I OSK 365/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. IV SA/Wr 209/23 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 16 lutego 2023 r. nr SKO/RŚ-423/52/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 209/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę A. O. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: Kolegium) z 16 lutego 2023 r. nr SKO/RŚ-423/52/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego: a) dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615, dalej: "u.ś.r."), zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez Sąd, że zakres opieki świadczony przez Skarżącą nad matką nie wypełnia ww. dyspozycji, podczas gdy - jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - Skarżąca sprawuje nad matką opiekę w pełnym zakresie, pomagając mamie nawet w czynnościach samoobsługowych, a w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej; b) zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez Sąd, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącą a sprawowaniem przez nią opieki nad matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje; 2. naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a."), poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki Skarżącej nad niepełnosprawną mamą - co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia bez uwzględnienia słusznego interesu strony. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie wniesionej w sprawie skargi, alternatywnie zaś przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzekła się przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Jak wynika z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, iż zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. zawarty w petitum skargi kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Przepis ten dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne. Skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w jego ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzował zarzutu, nie przytoczył właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwił ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 8 k.p.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to Skarżący kasacyjnie musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14, źródło CBOSA). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Odnośnie do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania należy poczynić generalną uwagę, że podnosząc je autor skargi kasacyjnej nie wykazał aby uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku ani też nie powiązał naruszenia tych przepisów z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów ustawy p.p.s.a. W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, pogląd, zgodnie z którym istotą postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 - 240; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt FSK 2706/04, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 329/06, źródło CBOSA). Samodzielną podstawę zarzutów kasacyjnych w przypadku kontroli kasacyjnej postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowić będą więc jedynie te przepisy, które w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego regulują jego przebieg. Wojewódzki sąd administracyjny prowadzi postępowanie bowiem na podstawie przepisów p.p.s.a. a nie przepisów k.p.a. Zatem Sąd ten nie może naruszyć samodzielnie przepisów k.p.a., a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organ administracji publicznej przy nieodpowiednim zastosowania, w efekcie tej kontroli, przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 216/06, źródło CBOSA). Modelowo zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania stosowanych przez organy administracji może być zatem na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzutem skutecznym jedynie wówczas, gdy zostanie jednocześnie powiązany z naruszeniem odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt I FSK 109/05, źródło CBOSA). Jednocześnie, pozostając na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, źródło CBOSA) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten Sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 669/19, źródło CBOSA). W przedmiotowej sprawie zarzut naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, mimo że nie został powiązany z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, powinien być zatem w świetle powyższego potraktowany jako zarzut braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów k.p.a. przez Sąd I instancji. Ponadto tworzenie zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał naruszyć Sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Powołanie szeregu przepisów w zarzutach czyni często wątpliwym, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu. Należy również podkreślić, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (źródło CBOSA). Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a przykładowo przywołane niedociągnięcia (nieprawidłowości) są niewątpliwymi mankamentami środka odwoławczego. Skarga kasacyjna jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta zarówno na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzucie naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji rozpatrzeniu w pierwszej kolejności, co do zasady, podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Mając jednak na uwadze, że istota sporu dotyczy kwestii materialnoprawnych, w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół zagadnienia istnienia związku przyczynowo skutkowego pomiędzy opieką sprawowaną przez Skarżącą nad niepełnosprawną matką J. P. (dalej: matka) a koniecznością rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Orzekające w sprawie organu uznały bowiem, że podopieczna Skarżącej legitymuje się wprawdzie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale pozostaje względnie samodzielna, a zakres czynności wykonywanych przez Skarżącą nosi cechy pomocowych, a nie opiekuńczych. Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Analiza zacytowanego powyżej przepisu wskazuje, że do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną osobą na podstawie tego przepisu niezbędne jest łączne występowanie trzech przesłanek, tj.: (1) istnienie obowiązku alimentacyjnego, (2) rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki oraz (3) legitymowanie się przez podopiecznego wnioskodawcy orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. O ile w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca jako córka niepełnosprawnej jest osobą, na której ciążą obowiązki alimentacyjne wobec niepełnosprawnej matki, oraz że podopieczna Skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to w ocenie organów oraz Sądu pierwszej instancji niespełniona została przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wprawdzie rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ale jej spełnienie nie może być sprowadzane wyłącznie do współwystępowania rezygnacji z zatrudnienia z faktem opieki nad niepełnosprawną osobą, w stosunku do której na wnioskodawcy ciążą obowiązki alimentacyjne. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną musi istnieć taki związek, w którym to konieczność sprawowania opieki jest przyczyną, a zarazem przeszkodą w podejmowaniu pracy zarobkowej. Dopiero istnienie takiego związku powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne staje się surogatem wynagrodzenia za pracę, której opiekun nie może podjąć bądź kontynuować (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1575/22; z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 1239/22; z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 794/22; z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 237/20; z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 584/22; z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 128/23; z dnia 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2648/23, źródło CBOSA). Pomiędzy zaprzestaniem (bądź niepodejmowaniem) zatrudnienia a sprawowaną opieką musi zatem istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, którego brak wyklucza możliwość przyznania świadczenia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1096/22; z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 128/23; z dnia 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2648/23, źródło CBOSA). O spełnieniu zatem przesłanki zaprzestania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej uprawniającej do ustalenia prawa do pobierania świadczenia pieniężnego można mówić, gdy po pierwsze zakres i charakter czynności opiekuńczych wyklucza ich wykonywanie przy jednoczesnym kontynuowaniu bądź podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i po drugie pomiędzy tym zakresem i ustaniem zatrudnienia zachodzi ścisły związek czasowy. Mając powyższe na uwadze, należy odnotować, że z ustaleń organów wynika, że matka Skarżącej ma zaburzenia korzeni nerwów rdzeniowych i splotów nerwowych, inne choroby krążka międzykręgowego, niedobory żelaza, chorobę zwyrodnieniową, nadżerkowe zapalenie żołądka (zgodnie z treścią tego zaświadczenia, pacjentka wymaga stałej opieki drugiej osoby). Jednakże matka strony jest samodzielna przy spożywaniu posiłków wymagającą doprowadzenia do toalety dwa razy dziennie. Zgodnie z przedstawionym przez stronę w tym harmonogramie opisie dnia codziennego, czynności opiekuńcze przy matce strona rozpoczyna o godzinie 8.00 rano, kiedy to pomaga matce w porannej toalecie (myciu się) i ścieleniu łóżka. O godzinie 9.00 przygotowuje śniadanie, podaje matce leki i wyprowadza psa; pomiędzy godziną 10.00 a 14.00 robi zakupy, sprząta, pierze, gotuje obiad. O godzinie 14.00 podaje obiad i leki, zaprowadza do toalety i do łóżka, następnie, do godz. 16.00 dotrzymuje matce towarzystwa przy wspólnej rozmowie i oglądaniu telewizji, o godzinie 16.00 strona wyprowadza psa. O godzinie 18.00 przygotowuje i podaje matce kolację oraz leki. O godzinie 19.00 pomaga przy myciu i toalecie, sprząta. O godzinie 20.00 zaprowadza matkę do toalety. Zgodnie z harmonogramem, strona pomaga matce także nocy. Około godziny 4.00 nad ranem udziela pomocy w zaprowadzeniu do toalety lub zakłada pampersa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno orzekające w sprawie organy, jak i Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznały, że zakres i charakter czynności wykonywanych przez Skarżącą nie wykazuje związku przyczynowo-skutkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. Są to bowiem tego rodzaju czynności, które przy prawidłowej i nieskomplikowanej organizacji mogą być wykonywane w sposób niekolidujący z zatrudnieniem. Nie powodują one zatem, że w celu ich prawidłowego wykonania Skarżąca musiała zaprzestać pracy zarobkowej lub odstąpić od prób jej podjęcia po zakończeniu ostatniego zatrudnienia. Ponadto Skarżąca nie wykazała przy tym, że stan podopiecznego pogorszył się w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w stopniu powodującym zwiększenie intensywności opieki i wykluczającym podjęcie pracy zarobkowej. Zatem również ta okoliczność wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił wymagany związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zaprzestaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Mając powyższe na uwadze, za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. i art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Ocena materiału dowodowego dokonana przez orzekające w sprawie organy, następnie zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Jako taka nie wykracza zatem poza dozwolone ramy i nie nosi cech dowolności. Brak jest także podstaw do uznania, że związek ten został określony przez organy na moment zaprzestania przez skarżącą zatrudnienia. Zebrane materiały dowodowe, a zwłaszcza fakt przedstawienia przez stronę 17 listopada 2022 r. harmonogramu czynności opiekuńczych, wskazuje, że oceniana była aktualna, a nie historyczna sytuacja Skarżącej i jej podopiecznej. Zauważyć przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania, powinien wykazać jego zasadność przez wskazanie, w jaki sposób uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 § 2 p.p.s.a.). Tymczasem próżno szukać takiej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które w zakresie wspomnianego zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. ogranicza się zasadniczo wyłącznie do jego postawienia i nie zmierza do wykazania dowolności oceny materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie. Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.