarżone postanowienie w zakresie umorzenia postępowania przed organem I instancji i oddalając skargę w pozostałym zakresie w uzasadnieniu wyroku uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, nie wszystkie jednak jej zarzuty i argumenty są zasadne. Postanowienie to narusza prawo w zakresie "umorzenia postępowania pierwszej instancji", tj. przepisy art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach. Natomiast w zakresie uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji odpowiada ono prawu, a to przepisom art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz zw. z art. 106 § 3 w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach. Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę – Sąd I instancji stwierdził, że po upływie wskazanego w ustawie terminu organ opiniujący traci kompetencję do wypowiadania się w sposób władczy w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z prawem, w tej sprawie z planem miejscowym, a postępowanie opiniujące zostaje zakończone milcząco. Ustawodawca wyraźnie w art. 41 ust. 6b, ustawy o odpadach uregulował, że w razie niewydania opinii w terminie przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną. W konsekwencji nie jest możliwe uznanie postępowania opiniującego za bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy zakończyło się ono milczącym załatwieniem sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie w zakresie uchylenia postanowienia Burmistrza negatywnie opiniującego wniosek o wydanie zezwolenia jako wydane po upływie ustawowego 14 dniowego terminu jest wadliwe, co skutkowało – jak zasadnie przyjęło Kolegium – jego uchyleniem. Zdaniem Sądu I instancji, zgodnie z powyższą regulacją prawną Kolegium zasadnie uznało, że w sprawie doszło do milczącego załatwienia sprawy, a organ prowadzący sprawę zezwolenia na zbieranie odpadów – wobec wyczerpania trybu opiniującego - posiada uprawnienie do jej rozpoznania. Niemniej jednak wbrew zaprezentowanej na wstępie regulacji, na którą – co trzeba podkreślić - Kolegium samo się powołało błędnie przyjęło, że upływ terminu skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., a tym samym podlega ono umorzeniu z urzędu. Rzecz jednak w tym, że nie można uznać za bezprzedmiotowe postępowanie, które zakończyło się, choćby milczącym załatwieniem sprawy, w której występuje i podmiot i przedmiot (stosunek administracyjnoprawny). W tym więc zakresie zaskarżone postanowienie jest wadliwe i podlega uchyleniu jako naruszające wskazane przepisy. W skardze kasacyjnej SKO w Łodzi na podstawie art. 173 i art. 174 p.p.s.a.: I. zaskarżyło powyższy wyrok w części w zakresie punktu 1 i punktu 3. II. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.: 1) przepisu art. 41 ust. 6b, w zw. z art. 41 ust. 6a, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm., dalej: ustawa o odpadach) i w zw. z art. 106 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, obecnie tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. - przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak wydania opinii w terminie dwóch tygodni od wpłynięcia od właściwego organu administracji publicznej żądania zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbierania odpadów stanowi milczące załatwienie sprawy (milczące zakończenie postępowania) — w sytuacji gdy brak wydania tej opinii w tym terminie nie oznacza milczącego załatwienia sprawy (milczącego zakończenia postępowania) uwzględniającego żądanie strony w rozumieniu przepisu art. 122a § 1 i § 2 pkt 1 k.p.a., a oznacza jedynie opinię pozytywną w ramach współdziałania organów administracji w rozumieniu przepisu art. 106 § 3 k.p.a.; III. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 2) art. 134 § 1 w zw. z art. 138 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne oznaczenie jako przedmiotu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 12 stycznia 2021 r. nr SKO.4170.160.2020 i skargi "umorzenie postępowania w sprawie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów" - w sytuacji gdy będące przedmiotem skargi postanowienie dotyczyło postanowienia Burmistrza z dnia 16 grudnia 2020 r. nr RI.6234.1.2020 w przedmiocie "opinii w sprawie wydania zezwolenie na zbieranie odpadów"; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, i lit. c, w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1, art. 106 § 1-3 i § 5, art. 126, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach polegające na uchyleniu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 12 stycznia 2021 r. nr SKO.4170.160.2020 w części w zakresie umorzenia postępowania przed organem I instancji z powodu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach - w sytuacji gdy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 12 stycznia 2021 r. nr SKO.4170.160.2020 także w części w zakresie umorzenia postępowania było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a Sąd I instancji nie wykazał, że doszło do naruszenia przepisów art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach, 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, i lit. c, p.p.s.a. polegające na uchyleniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 12 stycznia 2021 r. nr SKO.4170.160.2020 w części w zakresie umorzenia postępowania przed organem I instancji zarówno z powodu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy jak i z powodu innego naruszenia przepisów postępowania (innego niż naruszenie przepisów postępowania naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bez wskazania który przepis jako przepis prawa materialnego został naruszony w zaskarżonym postanowieniu którego naruszenie miało wpływ na wynik "spawy" oraz bez wyraźnego wskazania naruszenie których przepisów postępowania (k.p.a.) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; W związku z wymienionymi wyżej naruszeniami przepisów prawa skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie i wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi także w tej części; 2. zasądzenie od skarżącego na rzecz SKO w Łodzi niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna jest zasadna, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na dwóch podstawach kasacyjnych uregulowanych w art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 138 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne oznaczenie przedmiotu sprawy [zarzut pkt III. 2) petitum skargi kasacyjnej]. Zarzut ten nie został sformułowany w przejrzysty sposób. W sentencji wyroku WSA w Łodzi z 17 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 117/21 oznaczono przedmiot sprawy jako: "umorzenie postępowania w sprawie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów". Przypomnieć należy, że przedmiot zaskarżenia do Sądu I instancji stanowiło postanowienie SKO w Łodzi z 12 stycznia 2021 r. uchylające postanowienie Burmistrza z 16 grudnia 2020 r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów i umarzające postępowanie pierwszej instancji. WSA w Łodzi prawidłowo oznaczył przedmiot sprawy i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznał ją w granicach sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie granice sprawy nie zostały zawężone przez Sąd I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wprost wynika, że w ocenie WSA w Łodzi zaskarżone postanowienie narusza prawo w zakresie umorzenia postępowania pierwszej instancji, zaś w zakresie uchylenia postanowienia Burmistrza odpowiada prawu (s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tym stanie rzeczy, powołany zarzut jest oczywiście bezzasadny. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, i lit. c, p.p.s.a. polegającego na uchyleniu w części postanowienia SKO w Łodzi z 12 stycznia 2021 r. bez wskazania, który przepis jako przepis prawa materialnego został naruszony w zaskarżonym postanowieniu, którego naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz bez wyraźnego wskazania naruszenia których przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wprost wynika, że w ocenie Sądu postanowienie SKO w uchylanej części narusza art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach. Przypomnieć należy, że art. 105 § 1 k.p.a., chociaż został zamieszczony w ustawie, mającej generalnie charakter procesowy, jest jednak przepisem prawa materialnego (por. wyrok NSA z 14 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3079/15, CBOSA). WSA w Łodzi wskazał zatem zarówno przepisy prawa materialnego jak i prawa procesowego, którym uchybił w jego ocenie organ odwoławczy. Zasadne okazały się zarzuty wskazane w pkt II. 1) oraz III. 3) petitum skargi kasacyjnej. Na uwzględnienie zasługuje wskazany w pkt II. 1) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 41 ust. 6b, w związku z art. 41 ust. 6a, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z art. 106 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi błędnie uznał, że niezajęcie stanowiska w terminie przez organ opiniujący wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na podstawie art. 41 ust. 6b, w zw. z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. jest równoznaczne z milczącym załatwieniem sprawy, o którym mowa w art. 122a § i § 2 pkt 1 k.p.a. Zestawienie treści tych przepisów ujawnia zasadnicze różnice między dwoma powołanymi instytucjami. Przede wszystkim skutek niezajęcia stanowiska w ramach współdziałania organów w niniejszej sprawie wynika wprost z przepisu prawa, tj. przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną. Natomiast milczące załatwienie sprawy związane jest z uwzględnieniem żądania strony w całości. Zgodnie z art. 41 ust. 6a, ustawy o odpadach, organ wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii właściwego organu. W tym stanie rzeczy brak jest żądania strony, tudzież żądania organu dotyczącego wydania opinii o określonej treści, a zatem nie jest możliwe uwzględnienie nieistniejącego żądania w całości na podstawie art. 122a, k.p.a. Milczące załatwienie sprawy nie ma więc zastosowania do określonych w przepisach prawa materialnego instytucji "uzgodnienia", "zajęcia stanowiska" "porozumienia" czy "opinii" w ramach współdziałania organów administracji publicznej, które to przepisy wiążą z nieuzgodnieniem w ustawowo określonym terminie, czy niewyrażeniem opinii skutek w postaci np. przyjęcia, że wydano opinię pozytywną. Załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony, stanowiące istotę milczącego załatwienia sprawy, w sposób oczywisty nie ma zatem miejsca w przypadku współdziałania organów, a jedynym skutkiem upływu terminu jest uzgodnienie stanowisk organów współdziałających, bądź uznanie, że opinia jest pozytywna (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 13.07.2022 r., II SA/Bd 123/22, LEX nr 3404485; Jaśkowska M., Wilbrandt-Gotowicz M., Wróbel A. - Komentarz w Lex do art. 122a k.p.a.). W tym kontekście zasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, i lit. c, w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1, art. 106 § 1-3 i § 5, art. 126, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach. Sąd I instancji nie wykazał, że doszło do naruszenia przepisów art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a, i 6b, ustawy o odpadach. Mając na względzie wyżej poczynione rozważania odnoszące się do wynikającego wprost z ustawy skutku w postaci przyjęcia, że wydano opinię pozytywną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie rozważył w wyczerpujący sposób kwestii podstaw umorzenia postępowania przed organem I instancji, wyrażając błędną ocenę w tym zakresie. Sąd I instancji oparł swoją ocenę o braku podstaw do umorzenia postępowania przed organem I instancji, na błędnym założeniu o milczącym załatwieniu sprawy. Stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 144 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z upływem terminu wynikającego z art. 41 ust. 6b, w zw. z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. z mocy samego prawa wystąpił skutek prawny przyjęcia, że organ opiniujący wydał pozytywną opinię. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zatem uchyliło postanowienie Burmistrza z 16 grudnia 2020 r. Jednocześnie odnotowania wymaga, że w związku z ww. skutkiem wynikającym z ustawy, brak jest podstaw do ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. W świetle poczynionych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wyżej dokonaną ocenę prawną i zbada, czy prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że brak podstaw do ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji oznacza bezprzedmiotowość postępowania i podstawę do jego umorzenia. Na marginesie sprawy należy zauważyć, że niniejszy spór ma pozorny charakter, bowiem zaistniały z mocy prawa skutek pozytywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów nie jest kwestionowany przez żadną ze stron niniejszego postępowania. Spór w istocie dotyczy sposobu interpretacji postanowienia SKO w Łodzi z 12 stycznia 2021 r. przez Starostę [...]. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi będzie związany oceną prawną przedstawioną w niniejszym wyroku i dokona ponownej analizy zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych pozostałym do rozpoznania zakresem sprawy z uwzględnieniem wskazówek zawartych w niniejszym wyroku. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.