II SA/Gl 959/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi B.G. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 2 maja 2023 r. nr IFXIV.7840.1.10.2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Śląski (dalej – organ odwoławczy, Wojewoda) postanowieniem z dnia 2 maja 2023 r. nr IFXIV.7840.1.10.2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu zażalenia B. G. (dalej – Wnioskodawczyni, Skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Starosty T. (dalej – Starosta, organ I instancji) z dnia 9 lutego 2023 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty T. nr [...] z dnia 11 września 2018 r. udzielającą A. i K. P. (dalej – Inwestorzy) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w P. przy ul. [...], na działce numer 1. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z dnia 11 września 2018 r. Starosta T. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w P. przy ul. [...], na działce nr 1. Pismem z dnia 22 sierpnia 2022 r. Skarżąca oraz N. G. poinformowali Starostę o nieprawidłowościach przy wydawaniu powyższej decyzji. Ich zdaniem, Inwestor wprowadził w błąd organ poprzez przedstawienie mapy do celów projektowych, która nie ujawniała sąsiedniej zabudowy, o której Inwestor wiedział z racji na zamieszkiwanie w sąsiedztwie. Stąd podawana przez Inwestorów odległość pomiędzy ich budynkiem, a budynkiem Skarżącej mająca wynosić powyżej 8 m jest nieprawdziwa. Natomiast pismem z dnia 7 lutego 2023 r. pełnomocnik Skarżącej doprecyzował wniosek z dnia 22 sierpnia 2022 r. Wniósł w nim o uchylenie decyzji Starosty nr [...] z dnia 11 września 2018 r. w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 i art. 152 § 1 k.p.a. Żądanie to uzasadnił wystąpieniem przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak bowiem stwierdził pełnomocnik, geodeta sporządzający mapę poświadczył nieprawdę, czym wprowadził w błąd organ administracji architektoniczno-budowlanej. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2023 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty nr [...] z dnia 11 września 2018 r. Starosta uznał, że wniosek został złożony z naruszeniem miesięcznego terminu, liczonego od daty powzięcia wiedzy o decyzji Starosty nr [...] z dnia 11 września 2018 r. Otóż, jak zaznaczył organ I instancji, Skarżąca w dniu 5 lipca 2021 r. uzyskała skan projektu zagospodarowania terenu, a na jej wniosek z dnia 28 października 2021 r. udostępniono jej w siedzibie urzędu akta wspomnianej sprawy. W zażaleniu z dnia 17 lutego 2023 r. pełnomocnik Wnioskodawczyni zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a. przy uwzględnieniu art. 9 k.p.a. poprzez ich wadliwą wykładnię. W jego motywach stwierdzono, że nieuprawnionym jest twierdzenie o uchybieniu terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Według pełnomocnika, organ całkowicie pominął to, że Skarżąca wiedzę o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej mogła powziąć dopiero po zestawieniu informacji uzyskanych podczas przeglądania akt z informacjami wynikającymi z pisma Starosty z dnia 13 stycznia 2023 r. W drugim piśmie bowiem wskazano, że prace geodezyjne zostały przeprowadzone w czasie, gdy Skarżąca już w części zrealizowała rozbudowę na swojej nieruchomości. Ponadto pełnomocnik zaznaczył, że jego mocodawczyni już 22 sierpnia 2022 r. sygnalizowała swoje przypuszczenia co do opisanych nieprawidłowości. Organ I instancji zaniechał jednak wezwania jej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do sprecyzowania wniosku. Wspomniane uchybienia w sporządzeniu mapy powodują, że budynek mieszkalny, na który wydano pozwolenie na budowę nie spełnia wymogów przeciwpożarowych z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie postanowienia Starosty i wznowienie postępowania. Wojewoda nie uwzględniając argumentacji zażalenia, postanowieniem z dnia 2 maja 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W treści zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W ramach wykładni wspomnianego przepisu wyjaśniono, że o zachowaniu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. decyduje data, w której wnioskodawca dowiedział się o pewnym zdarzeniu (okoliczności) pozwalającym na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania, nie zaś ocena takiego zdarzenia przez wnioskodawcę. W tym kontekście Wojewoda podniósł, że Wnioskodawczyni powzięła wiedzę o okoliczności wskazywanej we wniosku już w dniu 15 lipca 2021 r. kiedy w trybie dostępu do informacji publicznej otrzymała skan projektu zagospodarowania terenu sporządzonego dla spornej inwestycji. Z tego bowiem projektu – zdaniem organu odwoławczego – Skarżąca mogła się dowiedzieć, że jej budynek nie został oznaczony na mapie tego projektu. Ponadto wiedzę w tej kwestii uzyskała również z otrzymanego w dniu 12 maja 2022 r. pisma Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 5 maja 2022 r. Zawarto w nim informację, że geodeta sporządzając mapę do celów projektowych - na podstawie której wykonano projekt zagospodarowania terenu przedmiotowego budynku mieszkalnego - mógł nie dołożyć należytej staranności przy wykonywaniu swojej pracy. Zatem wniosek z dnia 22 sierpnia 2022 r. został złożony z naruszeniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Niezależnie od tego zwrócono uwagę, że pełnomocnik Skarżącej wskazując na pismo Starosty T. z dnia 13 stycznia 2023 r. (jako źródło informacji o okoliczności mającej stanowić podstawę do wznowienia postępowania) dowodzi, że wniosek z dnia 22 sierpnia 2022 r. był przedwczesny. Mianowicie został on złożony jedynie w oparciu o "obawy" Wnioskodawczyni, a nie wiedzę. Konkludując Wojewoda stwierdził, że ustalenie wniesienia żądania wznowienia postępowania po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., stanowi przeszkodę dla wznowienia postępowania i zmusza organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W skardze z dnia 24 marca 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Wnioskodawczyni zarzucił postanowieniu Wojewody naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a. przy uwzględnieniu art. 64 § 1 oraz art. 65 § 1, 8 i 9 k.p.a. poprzez ich wadliwą wykładnię prowadzącą do braku jakiegokolwiek uwzględnienia przez organy, iż Skarżąca złożyła wniosek wskazujący wprost zaistnienie przesłanki wznowieniowej w związku z ujawnieniem poświadczenia nieprawdy na mapie do celów projektowych projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę z dnia 11 września 2018 r. Starosty T. nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 przy ul. [...] w P. już pismem z dnia 21 lipca 2021 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Wobec tego zarzutu pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze zawarł również żądanie przeprowadzenie dowodu z dokumentu: – pisma z dnia 21 lipca 2021 r. Skarżącej i jej męża skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., w którym wprost poruszane były przesłanki wznowieniowe względem pozwolenia na budowę z dnia 11 września 2018 r. Starosty T. nr [...] dotyczące sporządzenia projektu budowlanego spornego budynku w oparciu o nieaktualną (sfałszowaną) mapę do celów projektowych; – postanowienia z dnia 2 grudnia 2022 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr [...]; – pisma z dnia 17 lutego 2022 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. znak [...]; – fotografii z dnia 19 listopada 2017 r. budynku Skarżącej po rozbudowie świadczącej o braku istnienia wówczas na działce nr 1 należącej do Inwestorów jakiegokolwiek budynku objętego później pozwoleniem na budowę z dnia 11 września 2018 r. Starosty T. nr [...]; – wyciągu z części opisowej projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę z dnia 11 września 2018 r. Starosty T. nr [...]; na okoliczność zasadności twierdzeń Skarżącej, iż złożyła we właściwym terminie informacje o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej względem pozwolenia na budowę, wyrażoną wobec organów administracji publicznej pionu budowlanego. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację wyrażoną w zażaleniu. Dodatkowo podniesiono, że pismo Skarżącej i jej męża z dnia 21 lipca 2022 r. skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazuje na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. odnośnie pozwolenia na budowę z dnia 11 września 2018 r. Starosty T. nr [...] . Tymczasem organ nadzoru budowlanego wbrew obowiązkowi nie przekazał owego wniosku organowi właściwemu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wspomnianą decyzją. Fakt ten, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, dowodzi, że jego mocodawczyni dochowała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik wyraził stanowisko, że zaniechanie organu nadzoru budowlanego w kwestii nieprzekazania Staroście wniosku Skarżącej miało charakter celowy. Ponadto przedstawił stanowisko judykatury i doktryny w kwestii charakteru prawnego decyzji administracyjnej – pozwolenia na budowę. Wywody zakończył stwierdzeniem, że dopóki prawidłowość pozwolenia na budowę, jakie zostało udzielone jego mocodawczyni, nie zostanie podważona we właściwym postepowaniu, dopóty nieuzasadnionym jest nakładanie na nią jakichkolwiek obowiązków przez organy nadzoru budowalnego. Inaczej rzecz ujmując pełnomocnik wyraził pogląd, że krzywdzącym dla Skarżącej byłoby nałożenie na nią obowiązku sanowania zbyt małej odległości jej budynku od budynku położonego na działce nr 1, w sytuacji odmawiania jej wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z dnia 11 września 2018 r. Starosty T. nr [...], wydanego później niż to, na podstawie którego zrealizowała własną inwestycję. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia 29 sierpnia 2023 r. pełnomocnik Wnioskodawczyni wniósł o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: 1) postanowienia Starosty T. z dnia 23 sierpnia 2023 r. o wznowieniu postępowania we wnioskowanym przez Skarżącą przedmiocie, 2) sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w T. z dnia 28 lipca 2023 r. W tej sytuacji, w opinii pełnomocnika, zaskarżone postanowienie nie może ostać się w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody dotyczące odmowy wznowienia postępowania na żądanie Wnioskodawczyni, które oparte zostało na przesłane z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zatem rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy zaistniały podstawy do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Przystępując do rozważać podnieść przyjdzie, że w przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z jednym z tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania, a mianowicie wznowieniem postępowania (art. 145 i nast. k.p.a.). Pozwala on na wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej, przy czym może to nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub ustaw szczególnych. Przed wznowieniem postępowania, co następuje w formie postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), organ administracji zobowiązany jest wpierw dokonać sprawdzenia, czy spełnione są łącznie wszystkie elementy natury formalnej, których dopełnienie prowadzi dopiero do wydania wspomnianego postanowienia. W ramach tzw. etapu wstępnego organ winien ustalić przede wszystkim czy: 1) wniosek pochodzi od strony; 2) wnioskodawca wskazał podstawę prawną swego żądania; 3) wniosek dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną; 4) wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Jak zauważono wyżej, organ administracji na etapie wstępnym bada jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Oznacza to, że badanie wystąpienia wad postępowania określonych w art. 145 i nast. k.p.a odbywa się dopiero na kolejnym etapie, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Takiej ocenie został poddany również wniosek z dnia 22 sierpnia 2022 r. (uzupełniony pismem z dnia 7 lutego 2023 r.). Poza sporem jest to, że podanie to wskazuje podstawę prawną żądania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega również wątpliwości, że decyzja Starosty T. z dnia 11 września 2018 r. nr [...] jest ostateczna. Co do zasady z żądaniem wznowienia postępowania może wystąpić podmiot mający interes prawny. Oznacza to, że już na tym etapie badana jest legitymacja procesowa podmiotu do wystąpienia ze wskazanym żądaniem. Inaczej rzecz się przedstawia w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, w kontekście wskazania w podstawie żądania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Otóż w judykaturze i doktrynie utrwalony jest pogląd, że w takim przypadku powodem odmowy wznowienia postępowania co do zasady nie może być twierdzenie o braku legitymacji czynnej wnioskodawcy, gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 3005/18, Lex nr 3206254; M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 149). Tytułem porządku dodać należy, że dopuszcza się wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania wznowieniowego z tego powodu, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony postępowania, lecz może to nastąpić tylko wówczas, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty (zob. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2510/21, Lex nr 3503566). Organy nie przeprowadziły rozważań co do tego, czy Skarżąca posiada interes prawny, który legitymowałby ją do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej względem nieruchomości należącej do Wnioskodawczyni. Nie wpływa to jednak na prawidłowość zaskarżonego postanowienia, a to ze względu na to, że zaistniały inne okoliczności, które stanowią przeszkodę dla wznowienia postępowania. Przyczyną, która zdecydowała natomiast o wydaniu postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania było wniesienie wniosku z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Zajmując się tym zagadnieniem stwierdzić przede wszystkim należy, że w myśl tego przepisu, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z treści art. 148 § 1 k.p.a. wynika wprost, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin ten nie jest zatem liczony od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1135/20, Lex nr 3082219). Zatem z punktu widzenia treści art. 148 § 1 k.p.a. istotne jest to kiedy wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie niejako moment "dostrzeżenia" (zorientowania się) przez wnioskodawcę, że dana okoliczność świadczyła o wydaniu decyzji w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania (zob. wyroki NSA: z dnia 30 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1779/20, Lex nr 3179690 oraz z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2240/18, Lex nr 3083688). Odnosząc to do badanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Twierdzenie to pozostaje prawidłowe nawet przyjmując, że żądnie wznowienia postępowania pochodzi z dnia 22 sierpnia 2022 r. Natomiast nie można traktować w kategoriach wniosku o wznowienie postępowania pisma Skarżącej i jej męża z dnia 21 sierpnia 2022 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w T. W piśmie tym istotnie zasygnalizowano m.in. wystąpienie okoliczności, która później została wskazana przez Skarżącą jako przesłanka wznowieniowa ("projekt wadliwie wykonany na nieaktualnym podkładzie sytuacyjno-wysokościowym nieuwzględniającym istniejącą dobudowę na działce sąsiedniej"). Trzeba jednak podnieść, że autorzy tego pisma zwrócili się do organu nadzoru budowalnego o podjęcie działań zgodnych z jego kompetencjami. Mianowicie wskazano w nim na potrzebę "wszczęcia postępowania wyjaśniającego dotyczącego niezgodności z projektem wykonanego budynku na działce 1". Nie można więc wymagać od organu administracji doszukiwania się innych intencji wnioskodawcy niż tych, które jasno zostały przez niego wyartykułowane. Dlatego, wbrew twierdzeniu pełnomocnika, nie zasadnym jest zarzut zaniechania przekazania w trybie art. 65 § 1 k.p.a. owego pisma organowi właściwemu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją – pozwoleniem na budowę. Przechodząc do kwestii samej daty powzięcia wiedzy przez Skarżącą o okoliczności stanowiącej przesłankę wznowieniową przypomnieć należy, że związana jest ona z brakiem naniesienia na mapę wykorzystaną do celów projektowych budynku Wnioskodawczyni w kształcie po przeprowadzonej rozbudowie. Zaniechanie to, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, doprowadziło do tego, że budynek na działce sąsiedniej (1) został wybudowany w odległości mniejszej niż 8 m, a więc niezgodnie z przepisami technicznymi. Nie jest kwestionowane przez pełnomocnika Skarżącej, że jego mocodawczyni w ramach dostępu do informacji publicznej uzyskała w dniu 15 lipca 2022 r. skan projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie dotkniętej wspomnianym uchybieniem. Trafnie zatem organ odwoławczy dostrzegł, że dokumenty te pozwalały Skarżącej na stwierdzenie, że jej budynek nie został oznaczony na mapie projektu. Wprawdzie była o tym mowa już wcześniej, ale jeszcze raz należy podnieść, że termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. biegnie od chwili powzięcia informacji o danej okoliczności (w tym przypadku braku odwzorowania rozbudowy budynku Skarżącej na mapie), a nie od dostrzeżenia, że może ona stanowić przesłankę wznowieniową. Dlatego też przyjąć należy, że to dzień 15 lipca 2022 r. ma decydujące znaczenie dla oceny dochowania miesięcznego terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Bez znaczenia pozostaje więc fakt, że o przyjęciu wspomnianej mapy do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Skarżąca dowiedziała się dopiero z pisma Starosty T. z dnia 13 stycznia 2023 r. Podnieść należy, że pismo to informuje wyłącznie o wspomnianej czynności formalnoprawnej, natomiast nie zawiera twierdzeń co do zawartości przedmiotowej mapy. Powyższe oznacza, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty T. nr [...] z dnia 11 września 2018 r. powinien być najpóźniej złożony w dniu 15 sierpnia 2022 r. Tytułem porządku należy jeszcze wskazać, że z pisma Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 5 maja 2022 r. wynika, że w dniu 9 stycznia 2022 r. Skarżąca oraz jej mąż skierowali do niego uwagi dotyczące nieprawidłowości w sporządzeniu przez geodetę mapy do celów projektowych. Pozwala to więc na przyjęcie, że Wnioskodawczyni na długo przed wystąpieniem z podaniem o wznowienie postępowania dysponowała informacją o okoliczności, która miała uzasadniać to żądanie. Dokumenty przedłożone przez pełnomocnika nie mogą więc wpłynąć na odmienną ocenę, niż ta która została zaprezentowana przez organy administracji. W tym miejscu podkreślić ponadto należy, że granice niniejszego postępowania obejmują tylko i wyłącznie kontrolę zasadności odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty T. nr [...] z dnia 11 września 2018 r. Tym samym poza zakresem niniejszego postępowania są wszelkie inne zagadnienia. Dlatego też ocenie nie zostanie poddana kwestia prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, w tym zasadność nałożenia na Skarżącą obowiązku przedstawienia dokumentacji technicznej w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym. Ponadto podnieść należy, że wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty T. nr [...] z dnia 11 września 2018 r. wskutek sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w T. nie może wpłynąć na odmienną ocenę zaskarżonego postanowienia. Niemniej należy zauważyć, że kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane w sprawie zainicjowanej przez Skarżącą, która - jak dowiedziono - uchybiła terminowi z art. 148 § 1 k.p.a. Natomiast powołane przez pełnomocnika postanowienie Staroty T. z dnia 23 sierpnia 2023 r. zostało wydane w następstwie sprzeciwu, o którym mowa w art. 184 § 1 k.p.a., który może być wniesiony przez prokuratora w każdym czasie. W tym stanie rzeczy, rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, zaś argumentacja skargi pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Wznowienie postępowania nie było bowiem w sprawie możliwe, skoro wniosek zawierający to żądanie został złożony z uchybieniem terminy określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.).