II SA/Go 483/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K.G. na Okręgową Radę Adwokacką w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19 I. wymierza Okręgowej Radzie Adwokackiej grzywnę w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych, II. stwierdza, że bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej na rzecz skarżącego K.G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r., złożonym drogą elektroniczną, K.G. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej (określanej dalej jako ORA) o udzielenie informacji publicznej o czynnościach jakie zostały podjęte przez ORA w związku z wejściem w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (określane dalej w tym piśmie jako RODO) w celu wykonania obowiązków nałożonych przez wskazane rozporządzenie w związku z ochroną danych osobowych. W szczególności wniósł o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) w jaki sposób był realizowany w okresie od dnia 25 maja 2018 r. do dnia 1 marca 2019 r. obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 13 i 14 RODO oraz o udostępnienie klauzuli informacyjnej, jeżeli takową się posługuje ORA, 2) jakie środki organizacyjne i techniczne wprowadzono w okresie od dnia 25 maja 2018 r. do dnia 1 marca 2019 r., ażeby chronić dane osobowe przed ich utratą lub zniszczeniem oraz nieuprawnionym dostępem, 3) czy został wyznaczony Inspektor Ochrony Danych, w którym mowa w art. 35 RODO, a jeżeli tak, o podanie personaliów i wskazanie miejsca, gdzie upublicznione są dane Inspektora oraz informacje, kiedy Inspektor Ochrony Danych został powołany. Jednocześnie wnioskodawca zażądał udostępnienia powyższej informacji przez przesłanie jej na jego adres mailowy. Pismem z dnia [...] września 2019 r. K.G., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność ORA polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej żądanej w mailu z dnia 1 marca 2019 r. Po otrzymaniu skargi, pismem z dnia [...] listopada 2019 r. przesłanym drogą elektroniczną do skarżącego na jego adres mailowy podany we wniosku z dnia [...] marca 2019 r., ORA udzieliła odpowiedzi na zadane w tym wniosku pytania. Odpowiadając na pytanie pierwsze organ podał, że obowiązek informacyjny wynikający z art.13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U.UE.L 119 z 04.05.2016), w okresie objętym zapytaniem, był realizowany przez podjęcie jednocześnie co najmniej dwóch ze wskazanych poniżej działań przyjętych przez Administratora Danych Osobowych w Polityce Ochrony Danych: - umieszczenie klauzul informacyjnych na tablicach informacyjnych w siedzibie Izby Adwokackiej w (...) i biurze Okręgowej Rady Adwokackiej w (...) w przestrzeni ogólnodostępnej, najczęściej wykorzystywanej do umieszczania ogłoszeń (typu, korytarze, ciągi komunikacyjne); - umieszczenie klauzul informacyjnych w formie ogólnodostępnej broszury w siedzibie Izby Adwokackiej i w biurze Okręgowej Rady Adwokackiej; - umieszczenie klauzul informacyjnych w dokumentach przekazywanych osobom, których dane dotyczą; - umieszczenie klauzul informacyjnych na stronie internetowej Izby Adwokackiej lub w treści wiadomości e-mail. Obowiązek informacyjny wynikający z art. 14 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych w okresie objętym zapytaniem nie był realizowany w sposób inny niż podjęcie co najmniej jednego z ww. działań z uwagi na zachodzące wyjątki, o których mowa w art. 14 ust. 5 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych: - osoba, której dane dotyczą, dysponuje już tymi informacjami; - udzielenie takich informacji okazuje się niemożliwe lub wymagałoby niewspółmiernie dużego wysiłku; w szczególności w przypadku przetwarzania do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych, z zastrzeżeniem warunków i zabezpieczeń, o których mowa w art. 89 ust. 1, lub o ile obowiązek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, może uniemożliwić lub poważnie utrudnić realizację celów takiego przetwarzania. W takich przypadkach administrator podejmuje odpowiednie środki, by chronić prawa i wolności oraz prawnie uzasadnione interesy osoby, której dane dotyczą, w tym udostępnia informacje publicznie; - pozyskiwanie lub ujawnianie jest wyraźnie uregulowane prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, przewidującym odpowiednie środki chroniące prawnie uzasadnione interesy osoby, której dane dotyczą; - dane osobowe muszą pozostać poufne zgodnie z obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej przewidzianym w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, w tym ustawowym obowiązkiem zachowania tajemnicy. Jednocześnie w załączeniu organ przesłał skarżącemu klauzulę informacyjną. W odpowiedzi na pytanie drugie wniosku z dnia [...] marca 2019 r. ORA podała, że administrator w okresie objętym zapytaniem wdrożył i stosował środki techniczne i organizacyjne odpowiednie do ryzyka naruszenia praw i wolności osób, których dane dotyczą (w tym uwzględniające ryzyko wynikające z przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utraty, modyfikacji, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do danych osobowych przesyłanych, przechowywanych lub w inny sposób przetwarzanych), aby zapewnić stopień bezpieczeństwa odpowiadający temu ryzyku, w tym między innymi w stosownym przypadku: - pseudonimizację i szyfrowanie danych osobowych; - zdolność do ciągłego zapewnienia poufności, integralności, dostępności i odporności systemów i usług przetwarzania; - zdolność do szybkiego przywrócenia dostępności danych osobowych i dostępu do nich w razie incydentu fizycznego lub technicznego; - regularne testowanie, mierzenie i ocenianie skuteczności środków technicznych i organizacyjnych mających zapewnić bezpieczeństwo przetwarzania. Odpowiadając na trzecie pytanie zawarte we wniosku, powołując się na treść art. 37 ust. 1 rozporządzenia, ORA poinformowała, że nie ma obowiązku wyznaczenia Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt IISAB/Go 192/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w punkcie I sentencji zobowiązał Okręgową Radę Adwokacką do rozpoznania wniosku skarżącego K.G. z dnia [...] marca 2019 r. w części dotyczącej pytania w jaki sposób realizowany jest obowiązek informacyjny w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; w punkcie II umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Okręgowej Rady Adwokackiej do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r.; w punkcie III stwierdził, że Okręgowa Rada Adwokacka dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie IV oddalił skargę w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny; w punkcie V zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że żądana przez skarżącego informacja dotycząca czynności, jakie podjęła ORA w związku z wejściem w życie rozporządzenia 2016/679, mających na celu ochronę danych osobowych, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a w zawiązku z tym w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego już po wniesieniu skargi, tj. w dniu 7 listopada 2019 r., przy czym udzielona informacja, w ocenie Sądu, jest niepełna i zbyt ogólnikowa jeśli chodzi o odpowiedź na pierwsze dwa pytania. W swojej odpowiedzi na wniosek organ podał, że obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 rozporządzenia 2016/679 w okresie objętym zapytaniem "był realizowany poprzez podjęcie jednocześnie co najmniej dwóch ze wskazanych poniżej działań (...)". Przy czym wymieniono cztery działania. Podobnie, odnosząc się do obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 14 rozporządzenia 2016/679 organ podał, że obowiązek "nie był realizowany w sposób inny niż podjęcie co najmniej jednego z ww. działań z uwagi na zachodzące wyjątki (...)". Użyte przez organ sformułowania nie są precyzyjne, gdyż nie wskazują jednoznacznie, które z wymienionych działań w istocie podjęto celem realizacji obowiązków informacyjnych wynikających z art. 13 i art. 14 rozporządzenia nr 2016/679. W ocenie Sądu, udzielenie skarżącemu żądanej informacji publicznej we wskazanym kształcie, nie uwalnia organu od zarzutu bezczynności w zakresie realizacji obowiązku odpowiedzi na pierwsze pytanie zawarte we wniosku z dnia 1 marca 2019 r. i konieczności wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odpowiedź organu zawiera nieprecyzyjne informacje, co powoduje, że nie spełnia zarówno celu, jak i oczekiwań wnioskodawcy; jest informacją nie w pełni adekwatną do treści wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1p.p.s.a., uznał za zasadne zobowiązać ORA do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. w części dotyczącej pytania w jaki sposób realizowany jest obowiązek informacyjny w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem (pkt I sentencji). Natomiast - wbrew zarzutom skarżącego - odpowiedź na pytanie jakie środki organizacyjne i techniczne wprowadzono w okresie od dnia 25 maja 2018 r. do dnia 1 marca 2019 r. aby chronić dane osobowe przed ich utratą lub zniszczeniem oraz nieuprawnionym dostępem, zdaniem Sądu jest wystarczająca. Wskazuje bowiem jakie środki zarówno techniczne, jak i organizacyjne zostały podjęte oraz jest adekwatna do zadanego pytania, które zostało sformułowane w sposób lakoniczny i nie określało stopnia szczegółowości informacji oczekiwanych przez wnioskodawcę. Co do tego, że odpowiedź na trzecie pytanie została udzielona nie było żadnego sporu. Stąd też należało uznać, iż w tej części organ udzielił informacji publicznej już po wniesieniu skargi, co uzasadniało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w pozostałym zakresie (pkt II wyroku). Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. K.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. wniósł skargę na niewykonanie przez ORA punku I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19. W skardze skarżący zawarł wniosek o: 1) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości, 2) stwierdzenie, że brak wykonania wyroku miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pomimo upływu terminu organ nie rozpoznał wniosku skarżącego. Pismem z dnia [...] lipca skarżący wezwał ORA do wykonania wyroku. W odpowiedzi organ przesłał skarżącemu zasadzone koszty postępowania, natomiast wezwanie do wykonania punktu I wyroku pozostało bez reakcji organu. Zdaniem skarżącego okoliczności sprawy wskazują, że organ powinien być obciążony grzywną w maksymalnej wysokości oraz powinno być stwierdzone rażące naruszenie prawa. Organ pozostaje w bezczynności przez okres 3 miesięcy, wcześniej również ORA była karana w związku z pozostawaniem w bezczynności. Nakładane wcześniej grzywny nie zapewniły przestrzegania prawa przez organ. Skarga K.G. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19 wpłynęła do ORA w dniu 24 sierpnia 2020 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r., w wykonaniu zobowiązania wynikającego z punktu I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19 organ poinformował K.G., że nie jest w stanie doprecyzować udzielonej mu informacji z dnia [...] listopada 2019 r., albowiem poszczególne obowiązki informacyjne były wprowadzane sukcesywnie, w różnych terminach, zarówno przed datą zapytania wskazaną we wniosku z dnia [...] marca 2019 r. jak i po tej dacie. Organ wskazał, że wyrok wraz z uzasadnieniem i stwierdzeniem prawomocności wpłynął do organu w dniu 6 kwietnia 2020 r. Z uwagi na ograniczenie pracy biura ORA i obiegu dokumentów w związku ze stanem epidemii udzielenie żądanych informacji nie nastąpiło w zakreślonym przez Sąd terminie. Niezależnie od tego nie udało się odtworzyć szczegółowo zakresu i terminów wdrożenia obowiązku informacyjnego objętego wnioskiem. Do pisma dołączono zestawienie dotyczące realizacji przez ORA obowiązku informacyjnego z art. 13 i 14 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę na niewykonanie wyroku organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu ORA podniosła, że do chwili obecnej do organu nie wpłynął ani prawomocny wyrok, ani akta sprawy, w związku z czym nie można przyjąć aby rozpoczął bieg wyznaczony przez Sąd termin. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że udzielenie skarżącemu brakującej informacji dopiero we wrześniu wynikało z utrudnień spowodowanych wprowadzeniem stanu epidemii. W tym czasie ORA praktycznie nie funkcjonowała, a jej członkowie do sierpnia 2020 r. pracowali wyłącznie zdalnie. Nie pracowało również biuro Rady, której pracownicy zostali zwolnieni do domów. Ponadto udzielenie skarżącemu informacji wymagało zlecenia opracowania projektu odpowiedzi specjalistom, co wydłużyło procedurę. Na rozprawie w dniu 12 listopada 2020 r. skarżący podtrzymał skargę w całości, ponadto wyjaśnił, że z akt sprawy sygn. II SAB/Go 192/19 wynika, że prawomocny wyrok został organowi doręczony. Skarżący wskazał, że nie uzyskał odpowiedzi na wezwanie do wykonania wyroku. Odpowiedż organu z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie odpowiada na pytanie jeśli chodzi o czasokres zawarty w pytaniu, ponadto odpowiedz ta nie została przesłana w odpowiedniej formie, mianowicie drogą mailową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W myśl art. 154 § 1 - § 3 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Skarga w niniejszej sprawie została poprzedzona wezwaniem do wykonania wyroku, co umożliwia jej merytoryczne rozpatrzenie. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19 został doręczony organowi w dniu 6 kwietnia 2020 r., co wynika z akt sądowych sygn. II SAB/Go 192/19 (k-92). Na wstępie wskazać należy, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienie sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w dalszym ciągu, nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, SIP LEX oraz wyrok BNSA z 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). Skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności, czyli treści rozstrzygnięcia (załatwienia) sprawy. Z ustalonego na podstawie akt stanu sprawy wynika, że wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19 nie został przez organ wykonany, bowiem po doręczeniu odpisu prawomocnego wyroku (co nastąpiło w dniu 6 kwietnia 2020 r. ) organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie I wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o udzielenie informacji publicznej, dopiero przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r., a zatem z przekroczeniem 14 – dniowego terminu określonego w w.w. wyroku. Podnieść przy tym należy, że badając zasadność skargi na niewykonanie wyroku należało również poddać analizie formę oraz treść odpowiedzi organu, która zawarta została w w.w. piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. - w kontekście wskazań i wymogów zwartych w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że okoliczność załatwienia sprawy po wniesieniu skargi należy ewentualnie traktować jako wpływającą na wysokość orzeczonej grzywny i przyznanej sumy pieniężnej (por. wyroki w sprawach sygn. akt I OSK 743/19, I OSK 643/19). Bezspornie wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. w zakresie punktu I nie został załatwiony w formie określonej przez skarżącego. Pomimo wskazania formy elektronicznej i adresu mailowego jako właściwej do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, dane zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. przekazane zostały skarżącemu w tradycyjnej formie "pocztowej". Zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Ponadto badając treść udzielonej skarżącemu informacji publicznej należy zauważyć, że wbrew wskazaniom Sądu, organ nie udzielił precyzyjnej odpowiedzi w zakresie sposobu realizacji obowiązku informacyjnego w okresie od 25 maja 2018 r. do 1 marca 2019 r., w szczególności takiej informacji nie zawarto w piśmie organu z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dołączone do pisma zestawienie klauzul informacyjnych przedstawiają stan aktualny, brak jest natomiast danych dotyczących okresów wcześniejszych, w tym w szczególności danych dotyczących okresu przed wniesieniem skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Zgodnie z wyjaśnieniami organu poszczególne obowiązki informacyjne wprowadzane były sukcesywnie oraz w różnych terminach, co w ocenie organu uniemożliwia doprecyzowanie odpowiedzi w tym zakresie. Odnosząc się do stanowiska organu, należy zauważyć, że w istocie sprowadza się ono do stwierdzenia niemożności udostępnienia danej informacji publicznej. W takiej sytuacji organ winien szczegółowo umotywować powody, z względu na które nie może udostępnić żądaną informację publiczną (w zakresie terminów wprowadzania określonych klauzul informacyjnych na przestrzeni okresu od 25 maja 2018 r. do 1 marca 2019 r.). Skoro bowiem według twierdzeń organu, nie jest on stanie udzielić żądanej informacji, to stanowisko w tym względzie powinno być przekonywująco uzasadnione, tak aby twierdzenia w tym względzie były uprawdopodobnione. Z powyższych względów należało uznać, że wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Go 192/19 nie został przez organ wykonany. Uwzględnienie skargi opartej na art. 154 § 1 p.p.s.a. obliguje sąd do wymierzenia grzywny. Ustalając jej wysokość sąd winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, okres jaki upłynął od wniesienia skargi, fakt, czy po jej wniesieniu, a przed rozpoznaniem sprawy, organ wykonał wyrok, nadto stopień skomplikowania sprawy. Biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące niniejszej sprawy wymierzono organowi grzywnę w wysokości 1500 zł. Na wysokość wymierzonej grzywny miał wpływ w szczególności sposób procedowania w niniejszej sprawie, a w tym brak odpowiedzi organu na wezwanie do wykonania wyroku, przystąpienie do wykonania wyroku dopiero na skutek wniesienia skargi w tym przedmiocie, nadto okoliczność wcześniejszego wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność ORA w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (sygn. akt II SO/Go 8/19). Jednocześnie Sąd uznał, że grzywna wymierzona w danej wysokości spełni funkcję prewencyjną i dyscyplinującą. W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. Bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. W badanej sprawie organ uzasadnił stan bezczynności wskazując na ogłoszony w międzyczasie stan epidemii, który utrudnił pracę biurową ORA. Stan bezczynności nie obejmował stosunkowo długiego okresu czasu (uwzględniając przy tym stan epidemii), nadto organ przystąpił do wykonania wyroku. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, wskazują że bezczynność nie była wynikiem lekceważącego stosunku do sprawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 pażdziernika 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. z 2018 r. poz. 265).