II SA/Łd 309/23

SENTENCJA Dnia 30 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak Protokolant starszy asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi M. K. i P. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 8 lutego 2023 roku nr GN-III.7581.313.2022.KR w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. MR UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 8 lutego 2023 r., znak: GN-III.7581.313.2022.KR Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania M.K. i P.K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 sierpnia 2022 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 124 w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899), powoływanej dalej jako: "u.g.n." oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości położonej w gminie Z., obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], stanowiącej własność P.K. i M.K. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej, dla której Sąd Rejonowy w Z. prowadzi księgę wieczystą KW [...], poprzez zezwolenie firmie [...] S.A., na założenie i przeprowadzenie przez ww. działkę przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej tj. kablowej linii 110 kV oraz linii światłowodowej w pasie ograniczenia o powierzchni 115m2, oznaczonym jako pas budowlano-montażowy (pkt 1), zobowiązującą inwestora: [...] S.A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty wskazującą, że wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania (pkt 2) oraz stwierdzającą, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 31 stycznia 2022 r. [...] S.A. wystąpiła do Starosty o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości. We wniosku wskazano, że przedsięwzięcie będzie realizowane w oparciu o treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Wójta Gminy Z. z 27 kwietnia 2021 r., znak: [...]. Jednocześnie wystąpiono o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji ustalił, że w sprawie spełnione zostały przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do zawarcia porozumienia, inwestycja stanowi cel publiczny, nieruchomość znajduje się w granicach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji rozstrzygnął o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, jednocześnie informując, że sprawa niezwłocznego zajęcia nieruchomości i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności rozpatrzona zostanie w odrębnym postępowaniu. Odwołanie od decyzji złożyli M.K. i P.K. zarzucając naruszenie art. 7, art. 7b, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odnotowania przed wydaniem decyzji, że współwłaściciele nieruchomości przedłożyli zastrzeżenia do sposobu prowadzenia rokowań przez inwestora, które w ich ocenie nie odpowiadały temu pojęciu w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. Ponadto podnieśli, że Starosta, pomimo przedłożenia szczegółowych informacji dotyczących rodzaju i skali zniszczeń zaistniałych na gruncie, nie sprecyzował na czym ma polegać przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego. Odwołujący stwierdzili również, że organ zajął stanowisko, do którego wyrażenia nie był uprawniony oraz nie sprecyzował dalszych konsekwencji rozstrzygnięcia. Współwłaściciele nieruchomości wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda Łódzki po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ po przywołaniu treści art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. odnosząc się do zarzutu prawidłowości przeprowadzonych rokowań wskazał, że z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że pełnomocnik inwestora pismami z: 25 lutego 2021 r., 2 lipca 2021 r., 19 listopada 2021 r., 6 grudnia 2021 r. wystąpił do P.K. i M.K. w sprawie wyrażenia zgody na przeprowadzenie inwestycji. Ponadto do akt dołączono notatki ze spotkań z właścicielem z 14 kwietnia i 2 sierpnia 2021 r., a także rozmów telefonicznych z 7 września 2021 r. oraz 5, 12 i 19 stycznia 2022 r. Wojewoda wyjaśnił, że ww. przepis nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań. Istotne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ administracji ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Zwraca się jednocześnie uwagę, aby rokowania nie były pozorne, czego organ odwoławczy nie dostrzegł. Z treści prowadzonej przez strony korespondencji wynika, że jednym z zasadniczych powodów braku porozumienia, były rozbieżności finansowe. Co do zasady na ocenę prawidłowości decyzji nie mają wpływu proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia. Odnosząc się do zarzutu zdegenerowania gruntu oraz wycinki znajdujących się drzew, organ wskazał, że inwestor w pismach z 20 kwietnia 2022 i 9 czerwca 2022 r. stwierdził, że w tej sprawie zorganizowano spotkanie z właścicielem nieruchomości w miejscu planowanej inwestycji i wyjaśniono, że [...] S.A. nie jest odpowiedzialna za przeprowadzenie prac w terenie i nie ona odpowiada za usunięcie drzewostanu. Jednocześnie wskazał, że inwestor prowadzi prace projektowe mające na celu uzyskanie prawomocnego pozwolenia na budowę oraz uzyskane wszelkich zgód, uzgodnień i pozwoleń umożliwiających realizację inwestycji celu publicznego. Dodał, że na obecnym etapie [...] S.A. nie prowadziła i nie prowadzi żadnych prac ziemnych związanych z planowaną inwestycją i nie należy jej obciążać szkodami wynikłymi z prac związanych z modernizacją linii kolejowej przez P. S.A. W tym stanie rzeczy rozpatrywane zarzuty nie mogą świadczyć o pozorności rokowań i złej wierze inwestora i tym samym przesądzać o braku spełnienia jeden z przesłanek wydania decyzji Kolejno organ wskazał, że zaplanowane czynności mieszczą się w katalogu uregulowanym art. 124 ust. 1 u.g.n. Inwestycja pozostaje w zgodzie z treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] wydanej przez Wójta Gminy Z. z 27 kwietnia 2021 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ przytaczając treść art. 124 ust. 4 oraz art. 128 ust. 4 u.g.n. wskazał, że nie można czynić organowi zarzutu, że użył sformułowania o zobowiązaniu inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego nie precyzując na czym będzie to polegać. Kwestia ta nie stanowi przesłanki wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a dotyczy okresu już po zakończeniu inwestycji i związana jest z zagadnieniem ustalenia ewentualnego odszkodowania. Natomiast zapis dotyczący wpisu w księdze wieczystej nie wymagał konkretyzacji w decyzji, jednakże przytoczenie treści przepisu nie stanowi wady uzasadniającej uchylenie rozstrzygnięcia, a posiada walor informacyjny. Organ stwierdził jednocześnie, że zagadnienia przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego i wpisu w księdze wieczystej nie są związane z przesłankami warunkującymi wydanie decyzji i jako takie nie mogą stanowić skutecznej podstawy kwestionowania decyzji organu I instancji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ wyjaśnił, że po wpisie w księdze wieczystej i zrealizowaniu inwestycji na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jeżeli będzie to niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielom nieruchomości przysługiwać będzie odszkodowanie za szkody powstałe wskutek zdarzeń związanych z przedmiotową inwestycją oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości. Jednakże te kwestie rozpatrywane będą ewentualnie na gruncie odrębnego postępowania. Organ odwoławczy nie dostrzegł wad, który winny skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji, a kwestia ewentualnego odszkodowania i jego wysokości będzie mogła być rozpatrywana w odrębnym postępowaniu po zakończeniu czynności na nieruchomości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.K. i M.K. zaskarżyli w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a., jako że jej wydanie poprzedziło nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, co pozbawiło ich prawa do rozpoznania wszystkich aspektów zajmowanego przez nich stanowiska. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący w pierwszej kolejności zakwestionowali prawidłowość prowadzenia rokowań. W ich ocenie rokowania nie były prowadzone w dobrej wierze, bowiem inwestora nie interesowało zakończenie rozmów porozumieniem, lecz wyłącznie odnotowanie ich prowadzenia. Przed przerwaniem rokowań nie informowano skarżących, że ich oczekiwania są wygórowane. Na ostateczną propozycję nie udzielono odpowiedzi, w konsekwencji czego uznano rokowania za zakończone z winy skarżących. Kolejno skarżący wskazali, że w decyzji nie sprecyzowano sposobu przywrócenia gruntu do stanu poprzedniego, co w ich ocenie nie spełnia żadnej funkcji. Problem przywrócenia gruntu do stanu poprzedniego będzie istniał, a w decyzji nie dostrzeżono daleko idących skutków dezynwoltury w rozpoznawaniu sprawy. Zdaniem skarżących decyzja o ograniczeniu własności nieruchomości skupia się wyłącznie na jednej sferze zagadnień - celu publicznym, nie odnosi się zaś do problemów, których prawa ogranicza i wprowadza zamieszanie w sferze publicznej. Odnosząc się do kwestii wpisu w księdze wieczystej, skarżący stwierdzili, że od jego treści być może będzie zależała wartość całej nieruchomości, wobec czego powinna być wskazana w treści decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podstawą wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, o której stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. jest wniosek inwestora. Treść wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, czy szerzej jego warunki formalne, kształtowana jest przez art. 116 u.g.n. wyliczający elementy wniosku o wywłaszczenie (ust. 1), a także dokumenty, jakie należy do tego wniosku załączyć (ust. 2). Podkreślić przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Rokowania, zgodnie z treścią art. 124 ust. 3 u.g.n. są skierowane na uzyskanie zgody na wykonanie prac określonych w ust. 1 tego przepisu. W związku z tym rokowania muszą zakładać podjęcie próby doprowadzenia do rozwiązania satysfakcjonującego właściciela nieruchomości. Z definicji słownikowej pojęcia rokowań wynika, że są to rozmowy mające na celu rozwiązanie sporu. Pojęciem bliskoznacznym jest pojęcie negocjacji. Negocjacje to wspólne wyjaśnienie, przedstawienie poglądów, rokowania, pertraktacje (zob. Słownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1980). Rokowania to zatem prowadzenie rozmów ustalających warunki porozumienia, co w sposób oczywisty oznacza, że rokowań nie będzie stanowić jednostronne oświadczenie o zamiarze i warunkach przeprowadzenia robót. Musi to być proces dwustronny, wskazujący na poszukiwanie takiego rozwiązania, które będzie, jeżeli nie satysfakcjonujące (bo takie być nie musi), to przynajmniej akceptowalne dla obu stron (por. wyrok NSA z 2 marca 2021 r., I OSK 2680/20). W orzecznictwie wskazuje się, że sama propozycja warunków, na jakich właściciel nieruchomości miałby zgodzić się na wykonanie prac może stanowić co najwyżej ofertę, a więc swoiste zaproszenie do rokowań i jako taka nie stanowi jeszcze o wypełnieniu obowiązku określonego w art. 124 ust. 3 u.g.n.. Zastosowanie przez ustawodawcę w art. 124 ust. 3 u.g.n. wymogu by udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzedzały rokowania, a nie np. złożenie przez inwestora właścicielowi nieruchomości oferty, musi być rozumiane precyzyjnie. Powyższe oznacza zatem, że wniosek składany w tym trybie muszą poprzedzać rzeczywiste negocjacje, a nie tylko jednostronna propozycja dotycząca treści proponowanej umowy. Pod pojęciem negocjacji należy zatem rozumieć, sytuację, w której strony uzgadniają treść poszczególnych postanowień, to jest niejako wypracowują kształt przyszłego porozumienia (por. wyroki NSA z 15 maja 2018 r., I OSK 2866/17; z 18 czerwca 2020 r., I OSK 1439/19; z 24 sierpnia 2020 r., I OSK 534/20; z 2 marca 2021 r., I OSK 2680/20). Wprawdzie ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań, a zatem mogą być one zakończone w dowolnym czasie (por. wyroki NSA: z 22 lutego 2012 r. I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., I OSK 2054/16), to jednak konieczne jest wykazanie, że nie było szans na zawarcie porozumienia. Wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (por. wyrok NSA z 7 lipca 2017 r., I OSK 2668/15). Jednocześnie obowiązek przeprowadzenia rokowań nie może czynić regulacji zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n. martwą, a więc wstrzymywać w nieskończoność możliwość jej zastosowania. Ustawa nie tylko nie definiuje rokowań, ale i nie precyzuje ani sposobu ich prowadzenia, ani czasu, jaki jest niezbędny do uznania, że rokowania zostały przeprowadzone i zakończyły się brakiem porozumienia. Dlatego warunkiem wszczęcia procedury ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości wskazanej w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest wykazanie, że rokowania te faktycznie odbyły się i okazały się nieskuteczne (a nie pozorne). Gwarancją niewkraczania przez organ administracji w sposób nieuprawniony w sferę własności nieruchomości jest więc obowiązek dołączenia do wniosku dokumentacji uwidaczniającej przeprowadzenie rokowań zakończonych brakiem zgody właściciela na wykonanie prac na jego nieruchomości. Kompetencja organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Skoro tak, to ingerencja ta musi być oparta o skrupulatną ocenę okoliczności sprawy. Podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest wniosek inwestora, którego niezbędnym elementem jest dokumentacja wskazująca na przeprowadzenie rokowań. Zgodzić się należy, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań, jednak organ administracji musi być w posiadaniu dokumentacji, która potwierdza, że rokowania się odbyły. Rolą organu, która determinuje podjęcie decyzji, jest zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami (por. wyrok NSA z 2 marca 2021 r., I OSK 2680/20). Przenoszą powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zdaniem Sądu nie możemy mówić o pozorności rokowań. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik inwestora pismami z: 25 lutego 2021 r., 2 lipca 2021 r., 19 listopada 2021 r., 6 grudnia 2021 r. występował do P.K. i M.K. w sprawie wyrażenia zgody na przeprowadzenie inwestycji. Ponadto do akt dołączono notatki ze spotkań z właścicielem z 14 kwietnia i 2 sierpnia 2021 r., a także rozmów telefonicznych z 7 września 2021 r. oraz 5, 12 i 19 stycznia 2022 r. Czas rokowań, zmiana kwot wynagrodzenia oraz fakt ograniczenia ingerencji inwestora, we własność skarżących świadczy o woli zawarcia kompromisu przez inwestora. Trudno po roku negocjacji w różnej formie i ograniczeniu ingerencji we własność skarżących uznać, że negocjacje te były prowadzone przez inwestora w złej wierze. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że art. 124 u.g.n. ma charakter uregulowania szczególnego, nie może więc być interpretowany rozszerzająco. Nie jest zatem dopuszczalne formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie. Tym samym organy nie mogą w decyzji tej opisać na czym ma szczegółowo polegać rekultywacja terenu/przywrócenia do stanu poprzedniego ani też nie mogą ustalać treści wpisu do księgi wieczystej. Reasumując w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę procedujące w sprawie organu obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.), a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Strony miały zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.