III FSK 4152/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant Ewelina Wołosiak, , po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Po 588/20 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 15 lipca 2020 r. nr 3001-IEW2.4123.78.2019 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Zaskarżonym wyrokiem z 19 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Po 588/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 15 lipca 2020 r., nr 3001-IEW2.4123.78.2019 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości. 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, t.j.: a. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcia organów podatkowych obarczone są rażącymi naruszeniami procedury przejawiającymi się w: – naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art.124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. dalej: o.p.) albowiem organy obu instancji zaniechały wyczerpującego zbadania i w konsekwencji nie wykazały, iż w sprawie zaistniała przewidziana na gruncie art. 116 § 1 o.p. przesłanka bezskuteczności egzekucji; – naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji w postaci art. 155 § 1 o.p. w zw. z art. 122 i art. 123 § 1 tej ustawy, co nastąpiło na skutek niezasadnego uznania, iż skarżący został prawnie skutecznie wezwany przez organ pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień wraz z dowodami wskazanymi w postanowieniu organu pierwszej instancji z 3 czerwca 2019 r., a co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu; b. naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez sąd pierwszej instancji w pełnym zakresie do wszystkich zarzutów skargi - w przypadkach opisanych w dalszej części skargi kasacyjnej; c. naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 140 § 1 o.p. oraz w zw. z art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CO\/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) - poprzez bezzasadne uznanie (wyjaśnienie) za prawidłowe wydanie decyzji odwoławczej po dniu 12 czerwca 2020 r.; d. naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zbadanie (kontrolę) stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w "Odpowiedzi na skargę" a nie w decyzji administracyjnej - w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 o.p. (przez niewłaściwe jego zastosowanie) poprzez bezpodstawne uznanie, iż w sprawie zaistniały przesłanki do pociągnięcia skarżącego - jako osobę trzecią - do odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości spółki. Mając na uwadze powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie; 2. na podstawie art. 185 § 1 i art. 135 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; 3. o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym także z tytułu zastępstwa procesowego, według norm określonych przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Za bezpodstawne należy uznać zarzuty skarżącego, że organy podatkowe nie podjęły wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, iż podjęte decyzje są prawidłowe i zasługują na pozostawienie w obrocie prawnym. W sprawie przeprowadzono niezbędne do jej wyjaśnienia dowody oraz ustalono okoliczności konieczne do podjęcia decyzji w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki w świetle art. 116 § 1 o.p. Sąd pierwszej instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów podatkowych, które wykazały zaistnienie przesłanek uprawniających do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki, objęte zaskarżoną decyzją. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 155 w zw. z art. 122 i art. 123 § 1 o.p. z uwagi na niezasadne uznanie, że skarżący został skutecznie wezwany przez organ pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień wraz z dowodami wskazanymi w postanowieniu z 3 czerwca 2019 r. Sporządzenie jednym pismem postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz wezwania w trybie art. 155 o.p. nie pozbawiło strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w tym wykazania przesłanek ekskulpujących. Doręczenie powyższej korespondencji skarżącemu w dniu 25 czerwca 2019 r. skutkowało równoczesnym wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wezwaniem w trybie art. 155 o.p. Oznacza to, że aktualizacja obowiązku wynikającego z wezwania w trybie art. 155 o.p. nastąpiła z dniem odbioru korespondencji tj. w dacie wszczęcia postępowania. Nie można zatem uznać, że organ podatkowy nałożył obowiązki na skarżącego przed wszczęciem postępowania. W zaistniałym przypadku nie mogła bowiem zaistnieć sytuacja, w której strona miałaby dokonać czynności, do której została wezwana przed wszczęciem tegoż postępowania podatkowego, czy też poza ramami prowadzonego postępowania w danej sprawie. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że wezwanie skarżącego w trybie art. 155 o.p. nie skutkowało w istocie obciążeniem dodatkowymi obowiązkami. Wskazać w tym miejscu należy na specyfikę przepisu art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 o.p., który obowiązek wykazania przesłanek egzoneracyjnych nakłada na członka zarządu, a nie na organ podatkowy. Analizowane postanowienie o wszczęciu postępowania zawierało jedynie informację o powyższym obowiązku i wskazywało na konieczną aktywność strony w zakresie przedłożenia stosownego materiału dowodowego. Wiedzę o okolicznościach uwalniających od odpowiedzialności, o której mowa w art 116 § 1 o.p. posiada bowiem z natury rzeczy członek zarządu, a nie organ podatkowy. Reasumując stwierdzić należy, że ww. zarzuty nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Skarżący nie wyjaśnił też dlaczego, jego zdaniem, wszczęcie postępowania podatkowego i wezwanie w trybie art. 155 o.p. jednym pismem procesowym uniemożliwiło wykazanie okoliczności wskazujących na wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych. W świetle powyższego za całkowicie nieuzasadnione należy uznać twierdzenie, iż skarżący został pozbawiony możliwości złożenia wyjaśnień i stosownych wniosków dowodowych, a organy podatkowe nie wyjaśniły niezbędnych dla sprawy okoliczności przez co zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Bez znaczenia dla oceny ww. zarzutu pozostają wywody dotyczące prawidłowości przywołania przez organ odwoławczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2006 r., II FSK 952/06. W orzeczeniu tym NSA nie uwzględnił zarzutów dotyczących naruszenia art. 165 § 2 i art. 200 § 1 o.p. w sytuacji jednoczesnego wysłania podatnikowi postanowienia o wszczęciu postępowania i wezwania do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Mimo odmienności instytucji uregulowanych w art. 155 i art. 200 § 1 o.p., obie czynności w analizowanych okolicznościach (postanowienia wydane w tym zakresie zostały przesłane wraz z postanowieniem o wszczęciu postępowania podatkowego) odniosły skutek wraz z doręczeniem pism, a zatem już we wszczętym postępowaniu podatkowym. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił też jako niezasadny zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. z uwagi na niewykazanie przesłanki bezskuteczności egzekucji przewidzianej w art. 116 § 1 o.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem art. 116 § 1 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialności odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał wskazanych następnie przesłanek egzenoracyjnych. Bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 o.p. nie została zdefiniowana. W orzecznictwie wyjaśniono jednak, że "bezskuteczność egzekucji" oznacza stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Może być ona stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem. Taki pogląd wyrażony został w uzasadnieniu uchwały NSA z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08. W orzecznictwie wskazuje się również, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jest najmocniejszym dowodem nieskutecznej egzekucji, zaś sąd, dokonując kontroli legalności decyzji wydanej na podstawie art. 116 o.p. nie jest uprawniony do kontroli odrębnego postępowania, jakim jest postępowanie egzekucyjne (zob. wyroki NSA z 10 września 2019 r., II FSK 3106/17 oraz z 5 lutego 2020 r., II FSK 3895/17). Według art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym zaległości pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Według art. 60 § 1 tej ustawy umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Organy zasadnie zatem uwzględniły postanowienie Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 14 maja 2019 r. umarzające postępowanie egzekucyjne z uwagi na brak majątku, do którego można skierować egzekucję jako podstawę stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec spółki. Postanowienie to nie było kwestionowane w toku postępowania egzekucyjnego, a weryfikacja jego prawidłowości nie może być prowadzona w odrębnym postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Za nieuzasadnione należy uznać stanowisko skarżącego, iż ww. postanowienie organu egzekucyjnego z 14 maja 2019 r. nie korzysta z domniemania prawdziwości, z uwagi na to, że jego treść zawiera zapis obalający to domniemanie. Faktycznie w uzasadnieniu ww. postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że spółka nie była stroną czynności cywilnoprawnych, gdy w rzeczywistości spółka zawarła z Panią M. K. umowę pożyczki. Zapis ten, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie skutkuje jednak uchyleniem domniemania prawdziwości powyższego postanowienia. Z materiału dowodowego wynika, jak również sam skarżący podnosi, że w stosunku do ww. mienia spółki podjęte były czynności egzekucyjne oraz zastosowany został środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności. Czynności te okazały się nieskuteczne, co potwierdza wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność. Podkreślić należy, że braku możliwości prowadzenia egzekucji z powyższego mienia nie zakwestionowała zobowiązana (spółka, którą reprezentował jako członek zarządu skarżący). Co więcej sam skarżący w toku kontrolowanego postepowania nie wskazywał, że jest to mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Powyższe zatem jednoznacznie wskazuje, że egzekucja nie była prowadzona z pominięciem ww. składnika majątkowego, co oznacza, że była prowadzona do całego majątku spółki. Dlatego też, zawarta w postanowieniu informacja odnośnie braku udziału spółki w czynnościach cywilnoprawnych, nie podważa ustaleń organu egzekucyjnego oraz prawidłowości ww. orzeczenia organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność. Wbrew zarzutom skarżącego, organy podatkowe zbadały i samodzielnie oceniły przesłankę bezskuteczności egzekucji. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 o.p. polega na ocenie zakresu i skutków podjętych działań przez organy egzekucyjne. Nie ma podstaw, aby w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności skarżącego kwestionować prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie z art. 116 § 1 o.p. ma charakter odrębny i nie służy przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu. Podkreślić należy, że spółka nie składała zarzutów dotyczących prowadzonego wobec jej majątku postępowania egzekucyjnego, nie złożyła również zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Co więcej skarżący podnosił w skardze, że nie kwestionuje zakresu egzekucji prowadzonej wobec spółki, która obejmowała cały jej majątek. Jak stwierdził sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na zasadność podjętego orzeczenia w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za przedmiotowe zaległości podatkowe spółki, w szczególności w kontekście ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji. Organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne wnioski. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji, wbrew stawianemu zarzutowi, spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 o.p. Nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd pierwszej instancji nie "wykreował nowej podstawy faktycznej niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia". WSA trafnie ocenił, że zarzuty podniesione w skardze nie podważyły prawidłowości stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom stawianym przez art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wypowiedź co do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną. Zasadność merytorycznego stanowiska WSA w Poznaniu nie może być zaś skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie ma podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zbadanie (kontrolę) stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w "Odpowiedzi na skargę", a nie w decyzji administracyjnej. Jak wskazano powyżej, WSA w zaskarżonym wyroku dokonał weryfikacji stanowiska organu w zakresie stwierdzenia przesłanki bezskuteczności egzekucji. W tym kontekście sąd odniósł się do zarzutów skargi, w których podniesiono kwestię egzekucji z wierzytelności spółki wynikającej z umowy pożyczki. W związku z tym, że na wcześniejszych etapach postępowania skarżący nie przedstawił tej argumentacji, sąd wziął pod uwagę informacje organu w tym zakresie zawarte w odpowiedzi na skargę. Nie zmienia to faktu, że przedmiotem kontroli była zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu. Za nieuzasadniony należy uznać również zarzut naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. w związku z art. 140 o.p. w związku z art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z uwagi na prowadzone postępowanie wyjaśniające postanowieniem z 13 marca 2020 r. wskazał nowy termin załatwienia sprawy na dzień 12 czerwca 2020 r. Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń zwartych w skardze kasacyjnej trzeba zauważyć, że w ww. postanowieniu wskazano, że: "Wobec powyższego wyznacza się nowy termin załatwienia sprawy na dzień 12 czerwca 2020 r., co jednak nie pozbawia organu podatkowego możliwości wydania decyzji we wcześniejszym terminie". Z treści postanowienia wynika zatem, że sprawa powinna zostać załatwiona do dnia 16 lipca 2020 r., a nie konkretnie w tym dniu, jak podnosi skarżący. Jak zasadnie wskazał WSA w Poznaniu, z dniem 31 marca 2020 r. wszedł w życie przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374), w brzmieniu nadanym przepisem art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568). Przepis ten stanowi, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie o.p. nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Stosownie do art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy zmieniającej, w okresie, o którym mowa w ust. 1 przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), która znowelizowała ustawę z dnia 2 marca 2020 r. - z dniem 24 maja 2020 r. został przywrócony bieg terminów. Uwzględniając wskazane regulacje dotyczące zawieszenia biegu terminów w powiązaniu z art. 139 o.p. termin załatwienia niniejszej sprawy przypadał na dzień 16 lipca 2020 r. Postępowanie zostało zakończone w powyższym terminie (decyzja została wydana w dniu 15 lipca 2020 r.), nie było zatem podstaw do wyznaczania nowego terminu załatwienia sprawy w trybie art. 140 o.p. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Bogusław Dauter