II OZ 893/24

SENTENCJA Dnia 29 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 914/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2024 r. Nr 66/2024 w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2024 r., nr 66/24, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 listopada 2023 r., Nr 494/2023, o nałożeniu na skarżącego obowiązku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku oznaczonego symbolem "i2", znajdującego się na działkach ewid. nr [...] i [...], położonych w miejscowości M. przez wykonanie robot budowlanych wynikających z oceny technicznej sporządzonej przez mgra inż. Ł. G., polegających na: 1) przebudowie istniejących rur spustowych, tj. usunięciu północno-zachodniej rury spustowej, zaślepieniu lub wymianie istniejącej rury; 2) przebudowie spadku rynny w stronę północno-wschodniego narożnika budynku; 3) przełożeniu na wewnętrzny narożnik budynku rury spustowej od strony północno-wschodniej; 4) wykonaniu rewizji (czyszczak z sitkiem) na rurze spustowej na wysokości ok. 30 cm od istniejącego podestu schodów; 5) rozebraniu istniejącego podestu schodów w celu wykonania wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej odprowadzającej wodę opadową z dachu; 6) wykonaniu wewnętrznej kanalizacji deszczowej z rur pcv 110 ze spadkiem 0,5% posadowieniu rur na głębokości min. 1 m; 7) zamontowaniu studzienki przelewowo-rozsączającej na zakończeniu rury pcv 110; 8) rozsączeniu wody opadowej poprzez rurę drenażową perforowaną w otulinie z geowłókniny na końcowym odcinku; 9) doprowadzeniu schodów wejściowych budynku do stanu poprzedniego, wyrównaniu i uporządkowaniu terenu. Sąd I instancji, powołując się na treść art. 61 § 3 p.p.s.a., stwierdził, że złożony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie został uzasadniony. Skarżący nie wykazał zatem, że została spełniona którakolwiek z przesłanek wymienionych w ww. przepisie. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09). Bez wskazania okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Nie jest rolą sądu domniemywanie, w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania kwestionowanego aktu (por. postanowienia NSA: z 21 maja 2010 r., II FZ 223/10; z 15 lutego 2011 r., II OZ 73/11; z 27 listopada 2014 r., I OSK 2988/14). Tym samym skoro nie wykazano, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak jest podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, przedstawiając argumentację wskazującą na brak oszczędności finansowych, sposób prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz przedstawiając swoją osobistą sytuację, a także kwestionująca zasadność nałożonego przez organ nadzoru budowlanego nakazu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z ww. przepisu wynika, że argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Ma zatem rację Sąd I instancji, że nie jest rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania takiego aktu. W okolicznościach niniejszej sprawy ma zatem rację Sąd I instancji, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał stosownego uzasadnienia, które wskazywałoby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tej oceny nie podważono skutecznie w zażaleniu, w którym skarżący także swoich twierdzeń nie oparł na przesłankach z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.