I OSK 2408/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 389/24 w sprawie ze skargi A.H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 stycznia 2024 r. nr NWXIV.7581.4.52.2023 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 389/24, oddalił skargę A.H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 stycznia 2024 r. nr NWXIV.7581.4.52.2023 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła skarżąca A.H., wnosząc między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na jej zakres i brak możliwości cofnięcia skutków wykonania instalacji na jej działce. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarto uzasadnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zauważyć należy, że sąd orzeka na wniosek, co oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek odpowiedniego uzasadnienia wniosku, w sposób który będzie wskazywać na konieczność zastosowania, w ramach wyjątku, ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno wskazywać na konkretne okoliczności, świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Dopiero ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie pozbawiony jest uzasadnienia. Co prawda, skarżąca wskazała, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na jej zakres i brak możliwości cofnięcia skutków wykonania decyzji, jednakże nie wyjaśniła jaki wpływ mają te okoliczności na spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Sam zakres decyzji czy to, że wywołuje określone skutki nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania aktu, gdyż zasadniczo każdy akt wywołuje skutki prawne, a poza tym taka przesłanka nie wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak zatem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i niewskazanie jakichkolwiek okoliczności mających stanowić jego podstawę, wyklucza możliwość rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem strony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.