I SAB/Wr 110/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi O. B. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego I. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE O. B. (Strona skarżąca), reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego, wniósł skargę we wskazanym w sentencji zakresie. Pismem z 11 maja 2023 r. wezwano Stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie uwierzytelnionego, przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego, aktu urodzenia Strony skarżącej - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie pozostawiono w aktach sądowych ze skutkiem doręczenia na dzień 29.05.2023 r. w trybie fikcji prawnej doręczenia którą przewiduje art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – dalej jako: p.p.s.a. Z akt sądowych wynika, że w zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli tego nie uczynią, sąd ma obowiązek, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać je do usunięcia dostrzeżonych braków pod rygorem określonych skutków prawnych. W rozpoznawanej sprawie, Stroną skarżącą jest osoba małoletnia, a zatem koniecznym było również wykazanie przez przedstawiciela ustawowego umocowania do Jej reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie Sądu z 11 maja 2023 r., doręczono Stronie skarżącej 29 maja 2023 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie, bowiem do treści art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle zaś art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na niepodjętej, zwróconej Sądowi przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło 15 maja 2023 r., drugie zaś – 23 maja 2023 r. Nieodebranie przez Skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 29 maja 2023 r. Zatem siedmiodniowy termin na wykonanie wezwań Sądu w przedmiocie złożenia przysięgłego tłumaczenia na język polski aktu urodzenia małoletniej Strony skarżącej upływał z końcem 5 czerwca 2023 r. i upłynął bezskutecznie – w zakreślonym terminie nie przedstawiono wyżej wskazanego dokumentu. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu, w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji postanowienia.