II SA/Kr 1432/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2025 r. skargi B. K. na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 z dnia 23 stycznia 2017 roku w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw postanawia: 1. skargę odrzucić; 2. zwrócić skarżącemu B. K. wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) zł. UZASADNIENIE Skarżący B. K. wniósł w dniu 7 października 2024 r. skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 z dnia 23 stycznia 2017 roku w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2024 r. Sąd wezwał skarżącego o wykazanie, że swoją skargę poprzedził wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa. W odpowiedzi skarżący wskazał, że nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ jedynie wydłużałoby to postępowanie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 r. z dnia 23 stycznia 2017 roku - a więc dotyczy aktu podjętego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017 r., poz. 935), co nastąpiło od 1 czerwca 2017 r. Wobec tego zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje, zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej, przepis art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r., poz. 486 ze zm.) - - w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji. Przepis art. 90 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 stycznia 2017 r. stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. W związku z tym skarżący był zobowiązany do skierowania do Sejmiku tego wezwania, a także do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia jest bowiem obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu podjętą przed 1 czerwca 2017 r. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na opisaną na wstępie uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego, a termin do wniesienia skargi liczyć należy od dnia doręczenia wzywającemu odpowiedzi organu, albo od dnia wniesienia wezwania, jeżeli organ odpowiedzi nie udzielił. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r. miała bowiem na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosował się do wezwania, zachodziła przesłanka do wniesienia skargi do sądu. W związku z tym Sąd był zobowiązany do sprawdzenia, czy przed wniesieniem skargi skarżący wystąpił do Sejmiku Województwa Małopolskiego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jak tego wymagał przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. – w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. W rozpoznawanej sprawie wymóg ten nie został przez skarżącego spełniony przed wniesieniem skargi. Brak wyczerpania trybu zaskarżenia skutkuje uznaniem wniesionej skargi za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.