I SO/Sz 9/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. W. o wymierzenie grzywny Z. O. P. Z. Ł. w S. za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy postanawia oddalić wniosek. UZASADNIENIE S. S. O. W. P. (dalej: "skarżący"), pismem z 16 września 2024 r., złożyło bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wymierzenie grzywny Z. O. P. Z. Ł. w S. (dalej także: "organ") za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 27 marca 2024 r. złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej i, następnie, za pośrednictwem organu 9 czerwca 2024 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność organu w tej sprawie. Zdaniem skarżącego, skarga ta nie została przekazana do sądu, co uzasadnia nałożenie grzywny. Skarżący zawnioskował także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny udzielił P. Z. Ł. z siedzibą w W. (dalej: "Związek") , wnosząc o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że zastosował się do wymogów określonych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2024.935; dalej: "p.p.s.a.") i skargę, której dotyczy wniosek, przekazał sądowi właściwemu, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wyjaśnił, że jedynie P. Z. Ł. oraz koła łowieckie posiadają osobowość prawną przyznaną na podstawie art. 32 ust. 2 oraz art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz.U.2023.1082 ze zm.; dalej: "Prawo łowieckie"). Skarga na bezczynność przeciwko Z. O. P. Z. Ł. jest zatem niedopuszczalna, z uwagi na brak zdolności sądowej. W wykonaniu zarządzenia z 16 października 2024 r., tutejszy Sąd zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z prośbą o nadesłanie informacji, czy organ przesłał do ww. Sądu przedmiotową skargę, kiedy to nastąpiło oraz na jakim etapie procedowania znajduje się sprawa zainicjowana tą skargą. Pismem z 7 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał informację, że skarga skarżącego wpłynęła do tego Sądu 5 lipca 2024 r. i została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Wa 375/24, oraz ze sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. (k. 24 akt sądowych). Postanowieniem z 13 listopada 2024 r., II SAB/Wa 375/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o przekazaniu sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Skarga z 9 czerwca 2024 r. wraz z aktami sprawy wpłynęła do tutejszego Sądu 7 stycznia 2025 r. i została zarejestrowana pod sygnaturą akt I SAB/Sz 1/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązkiem organu jest przekazanie sądowi skargi, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zasadniczo w terminie 30 dni od daty jej otrzymania. W sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej obowiązują przepisy szczególne, modyfikujące m.in. termin przekazania skargi wraz z aktami do sądu. Jak wynika z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U.2022.902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o wymierzenie Z. O. P. Z. Ł. w S. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy I SAB/Sz 1/25 wynika, że skarga na bezczynność Z. O. P. Z. Ł. w S. z 9 czerwca 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej została zarejestrowana w organie 17 czerwca 2024 r. (k. 2 i 8 akt sądowych), a 29 czerwca 2024 r. została przekazana – wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, za pośrednictwem Poczty Polskiej – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 14 akt sądowych). Oznacza to, że – w ustawowym terminie 15 dni, od dnia kiedy organ skargę otrzymał – został dopełniony obowiązek organu przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy. Podkreślenia wymaga, że okoliczność, iż Związek przekazał przedmiotową skargę do WSA w Warszawie – pomimo żądania skarżącego, który skierował skargę do WSA w Szczecinie – nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że skarga nie została przekazana do sądu administracyjnego Przekazanie skargi nawet do sądu niewłaściwego należy uznać za wypełnienie obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie WSA w Lublinie z 18 grudnia 2024 r., II SO/Lu 24/24, niepubl.). Stosownie bowiem do art. 59 § 1 p.p.s.a. to na sądach administracyjnych spoczywa obowiązek przestrzegania właściwości miejscowej i rzeczowej z urzędu, a w przypadku przekazania skargi do sądu niewłaściwego sąd ten powinien przekazać ją zgodnie z właściwością. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zasadne jest więc przyjęcie, że skarga skarżącego została przekazana i to z dochowaniem terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Nadto, jak wynika z okoliczności sprawy, WSA w Warszawie przekazał skargę z 9 czerwca 2024 r. według właściwości miejscowej do WSA w Szczecinie, gdzie sprawa ta będzie procedowana. Zauważenia również wymaga, że adresat skargi nie jest typowym organem administracji publicznej, jakkolwiek jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jako podmiot wykonujący zadania publicznej – w zakresie realizowania tych funkcji (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ma to znaczenie o tyle, że w jakimś zakresie usprawiedliwia to brak wiedzy organu o zasadach dotyczących przekazywania skarg do sądu administracyjnego. Z. O. P. Z. Ł. w ograniczonym jedynie stopniu stosuje typowe formy działań administracji publicznej, nie ma również wyspecjalizowanej obsługi prawnej, która służyłaby pomocą w realizacji obowiązków związanych z udostępnianiem informacji publicznej. W ocenie Sądu, nie istnieje realne niebezpieczeństwo, że błąd organu, który pojawił się w rozpoznawanej sprawie, stanie się przyczynkiem do pojawienia się praktyki naruszania przez organ obowiązku przekazywania skargi do sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.