I SA/Ol 390/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W., P. W., U. . na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 31 lipca 2023 r., nr Rep.2022/PO/23, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE R. W., P. W., U. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z 31 lipca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 30 października 2023 r. wezwano R. W., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżących P. W. i U. W., do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu ww. skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Ponadto wezwano R. W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwania została prawidłowo doręczona 13 listopada 2023 r. Termin do wykonania wezwań upłynął w dniu 20 listopada 2023 r., pomimo to brak formalny skargi nie został usunięty, jak również nie został uiszczony wpis sądowy od skargi (k. 21 akt sąd.). W terminie do wykonania obowiązków R. W. złożył natomiast oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Dopuszczenie do działania w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest przyczyną nieważności postępowania (uchwała SN z 28 lipca 2004 r., sygn. akt III CZP 32/04, Biuletyn SN 2004 nr 7, poz. 8). W sytuacji zatem, gdy jak w niniejszej sprawie, pomimo wezwania Sądu, w wyznaczonym terminie nie nastąpiło usunięcie braku formalnego skargi poprzez wykazanie umocowania do działania w imieniu skarżących, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ponadto stosownie do art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W wyznaczonym terminie powyższy obowiązek nie został jednak spełniony, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. W odniesieniu zaś do oświadczenia o cofnięciu skargi wskazać należy, że mogłoby ono wywołać określony w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skutek prawny w postaci umorzenia postępowania sądowego jedynie wówczas, gdy postępowanie to zostałoby prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza brak przeszkód formalnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że postępowanie sądowe jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (wyrok NSA z 16 września 2005 r., sygn. akt FSK 2174/04, opubl. CBOSA). Jeżeli zatem skarga zawiera braki, które nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, sąd zobligowany jest odrzucić skargę, a nie umorzyć postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.