II SA/Rz 681/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 marca 2024 r. nr I-III.7721.25.4.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego – skargę oddala – UZASADNIENIE Wojewoda Podkarpacki, decyzją z 15 marca 2024 r. nr I-III.7721.25.4.2023, umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem S. N. (dalej: "Skarżący") od decyzji Starosty [...] z 16 listopada 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W podstawie prawnej Organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." Wskazaną decyzją z 16 listopada 2023 r. Starosta [...] działając na wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją kablową na działkach nr [...], [...] obr. [....] jednostce ewid. [....]. Odwołanie od decyzji złożył Skarżący. Wskazał, że jest współwłaścicielem i zarządcą gospodarstwa rolnego położonego w bliskiej odległości, a mianowicie ok. 130 m od planowanego masztu telefonii komórkowej. Tymczasem, Organ I instancji błędnie przyjął, że odległość ta wynosi ok. 340 m i odmówił Mu prawa do udziału w niniejszym postępowaniu, przyjmując tylko stanowisko inwestora co do oddziaływania zamierzonego obiektu. Wskazana przez Organ odległość 340 m to odległość od najdalszej części działki, na której ma powstać stacja bazowa. Skarżący podkreślił, że nie ma obecnie rzetelnych badań na temat tego typu inwestycji. Zwrócił też uwagę na obniżenie wartości należących do Niego działek wskutek jej realizacji. Ponadto, Organ I instancji nie zbadał kwestii potencjalnego narażenia na ponadnormatywne poziomy promieniowania elektromagnetycznego związanego z mocą poszczególnych anten, a przede wszystkim z nakładaniem się lub nachodzeniem wiązek promieniowania z kilkunastu anten już istniejących w okolicy i tej planowanej. Konieczne jest też, zdaniem Skarżącego, ustalenie czy inwestycja może znacząco wpływać na środowisko. Umarzając postępowanie odwoławcze, decyzją z 15 marca 2024 r., Wojewoda Podkarpacki podniósł, że ustawodawca w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę zawęził pojęcie strony. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), powoływanej w dalszej części jako "P.b.", stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei, przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 P.b., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Ze względu na to, że Skarżący nie był stroną postępowania prowadzonego przez Starostę [....], Wojewoda wezwał Go do przedłożenia dokumentów, z których wynika, że przysługuje mu status strony w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi Skarżący nadesłał m. in. wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że jest On współwłaścicielem działek nr [...], nr [...] oraz nr [...] obręb [...]. Wojewoda podał, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane ma być na działkach nr: [...], [...] w obrębie [...], które stanowią własność L. L. i S. L. Inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej która składa się ze "stalowej wieży kratowej typu BOT-E2/48 o łącznej wysokości 49,95 m n.p.t. - wysokość konstrukcji wieży wraz z cokołami fundamentowymi oraz odgromnikami, posadowionej na płytowym fundamencie o rzucie kwadratu. Na trzonie wieży zostaną zainstalowane anteny sektorowe i radioliniowe; przy podstawie wieży zostaną zainstalowane urządzenia sterujące, zasilane energią elektryczną". Dalej Wojewoda wskazał, że ograniczenie w zabudowie nieruchomości, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. związane jest m. in. z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych, o czym przesądza treść § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wedle którego, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dopuszczalny zaś poziom pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności, określony w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019r. poz. 2448), wynosi do 10 W/m2. Wojewoda zwrócił uwagę, że przedmiotowa stacja bazowa składać będzie się z łącznie 6 anten sektorowych, skierowanych po 2 w kierunku azymutu 0°, 120° i 240°. Anteny te zawieszone będą na wysokości 47,0 m n.p.t. W ramach projektu przewiduje się również instalację 4 anten radioliniowych zainstalowanych na wysokości 44,3 m n.p.t. i 45,0 m n.p.t., skierowanych w kierunku azymutu 117°, 293° i 348°. Ponadto, w tabeli przedstawiono wynik obliczeń ukazujący zarówno równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP) dolnej granicy każdego pasma pracy, jak i zasięg występowania obszaru pola EM o gęstości większej od dopuszczalnej. Na rysunku nr: Z-l, w sposób graficzny przedstawiono przewidywane maksymalne zasięgi pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych. Wynika z niego, że obszar ponadnormatywny mieści się w całości na działce nr [...] i nie wykracza poza jej granice. Inwestycja zlokalizowana została po południowo - zachodniej części działki nr [...] (oś krawężnika wieży – w odległości 4,7 m od wschodniej granicy, oraz 8,2 m od południowej granicy działki). Działki nr [...], nr [...] i nr [...], należące do Skarżącego oraz A. N. i K. N. położone są na północ od działek, na których planowana jest inwestycja i bezpośrednio z nimi nie graniczą. Krańcowy zasięg pola EM zlokalizowany jest w odległości ponad 140 m od granicy działki nr [...], ponad 200 m od granicy działki nr [...] i ponad 2 km od granicy działki nr [...]. Tym samym, zdaniem Wojewody, sporna inwestycja nie oddziałuje (choćby hipotetycznie), na działki stanowiące współwłasność Skarżącego i w żaden sposób nie ogranicza ich zabudowy. Wojewoda podniósł też, że omawiana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.). Skarżący nie może więc upatrywać swojego interesu prawnego w przepisach tego aktu. Skoro działki stanowiące współwłasność Skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, to nie ma On indywidualnego interesu prawnego w kwestionowaniu wymienionej na wstępie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, co skutkowało koniecznością umorzenia postępowania odwoławczego. S. N. wniósł na powyższą decyzję skargę, zarzucając naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 P.b. z uwagi na odmowę udziału jako strona w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę masztu telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] położonych we wsi W., Gmina [...]. Wniósł o uchylenie decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, właściciel nieruchomości ma prawo uczestniczyć w wydawaniu pozwolenia na budowę nie tylko dla działki sąsiedniej. Może się więc sprzeciwić zabudowie działki położonej dalej, jeśli wznoszony obiekt miałby szkodliwy wpływ na jego własność. Jego zdaniem, całkowicie pominięto fakt, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, a tym samym stron postępowania nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu. Stronami w sprawie pozwolenia na budowę powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Poza tym, wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść osoby domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Ponadto, planowana inwestycja godzi w interes publiczny, bowiem jej lokalizacja wywołała zdecydowane protesty mieszkańców, czyli nie znalazła aprobaty społecznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 poz. 1267) sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej stosuje kryterium zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest m. in. decyzja administracyjna, o czym przesądza art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.". Stwierdzenie jej nieważności następuje wtedy, gdy zaistnieją przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast jeśli sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to wówczas uchyla skarżoną decyzję w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Bezzasadna skarga podlega oddaleniu w oparciu na art. 151 P.p.s.a. Kontrolowaną decyzją z 15 marca 2024 r. Wojewoda Podkarpacki umorzył postępowanie wywołane odwołaniem Skarżącego od decyzji Starosty [...] z 16 listopada 2023 r., która zatwierdzała projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielała pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją kablową na działkach nr [...], [...] w obrębie [...] jednostce ewid. [....]. Nie dopuszczając do merytorycznego rozpoznania sprawy Wojewoda uznał, że Skarżącemu nie przysługuje indywidualny interes prawny w kwestionowaniu decyzji Organu I instancji. W myśl art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Tego rodzaju rozstrzygnięcie możliwe jest wówczas, gdy postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, a bezprzedmiotowość ta może wynikać z okoliczności o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym. Te pierwsze są związane z sytuacją, gdy ze środkiem zaskarżenia wystąpiła osoba, której nie przysługuje przymiot strony postępowania, a co z tym się łączy, nie ma ona legitymacji do kwestionowania aktu organu I instancji. Definicję strony postępowania administracyjnego zawiera zasadniczo art. 28 K.p.a., jednak poszczególne akty prawne mogą wprowadzać inne regulacje prawne w tym zakresie. Jak stanowi art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym, przez obszar oddziaływania obiektu należy - zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b. - rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Status strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę determinowany jest więc zakresem oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego. W tym miejscu należy zauważyć, że już sam projekt budowlany powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu, a to w świetle art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e P.b. Ustalenia w tym zakresie nie są jednakże dla organów wiążące, a zatem prawidłowe określenie stron konkretnego postępowania wymaga ostatecznego określenia takiego obszaru przez organy. W celu wskazania stron postępowania o pozwolenie na budowę należy więc wyjaśnić czy, na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, planowana do realizacji inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Oznacza to, że przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, czy istnienia interesu faktycznego. Przesądzające w tym zakresie znaczenie ma kwestia ustalenia, w oparciu na konkretne przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nie tylko wyraźne, nie budzące wątpliwości naruszenie praw wynikających z szeroko rozumianego prawa budowlanego sprawia, że aktualizuje się podstawa z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., ale wystarczające jest istnienie potencjalnego oddziaływania. Chodzi więc nie tylko o rzeczywiste oddziaływania, a o oddziaływania możliwe. Równocześnie zauważa się też, że nie można czynić nieopartych na faktach założeń istnienia takich oddziaływań. Potencjalność musi mieć więc jakieś oparcie w rzeczywistości. Nie chodzi ponadto o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, a o oddziaływanie w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zabudowę. Przepisy ustawy Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle i w związku z realizacją inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.01.2023 r. II OSK 2535/21, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 4.04.2024 r. II SA/Kr 243/24, z 25.04.2024 r. II SA/Kr 329/24). W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewoda w wyczerpujący i wnikliwy sposób przeanalizował ewentualny wpływ planowanej inwestycji na możliwość zabudowy działki Skarżącego. Ustalił mianowicie jakie dokładnie zamierzenie planowane jest do realizacji przez inwestora, jak też to, że należące m. in. do Skarżącego działki nr [...], [...] i [....] położone są na północ od działek, na których ma powstać inwestycja i nie graniczą z nimi bezpośrednio. Następnie, Organ zwrócił szczególną uwagę na dwie kwestie, które poruszone zostały przez Skarżącego w złożonym przez Niego odwołaniu, a mianowicie problem znaczącego oddziaływania na środowisko oraz poziomu pól elektromagnetycznych. W tym pierwszym zakresie słusznie wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Skarżący nie może więc upatrywać swojego interesu prawnego w przepisach tego aktu. Powyższe wiąże się ze zmianą istotnych w tym przedmiocie unormowań prawnych, a mianowicie z § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071). Przepisy te uchyliły mianowicie regulację zawartą w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 zmienianego rozporządzenia, które jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach i w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosiła określoną wielkość. Obecnie więc tego rodzaju przedsięwzięcia nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy przeanalizował także kwestie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Jak stanowi § 314 rozporządzenia MI z 2002 r., budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. W tym zakresie istotne są unormowania rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, które takie dopuszczalne poziomy określa w załączniku - tabeli 2. W świetle tej tabeli, dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi do 10 W/m2. Na znajdującym się w Projekcie Zagospodarowania Terenu rysunku Z-1 w sposób graficzny przedstawiono przewidywane maksymalne zasięgi pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych. Rysunek ten wskazuje, że obszar z ponadnormatywnym oddziaływaniem znajduje się w całości na działce inwestycyjnej nr [....]. Brak więc takiego oddziaływania na nieruchomości Skarżącego. Nadto, krańcowy zasięg pola elektromagnetycznego zlokalizowany jest w odległości ponad 140 m od granicy działki nr [...], ponad 200 m od granicy działki nr [...] oraz ponad 2 km od granicy działki nr [...]. Nie istnieje więc jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomości należące do Skarżącego. Skarżący w odwołaniu od decyzji Starosty wskazał na obniżenie wartości Jego działek wskutek realizacji inwestycji. Jest to jednak argument pozaprawny, a zatem nie mógł przesądzić o przyznaniu Mu przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Również podniesiona przez Skarżącego kwestia protestów mieszkańców okolic inwestycji jest dla sprawy obojętna, bowiem obowiązujące regulacje prawne nie wiążą z nią legitymacji strony postępowania o pozwolenie na budowę. Także wskazanie na brak rzetelnych badań na temat inwestycji, której niniejsza sprawa dotyczy nie może stanowić o legitymacji wnoszącego skargę. To bowiem określone przepisy materialnoprawne mogą zdecydować o istnieniu takiej legitymacji. Skarżący wskazał też (w złożonej skardze), że wszelkie wątpliwości co do prawa do udziału danego podmiotu w konkretnym postępowaniu winny być rozstrzygane na korzyść tego podmiotu. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że wątpliwości takie w warunkach sprawy nie występują. Sama bowiem tylko potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczenia w sposobie zabudowy działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez skonkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia działek Skarżącego w obręb oddziaływania obiektu. Jak już wyżej zaznaczono, potencjalność, aby zdecydowała o przyznaniu statusu strony danego postępowania, musi wynikać z rzeczywistego stanu rzeczy w znaczeniu takim, że musi istnieć uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomości podmiotów, które ubiegają się o tego rodzaju status. W warunkach niniejszej sprawy Wojewoda w wystarczająco wyczerpujący sposób przeanalizował ewentualny wpływ planowanej inwestycji na możliwość zabudowy działek Skarżącego. Ustalenia i rozważania tego Organu wskazują, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń dla ewentualnej zabudowy na nieruchomościach Skarżącego. Zresztą ograniczeń tych nie wskazuje de facto sam Skarżący. W takiej sytuacji jako zasadną należało ocenić decyzję Wojewody o umorzeniu postępowania w związku z odwołaniem Skarżącego, a to w związku z prawidłowym ustaleniem, że nie przysługuje Mu przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Starosty o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Z powyższych przyczyn skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.