II SA/Rz 525/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 20 lutego 2023 r. nr I-III.7721.1.34.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. K. (dalej: "Skarżąca") reprezentowanej przez r. pr. P. T. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda") z dnia 20 lutego 2023 r. nr I-III.7721.1.34.2022 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent Miasta" lub "Organ I instancji") nr [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z kablową linią zasilającą. Stan faktyczny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Inwestor") obejmującego "Stację bazową telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z kablową linią zasilającą" na działce ew. nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...], według zatwierdzonego projektu. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm. – dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz wszechstronnej oceny materiału dowodowego, zaniechanie czynności wyjaśniających przez Organ I instancji jak również zastosowanie niewłaściwej formy wydanej decyzji poprzez brak wykazania w wydanej decyzji poszczególnych obiektów wchodzących w skład planowanej inwestycji, a także brak wykazania podstawy prawnej działania Organu I Instancji w myśl art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm. – dalej: "u.p.b."), a powodujących w konsekwencji wydanie nieprawidłowej decyzji, rodzącej domniemanie, iż Organ I instancji zatwierdzający projekty i udzielający pozwolenia na budowę nie poczynił ustaleń faktycznych wynikających z dyspozycji mających zastosowanie w sprawie przepisów u.p.b., - art. 33 ust. 1 u.p.b. poprzez brak wykazania w wydanej decyzji poszczególnych obiektów, mających podlegać jej zastosowaniu, - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.b. poprzez brak poczynienia przez Organ I instancji własnych ustaleń oraz brak wykazania czynności sprawdzających w zakresie, w jakim inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b. poprzez brak przeprowadzenia szczegółowej kontroli planowanej inwestycji z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...] w części "A", - art. 5 ust. 1 pkt 7 i 9 u.p.b. poprzez brak wykazania, iż decyzja uwzględnia ochronę obiektów objętych ochroną konserwatorską, a także poprzez brak uwzględnienia czynnika poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, poprzez zaniechanie czynności wyjaśniających w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie, w szczególności poprzez brak określenia w wydanej decyzji parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia, - art. 33 ust. 2 pkt 9 u.p.b. poprzez brak wykazania w wydanej decyzji okoliczności, iż projektant złożył oświadczenie w trybie powyższego przepisu. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 20 lutego 2023 r. nr I-III.7721.1.34.2022 działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że Inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 9 u.p.b., bowiem złożył wniosek o pozwolenie na budowę, do którego załączył m. in. oświadczenie z dnia 11 maja 2021 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej. Ponadto z akt sprawy wynika, że na terenie przeznaczonym pod wnioskowaną inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., zaś inwestycja została zlokalizowana na obszarze oznaczonym symbolem "13MN" przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 17 pkt 1 planu miejscowego), przy czym w § 8 pkt 1 lit. a ww. planu miejscowego, ustalona została możliwość przebudowy istniejących i budowy nowych sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej niezbędnych dla obsługi terenów objętych planem. Również w § 8 pkt 7 lit. b planu miejscowego zaznaczono, że na obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizacje obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, które nie są związane z podstawowym przeznaczeniem terenu, pod warunkiem, że nie wyklucza to możliwości zagospodarowania terenu zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami określonymi w planie. Kontrola dokumentów złożonych przez Inwestora stosownie do wymagań art. 35 ust. 1 u.p.b. doprowadziła Wojewodę do stwierdzenia, że załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany odpowiadają przepisom prawa, bowiem są kompletne, zostały opracowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień sporządzenia projektu (lub jego sprawdzenia) zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Wojewoda przedstawił parametry techniczne planowanej inwestycji, wskazując, że jej oddziaływanie na środowisko (w tym ludzi) polega w głównej mierze na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika m. in., że sumaryczny zasięg występowania obszaru pola EM o poziomie wyższym od dopuszczalnego tj. 10 W/m2, wyznaczony został na odległość 5,9 m dla każdego z azymutów. Z graficznego ukazania tych obszarów wynika, że zasięg ponadnormatywnego pola EM na każdym z azymutów występuje wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej nr [...], zaś wiązka promieniowania elektromagnetycznego przy jej maksymalnym pochyleniu 10° znajduje się na wysokości 27,7 m dla azymutu 100° i 220° oraz 28,2 m dla azymutu 350°, co w żaden sposób nie powoduje ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości (§ 17 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego ustala wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie oznaczonym symbolem "13MN" jako max. 12,0 m). Wojewoda podkreślił, że analizowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 z późn. zm.). Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że inwestycja nie będzie wpływała na miejsca dostępne dla ludności pod względem promieniowania elektromagnetycznego. Dodatkowym gwarantem zachowania standardów ochrony środowiska i zdrowia publicznego w przypadku ww. inwestycji są przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, bowiem każda instalacja radiokomunikacyjna, w tym każda stacja bazowa telefonii komórkowej, niezależnie od jej rozmiarów, podlega weryfikacji pod względem dotrzymania limitów emisji promieniowania elektromagnetycznego. Wojewoda przypomniał, że to inwestor jest kreatorem zamierzenia inwestycyjnego i to wyłącznie on może dokonywać najbardziej korzystnych dla siebie rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają możliwości uznaniowego korygowania, czy wyznaczania zakresu inwestycji, proponowanych we wniosku zmian. Decyzja wyrażająca pozwolenie na budowę jest aktem administracyjnym związanym, co oznacza że organ naruszyłby prawo gdyby odmówił wydania pozwolenia w sytuacji, gdy inwestor spełnił wymagane prawem warunki uzyskania zgody organu na rozpoczęcie robót budowlanych. Kontrola projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego przez organ ma charakter wyłącznie formalny. Wojewoda zwrócił również uwagę, że projektant złożył oświadczenie w trybie art. 33 ust. 2 pkt 9 u.p.b. Ponadto Wojewoda stwierdził, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta nie czyni w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a., lecz powyższe nie uzasadnia uchylenia decyzji. W ustawowym terminie Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody, zaskarżając ją w całości, zarzucając: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż Organ I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie po przeprowadzeniu szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiły podstawę do przyjęcia określonego stanowiska, podczas gdy w sprawie nie został wyczerpująco zebrany materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a Wojewoda nie uzupełnił go, uznając zebrany materiał dowodowy i jego ocenę za prawidłową i przyjmując jako swoją. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.p.b. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że na organie pierwszej instancji jako organie architektoniczno-budowlanym spoczywa obowiązek zbadania rozwiązań projektowych wyłącznie pod względem formalnym, podczas gdy po wstępnej weryfikacji winien on przeprowadzić ocenę również pod kątem merytorycznym, czego w sprawie nie uczyniono; 2) art. 33 ust. 2 pkt 9 u.p.b. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie i uznanie, że brak wskazania w decyzji Organu I instancji informacji w przedmiocie oświadczenia projektanta, o którym mowa w w/w artykule nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, podczas gdy brak ten stanowi o niewypełnieniu przewidzianej prawem przesłanki koniecznej do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę; 3) art. 5 ust. 1 pkt 7 i 9 u.p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że teren nie jest objęty ochroną konserwatorską, podczas gdy w sprawie ta okoliczność nie została udowodniona, a także uznanie, że promieniowanie elektromagnetyczne nie spowoduje ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości, podczas gdy zarówno Organ pierwszej jak i drugiej instancji nie podjęły czynności wyjaśniających w tym zakresie, w szczególności nie określając parametrów anten na gruncie całego przedsięwzięcia oraz nie dokonując zsumowania pasm na sektor dla czterech anten radioliniowych RL1 - RL4, w tym pomijając analizę anten w kierunku azymutów odpowiednio 204°, 282°, 298° i 349°. Wskazując na powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania. W każdym przypadku wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przytoczyła argumentację na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 20 lutego 2023 r. nr I-III.7721.1.34.2022, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z kablową linią zasilającą, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy u.p.b. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. (w brzmieniu od 10 sierpnia 2022 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.). Sąd zauważa, że w toku postępowania administracyjnego weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1557), która zmieniła brzmienie przepisu art. 35 u.p.b. Ponieważ ustawa ta nie zawiera przepisów intertemporalnych, Wojewoda rozpoznając odwołanie słusznie zastosował art. 35 u.p.b. w brzmieniu po jego nowelizacji. Jednym z obowiązków organu architektoniczno-budowlanego jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b.). W uwarunkowaniach sprawy istotne było zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...] w części "A" uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Planowana inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieża typu [...] wraz z kablową linią zasilającą, o wysokości całkowitej 31,00 m n.p.t., stanowiąca konstrukcję nośną dla 6 anten sektorowych oraz 4 anten radioliniowych, w miejscowości [...] na działce nr [...] obr. [...]. Działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem 13MN o przeznaczaniu: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 8 pkt 1 lit. a) planu miejscowego, ustalona została możliwość przebudowy istniejących i budowy nowych sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej niezbędnych dla obsługi terenów objętych planem, z kolei w § 8 pkt 7 lit. b) planu miejscowego dopuszczono lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, które nie są związane z podstawowym przeznaczeniem terenu pod warunkiem, że nie wykluczy to możliwości zagospodarowania terenu zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami określonymi w planie. Warto przy tym wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. j. Dz. U. z 2023, poz. 733 z późn. zm.) pod pojęciem infrastruktury technicznej należy rozumieć, każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem: a) kabli, w tym włókien światłowodowych, b) elementów sieci wykorzystywanych do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, c) kanałów technologicznych w rozumieniu art. 4 pkt 15a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, 1768, 1783 i 2185). Słusznie więc Wojewoda przyjął zgodność projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieudowodnienia, że teren nie jest objęty ochroną konserwatorską, Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. W aktach administracyjnych zalega załącznik Nr 1 do planu miejscowego, stanowiący rysunek planu, na którym zaznaczono strefy ochrony konserwatorskiej, o których mowa w § 6 planu miejscowego, i nie znajdują się one na działce, na której planowana jest inwestycja, ani też choćby w jej sąsiedztwie. Należy również zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody, iż projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z wymaganiami ochrony środowiska. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.b. nakazuje bowiem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organowi administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie budzi wątpliwości, że oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polega w głównej mierze na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Jak wynika z projektu architektoniczno-budowlanego, na wieży planuje się umieszczenie sześciu anten sektorowych na wysokości 29,20 m n.p.t. w kierunku azymutów 100°, 220°, 350° pracujących w systemie 800 MHz i 2600 MHz, których maksymalna moc ERIP po zsumowaniu pasm na sektor dla jednej anteny wynosi 1614 W oraz w systemie 2100 MHz, 1800 MHz i 900 MHz, których maksymalna moc ERIP po zsumowaniu pasm na sektor dla jednej anteny wynosi 1469 W. Ponadto na wieży planuje się umieszczenie czterech anten radioliniowych, zawieszonych na wysokości 29,20 m n.p.t. w kierunku azymutów 204°, 282°, 298° i 349°. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sumaryczny zasięg występowania obszaru pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym od dopuszczalnego, tj. 10 W/m2, wyznaczony został na odległość 5,9 m dla każdego z azymutów. Z graficznego ukazania tych obszarów wynika, że zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego na każdym z azymutów występuje wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej nr [...], zaś wiązka promieniowania elektromagnetycznego przy jej maksymalnym pochyleniu 10° znajduje się na wysokości 27,7 m dla azymutu 100° i 220° oraz 28,2 m dla azymutu 350°. W pierwszej kolejności należy podać, że w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071). W ramach zmian, prawodawca usunął z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne (uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 2019 r.). Co istotne dla rozpoznawanej sprawy, zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego z dnia 5 maja 2022 r., do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Oznacza to, że przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu po dniu 4 czerwca 2022 r. należało już stosować przepisy rozporządzenia z 2019 r. w nowym brzmieniu, a zatem z pominięciem obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po drugie, w dniu 7 listopada 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę (III OPS 1/22) o następującej treści: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Przytoczona teza uchwały składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca dla każdego sądu administracyjnego (w tym dla samego NSA), chyba że skład sądu postanowi uruchomić procedurę obalenia związania stanowiskiem prawnym wyrażonym w uchwale NSA (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że w aktualnym stanie prawnym przy ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, brak jest podstaw do uwzględnienia kumulacji mocy planowanych do zainstalowania anten. Należy również wskazać, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), określa dopuszczalny, bezpieczny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi na maksymalnie 10 W/m2. Zgodnie natomiast z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Definicję miejsc dostępnych dla ludności zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 z późn. zm. – dalej: "p.o.ś."), zgodnie z którym są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Jak wynika z przedłożonej przez Inwestora Analizy występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, planowana inwestycja w żaden sposób nie powoduje ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości. Zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego dla anten sektorowych na każdym z azymutów występuje wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej nr [...], zaś wiązka promieniowania elektromagnetycznego przy jej maksymalnym pochyleniu 10° znajduje się na wysokości 27,7 m dla azymutu 100° i 220° oraz 28,2 m dla azymutu 350°. Natomiast zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...] w części "A", wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie oznaczonym symbolem "13MN" nie może przekraczać 12 m. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego pominięcia w analizie czterech anten radioliniowych, Sąd wskazuje, że z uwagi na poziom zawieszenia tych anten 29,20 m n.p.t. (znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności na analizowanym terenie), i charakter pracy anten, tj. brak pochylenia wiązki promieniowania w względem ziemi (tilt 0°), nie mają one wpływu na wnioski w zakresie występowania pól elektromagnetycznych o mocy przekraczającej 0,1 W/m2 emitowane przez stację bazową. Powyższe potwierdza jednoznacznie i wprost przedłożona przez Inwestora Analiza występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom dopuszczonym – w szczególności załączniki graficzne. Powyższe potwierdza, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 p.o.ś. Słusznie wskazał również Wojewoda, że dodatkowym gwarantem zachowania standardów ochrony środowiska i zdrowia publicznego w przypadku ww. inwestycji są przepisy p.o.ś., a w szczególności art. 122a i art. 152 p.o.ś. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu, jak również projekt architektoniczno-budowlany są kompletne, spójne, sporządzone przez osoby do tego uprawnione i mogą w konsekwencji stanowić podstawę weryfikacji rozwiązań projektowych z obowiązującymi przepisami prawa. Odnośnie zarzutu Skarżącego, że brak wskazania w decyzji Organu I instancji informacji w przedmiocie oświadczenia projektanta, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 u.p.b. (oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) - stanowi o niewypełnieniu przewidzianej prawem przesłanki koniecznej do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, Sąd wyjaśnia, że brak jest obowiązku po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej zamieszczania w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę informacji w przedmiocie takiego oświadczenia. Obowiązek taki nie wynika zarówno z art. 36 ust. 1 u.p.b., który wymienia elementy, jakie oprócz tych wskazanych w k.p.a. powinna zawierać decyzja o pozwoleniu na budowę (przy czym elementy wymienione w tym przepisie organ zamieszcza w pozwoleniu na budowę w razie potrzeby, co oznacza, że czyni to za każdym razem, gdy uzasadnia to rodzaj i charakter inwestycji, a także miejsce oraz sposób jej wykonania), jak również z innych przepisów u.p.b. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. b u.p.b. organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdza jedynie fakt jego dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę, co w niniejszej sprawie miało miejsce (Inwestor dołączył oświadczenie do wniosku z dnia 11 maja 2022 r., a następnie na etapie postępowania odwoławczego do pisma z dnia 14 grudnia 2022 r.). W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe, uznać należy, że budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] nie narusza ustaleń obowiązującego planu miejscowego oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., w tym interesu prawnego Skarżącej i jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.