I GSK 1482/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1592/20 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 16 października 2020 r. nr COF.OUR.6375.38223.2019 ŁD.PM.ZZ 10887421 w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1592/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej: "p.p.s.a." oddalił skargę J. P. na postanowienie Poczty Polskiej S. A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z 16 października 2020 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Od tego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając wskazane orzeczenie w całości. Środek odwoławczy oparto na obu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, w sytuacji gdy organ wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego ukierunkowanego na ustalenie zakresu obowiązków nałożonych na media publiczne przepisami ustawy o radiofonii i telewizji, co skutkowało przyjęciem, że rażące i uporczywa naruszanie przedmiotowej ustawy nie ma znaczenia, a jedynym kryterium oceny sytuacji prawnej jest zarejestrowanie odbiornika telewizyjnego, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez niewyjaśnienie z jakich przyczyn wspomniane naruszenia ustawy nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz obowiązków wynikających z tej ustawy, a także nieodniesienie się w uzasadnieniu do podnoszonej przez skarżącego propagandy w mediach publicznych. Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył niezastosowania "art. 145 pkt 1 lit. a p.p.s.a." pomimo tego, że organ dopuścił się obrazy art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 5a, 8 i 10 ustawy o radiofonii i telewizji "poprzez nieuwzględnienie faktu niewypełniania obowiązków z nich wynikających i braku podstaw do nałożenia na skarżącego ekwiwalentnego obowiązku w postaci finansowego utrzymywania instytucji permanentnie niewywiązującej się z ustawowego obowiązku i łamiącej prawo." Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów. Pozostają one nieuzasadnione, dlatego że zasadnicza teza skargi kasacyjnej, zgodnie z którą zasadność egzekucji opłat abonamentowych podlega weryfikacji na podstawie kryterium wypełniania przez nadawcę publicznego funkcji ustawowych, nie jest trafna. Nie było zatem powodów do tego, by organ egzekucyjny prowadził czynności postępowania wyjaśniającego celem poczynienia ustaleń w tym zakresie. Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych wynika z przepisów art. 1 i art. 2 ust. 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1689), które wiążą go z posiadaniem i zarejestrowaniem odbiornika radiowego lub telewizyjnego. Dla powstania omawianego obowiązku podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mają żadnego znaczenia. Co więcej, wynikająca z art. 7 Konstytucji powinność działania organów na podstawie i w granicach prawa wyklucza dopuszczalność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu poczynienia ustaleń poza zakresem przedmiotu rozstrzygnięcia. Skoro przedmiotem zarzutu w postpowaniu egzekucyjnym skarżący uczynił okoliczności niemieszczące się w podstawach obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, to ich nieuwzględnienie było prawidłowe i w konsekwencji ocena Sądu pierwszej instancji – trafna. Sąd pierwszej instancji z urzędu przeprowadził rzetelną kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia i należycie umotywował podjęte rozstrzygnięcie. W szczególności wyjaśnił skarżącemu podstawy prawne wydanego w jego sprawie postanowienia i przyczyny, dla których nie podważył on powstania obowiązku poniesienia opłaty abonamentowej. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane przez przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, jest przekonujące, wywód jest logiczny. O naruszeniu tego przepisu nie może być mowy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.