II OZ 58/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. i E. S. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 379/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. P. i E. S. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 30 marca 2023 r., Nr OB-I.621.1.43.2022.EN w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 379/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: WSA), na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), odrzucił skargę M. P. i E. S. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. (dalej jako skarżące) na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 30 marca 2023 r., Nr OB-I.621.1.43.2022.EN w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego i orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu. Sąd mając na uwadze art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. określający obowiązek opłacenia skargi i odrzucenia skargi jeśli nie zostanie ona opłacona pomimo wystosowanego do zobowiązanego wezwania stwierdził, że skarga skarżącej podlegała odrzuceniu bowiem powtórne wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego w dniu 18 września 2023 r. a termin na uiszczenie wpisu bezskutecznie upłynął 25 września 2023 r. Zatem uiszczenie wpisu w 26 września 2023 r. było bezskuteczne a nieopłacona w terminie skarga podlegała odrzuceniu. W tej sytuacji uiszczony wpis sądowy podlegał zwrotowi. Skarżące wniosły zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na: a. nieprawidłowym uznaniu, że pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej nastąpiło w dniu 4 września 2023 r. i to od tej daty rozpoczął bieg czternastodniowy termin, o którym mowa w art 73 § 1 i § 3 P.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego, podczas gdy pierwsze zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącej nastąpiło faktycznie w dniu 5 września 2023 r. i to od tej daty rozpoczął bieg czternastodniowy termin, który upłynął 19 września 2023 r., od której nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Wskazała, że dowodzi tego po pierwsze — treść powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż do 19 września 2023 r.. co wskazuje (zgodnie z art. 73 § 3 P.p.s.a.), że dniem pierwszego zawiadomienia był 5 września 2023 r. Po drugie, dokonanie powtórnej awizacji w dniu 12 września 2023 r. (przyznaje to sam Sąd), co wskazuje (zgodnie z art. 73 § 2 P.p.s.a.), że dokonanie powtórnej awizacji mogło odbyć się nie krócej niż po siedmiu (7) dniach od dokonania pierwszej awizacji – czyli po 7 dniach od 5 września 2023 r.; b. nieprawidłowym uznaniu, że ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 18 września 2023 r., podczas gdy ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 19 września 2023 r. Przesądziła o tym treść powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż do 19 września 2023 r. Ponadto naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca upatruje w naruszeniu: a. art 73 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3, art 83 i art. 220 § 3 P.p.s.a. – przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu, b. art. 73 § 1 w zw. z art. 65 i 67 P.p.s.a. – przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem skuteczność zarówno doręczenia właściwego, jak i doręczenia zastępczego sąd administracyjny może poddawać weryfikacji co do zasady tylko w sytuacji, gdy przesyłka jest prawidłowo zaadresowana do właściwego adresata (w przeciwnym razie sąd dopuszcza się naruszenia art. 65 P.p.s.a. – postanowienie NSA z 10.09.2013 r., II GZ 495/13), podczas gdy wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł skierowano jedynie do jednej skarżącej (tj. M. P.) oraz przesyłka nie była prawidłowo zaadresowana. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z treści powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż do 19 września 2023 r. celem ustalenia, że ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił 19 września 2023 r. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację mającą potwierdzać zasadność postawionych wyżej zarzutów. Stwierdzono, że skoro na zawiadomieniu o powtórnym awizo wskazana została możliwość odbioru przesyłki do 19 września 2023 r., to pierwsze zawiadomienie o przesyłce nie mogło nastąpić wcześniej niż w dniu 5 września. Skutek prawny doręczenia zastępczego nastąpił zatem 19 września 2023 r. a siedmiodniowy termin na dokonanie wpisu upływał 26 września 2023 r. Skarżąca w tym terminie uiściła wpis, co potwierdził Sąd, a zatem nie doszło do przekroczenia terminu. Ponieważ skarga nie zawierała żadnych braków, jej odrzucenie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. było bezpodstawne tak samo jak postanowienie o zwrocie wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zażaleniu kwestionuje się ustalony w sprawie przez Sąd I instancji stan faktyczny w zakresie doręczenia zastępczego ponownego wezwania skarżącej przez Sąd I instancji do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W ocenie NSA, ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny jest prawidłowy bowiem z adnotacji Urzędu Pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ponownego wezwania do uiszczenia wpisu z 1 września 2023 r. (k. 48 akt verte) oraz adnotacji na kopercie zwróconego wezwania (k. 48 akt) wynika, że pierwsza próba doręczenia korespondencji miała miejsce 4 września 2023 r. (pieczęć pocztowa przy pierwszym awizo na kopercie oraz informacja o pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce w placówce pocztowej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Wobec tego termin podjęcia przesyłki upływał 18 września 2023 r. stosownie do art. 73 § 3 P.p.s.a. Wezwanie uznać należało za doręczone z upływem 18 września 2023 r. czyli 14 dni od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o przesyłce. Wbrew wnioskowi zażalenia o przeprowadzenie dowodu z powtórnego awizo NSA nie mógł go uznać za istotny dla wyniku sprawy (wydania zaskarżonego postanowienia) albowiem zasadnicze znaczenie dla obliczenia daty doręczenia pisma w trybie doręczenia zastępczego ma data pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki do odbioru. Powtórne awizo powinno być skierowane w terminie kolejnych 7 dni ale przekroczenie tego terminu nie oznacza, że termin doręczenia zastępczego przy przesunięciu daty powtórnego awizo ulega także przesunięciu. W art. 73 P.p.s.a. znaczenie dla obliczenia terminu doręczenia ma data pierwszego zawiadomienia i od niego liczy się upływ czasu na odebranie przesyłki z placówki pocztowej oraz termin skutecznego doręczenia przesyłki. Niewątpliwie miało to miejsce 4 września 2023 r. Zauważyć należy, że określenie na powtórnym awizo terminu odbioru przesyłki nie dłuższego niż 19 września 2023 r. nie ma żadnego znaczenia dla obliczenia terminu skutecznego doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego. Wobec powyższego zarzut niewłaściwego zastosowania art 73 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3, art. 83 i art. 220 § 3 P.p.s.a. uznać należało za chybiony. W wyniku skutecznego doręczenia ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 18 września 2024 r. termin do dokonania wpisu upływał 25 września 2023 r. Zatem uiszczenie wpisu przez skarżącą 26 września 2023 r. nastąpiło z uchybieniem terminu i jako takie nie rodziło skutków prawnych a skarga jako nieopłacona stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Wbrew zarzutom zażalenia przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została prawidłowo zaadresowana wyłącznie na adres skarżącej bowiem to ona składała skargę w imieniu własnym i jednocześnie jako przedstawiciel małoletniej córki E. S.. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.