III SA/Gl 532/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. N. i A. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2024 r. nr SKO.UL/41.7/87/2024/4979/RS w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w kwestii wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. oddala skargę M. N., 2. odrzuca skargę A. N.. UZASADNIENIE Pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. M. N. i A. N., za pośrednictwem pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 11 kwietnia 2024 r. nr SKO.UL/41.7/87/2024/4979/RS utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 23 lutego 2024 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta J. z 5 września 2023 r. nr [...] odmawiajacej wydania zezwolenia na lokalizację zwykłego zjazdu dwukierunkowego z drogi publicznej powiatowej ul. [...] usytuowanej na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] na działkę nr [...] w obrębie [...] położoną w J., o co wnosili M.a i S. G. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku złożenia przez M. N. i A. N. wniosku z dnia 20 września 2023 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 5 września 2023 r. nr [...]. Organ po rozpoznaniu wniosku skarżących wydał dwa odrębne postanowienia z 23 lutego 2024 r. Jedno postanowienie o nr [...] zostało wydane w wyniku rozpoznania wniosku M. N. i doręczone jej pełnomocnikowi, natomiast postanowienie o nr [...] obejmowało rozstrzygnięcie wniosku A. N., które doręczono jego pełnomocnikowi. Pismem z dnia 5 marca 2024 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy powołując się na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2024 r. [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ, postanowieniem z 11 kwietnia 2024 r. nr SKO.UL/41.7/87/2024/4979/RS, utrzymał w mocy postanowienie I instancji. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W stosunku do A. N. skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - zwanej dalej: "p.p.s.a."). Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedza badanie dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmiot ma legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie tego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga złożona przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a, jest niedopuszczalne. Na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy, należy stwierdzić, że niniejsza sprawa sądowa dotyczy postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie M. N. w związku ze złożonym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta J. z 5 września 2023 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało skierowane do pełnomocnika skarżącej. Jeżeli zaskarżone postanowienie nie zostało skierowane do A. N., a jedynie do M. N., to nie można mówić o związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a wspomnianym postanowieniem. Zaskarżony akt w żaden sposób nie kształtuje bowiem jego praw i obowiązków, a dotyczy wyłącznie interesu prawnego M. N.. W związku z powyższym, A. N. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z akt sprawy wynika, że wniosek A. N. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta J. z 5 września 2023 r. nr [...] został rozstrzygnięty odrębnym postanowieniem z dnia 23 lutego 2024 r. nr [...] i od tego orzeczenia A. N. przysługuje prawo do wniesienia środka zaskarżenia. W konsekwencji uznać należało, że A. N. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach, sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę A. N..