III SO/Kr 15/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o prawo pomocy w sprawie ze skargi D. S. na pozew Gminy o eksmisję postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE D. S. wniósł w dniu 9 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie, która ma dotyczyć skargi na pozew o eksmisję skierowany wobec niego przez Gminę. Pozew został złożony w Sądzie Rejonowym. Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 19 listopada 2014 r. przekazał Sądowi wniosek D. S. do rozpoznania w trybie przepisu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Pojęcie "bezzasadności skargi" na gruncie zacytowanego przepisu zostało w sposób szczegółowy określone przez orzecznictwo sądowe, które przede wszystkim wymaga ustalenia, że "bezzasadność" skargi ma charakter oczywisty. Zakłada się, że odmowa przyznania prawa pomocy na gruncie przepisu art. 247 p.p.s.a jest dopuszczalna nawet wówczas, gdy sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi ma miejsce, gdy przepis na którym oparto zaskarżone postanowienie jest jednoznaczny, bez konieczności przeprowadzania jakiejkolwiek jego wykładni całkowicie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. O oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.07.2014 r. sygn. akt I GZ 187/14, Lex nr 1480839 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.04.2014 r. sygn. akt I OZ 329/14, Lex nr 1473377). Bezzasadność skargi może również wynikać z braku podstaw do rozpoznania skargi ze względu na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, to jest na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ta ostatnia wskazana okoliczność zachodzi w rozpoznawanym przypadku, gdyż D. S. kwestionuje w skardze skierowanie wobec niego przez Gminę pozwu o eksmisję z lokalu przy os. Z w K. Sprawy o eksmisję należą do spraw cywilnych i zgodnie z regułą ustanowioną przepisem art. 16 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) ich rozpoznanie należy do właściwości sądów rejonowych. Nie zachodzi w związku z tym właściwość sądu administracyjnego w sprawie. Sąd wobec powyższego orzekł na podstawie przepisu art. 247 p.p.s.a.