III OSK 2449/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Po 49/23 w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania; II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz J. M. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 lipca 2023 r. sygn. II SAB/Po 49/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. M. (dalej: "skarżący") na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Pismem z 5 lutego 2023 r. wnioskodawca zwrócił się z prośbą do organu o przesłanie poprzez system ePUAP dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych, w związku z realizacją działań w trybie nadzoru nad zarządzeniem na drogach inicjowanych z urzędu bądź na podstawie wniosków innych instytucji w 2022 roku. W odpowiedzi z 16 lutego 2023 r. organ poinformował zainteresowanego, że jego żądanie nie może zostać uznane za wniosek o którym mowa w art. 10 ust 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p."), gdyż żądanie udostępnienia akt spraw jako całości nie jestem wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonych zbiorów materiałów. Tak sformułowany przez wnioskodawcę zakres żądania nie jest prawidłowo określony. Jeżeli wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie zawiera wskazania konkretnej informacji nie może być załatwiony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W nawiązaniu do powyższego pisma wnioskodawca wyjaśnił, że wyznaczony przez niego zakres nie obejmuje wszystkich materiałów, które mogą się znaleźć w aktach sprawy, w tym notatek własnych, korespondencji pomiędzy pracownikami, a jedynie korespondencję pomiędzy Wojewodą Wielkopolskim a innymi instytucjami, oraz uściślił, że określenie "dokumenty wytworzone" obejmuje takie dokumenty, które zostały przez organ wytworzone, a nie zostały jeszcze wysłane. Organ w piśmie z 20 lutego 2023 r. przytoczył argumentację tożsamą do wyrażonej w poprzednim piśmie, przywołując na poparcie jej słuszności uchwałę NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13). Pismem z 5 marca 2023 r. wnioskodawca wezwał organ do realizacji wniosku z 5 lutego 2023 r. wskutek czego Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w poprzednich pismach, dotyczące braku możliwości uznania powyższego wniosku za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 30 marca 2023 r. Wojewoda przesłał wnioskodawcy odpowiedź na pismo Ministra Infrastruktury z 7 grudnia 2022 r. wraz z załącznikami. Skargę na bezczynność organu złożył wnioskodawca pismem z 29 marca 2023 r. wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 5 lutego 2023 r. i udostępnienie akt sprawy w systemie PASSA. W odpowiedzi na skargę z 28 kwietnia 2023 r. organ wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd podzielił stanowisko organu, że żądanie dotyczące "przesłania poprzez ePUAP dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z realizacją działań w trybie nadzoru nad zarządzaniem na drogach zainicjowanych z urzędu bądź na podstawie wniosków innych organów/instytucji w 2022 r.", stanowi w istocie żądanie przesłania akt sprawy. Zawarte w piśmie z dnia 17 lutego 2023 r. nazwanym "opinią" stanowisko skarżącego, gdzie wskazał on w jaki sposób rozumie pojęcie dokumentów "wytworzonych" i co, w jego ocenie nie wchodzi w zakres tego pojęcia, nie mogło zmieniać oceny organu ani Sądu. Obowiązujące przepisy nie zawierają definicji "dokumentów wytworzonych", "dokumentów wysłanych" czy też "dokumentów otrzymanych", co powoduje, że nie sposób ustalić zakresu powyższych pojęć, a działanie skarżącego zmierzało do uzyskania dostępu do wszystkich dokumentów związanych z realizacją działań w trybie nadzoru nad zarządzaniem na drogach, a więc dostępu do akt sprawy. Wniosek skarżącego nie został więc dostatecznie skonkretyzowany, co powoduje, że nie mógł zostać rozpoznany przez organ, o czym zasadnie powiadomiono skarżącego w dniu 16 lutego 2023 r. Powyższy wyrok zaskarżono w całości i zarzucono mu naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.: 1) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 §4 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek nieuzasadnionego przyjęcia przez WSA w Poznaniu, że: a) wniosek Skarżącego "stanowi w istocie żądanie przesłania akt sprawy" (str. 5 uzasadnienia wyroku), podczas gdy Skarżący określił we wniosku informacje, których się domaga, nie domagając się udostępnienia akt postępowania, zaś w piśmie z 17 lutego 2023 r. dodatkowo wyjaśnił przedmiot wniosku, jasno wskazując, że - wbrew stanowisku organu - nie wnosi o udostępnienie akt postępowań, b) "skarżący nie skonkretyzował jakich konkretnie dokumentów żąda, przyjmując, że mają to być wszystkie dokumenty «wytworzone, wysłane oraz otrzymane w związku z realizacją działań»" (str. 3 uzasadnienia wyroku) oraz że "Wniosek skarżącego nie został (...) dostatecznie skonkretyzowany" (str. 5 uzasadnienia wyroku), podczas gdy treść wniosku jest dostatecznie precyzyjna, bowiem pozwala na zidentyfikowanie dokumentów, będących przedmiotem żądania informacyjnego, zwłaszcza w świetle: i. wyjaśnień Skarżącego, zawartych w piśmie do Organu z 17 lutego 2023 r.. ii. faktu, że wniosek Skarżącego z 5 lutego 2023 r. nawiązywał do wcześniejszej korespondencji z Organem, tj. wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 22 stycznia 2023 r. oraz pisma Wojewody Wielkopolskiego z 2 lutego 2023 r. (IRXII.1331.1.2023.1), co dodatkowo wyjaśnia zakres wniosku Skarżącego, iii. odpowiedzi innych organów (wojewodów) na analogicznie sformułowane wnioski o udostępnienie informacji publicznej, co potwierdza, że wniosek jest dostatecznie sprecyzowany oraz klarownie przedstawia zakres przedmiotowy żądania informacyjnego, c) "żądane dokumenty stanowiły zbiór dokumentów, o jakim mowa w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09 grudnia 2013 r. sygn. i OPS 7/13" (str. 3 uzasadnienia wyroku), podczas gdy akta sprawy jasno wskazują, że Skarżący nie domagał się udostępnienia akt postępowania administracyjnego, zatem stan faktyczny niniejszej sprawy jest diametralne odmienny od tego, który stał się podstawą przywołanej uchwały NSA (I OPS 7/13), - wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Poznaniu prawidłowo ustalił zakres i charakter żądania informacyjnego, to w konsekwencji WSA w Poznaniu powinien stwierdzić, że Organ dopuścił się bezczynności; 2) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 PPSA w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zajęciu przez WSA w Poznaniu stanowiska, że "Co do zasady nie można więc domagać się udostępnienia akt postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej" (str. 4 uzasadnienia wyroku), podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje jasno, że wniosek nie dotyczył udostępnienia akt postępowania, tym bardziej "w sprawie o udostępnienie Informacji publicznej": - wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Poznaniu prawidłowo ustalił zakres i charakter żądania informacyjnego, to w konsekwencji WSA w Poznaniu powinien stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności. 3) art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu zarówno podczas ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i podczas rozstrzygania sprawy korespondencji skarżącego z organem poprzedzającej wniosek z 5 lutego 2023 r., tj. wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 22 stycznia 2023 r, oraz pisma Wojewody Wielkopolskiego z 2 lutego 2023 r. (IR-XII.1331.1.2023.1), które to dokumenty znajdowały się w aktach sprawy (k. 43-48 akt sprawy), - wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Poznaniu uwzględnił wcześniejszą korespondencję pomiędzy Skarżącym i Organem, to powinien dojść do wniosku, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 5 lutego 2023 r. (nawiązujący do wcześniejszej korespondencji) jest dostatecznie precyzyjny i nie budzi wątpliwości co do zakresu żądania informacyjnego: 4) art. 149 § 1 i § 1 a w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacją publiczną, udostępnianą na wniosek, jest m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez WSA w Poznaniu, że organ nie dopuścił się bezczynności, podczas gdy nie udostępnił skarżącemu żądanych informacji, będących dokumentami urzędowymi. 5) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja publiczna udostępniana jest na wniosek, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez WSA w Poznaniu, że: a) wniosek skarżącego "stanowi w istocie żądanie przesłania akt sprawy" (str. 5 uzasadnienia wyroku), podczas gdy skarżący określił we wniosku informacje, których się domaga, nie domagając się udostępnienia akt postępowania, zaś w piśmie z 17 lutego 2023 r. dodatkowo wyjaśnił przedmiot wniosku, jasno wskazując, że - wbrew stanowisku organu - nie wnosi o udostępnienie akt postępowań, b) "skarżący nie skonkretyzował jakich konkretnie dokumentów żąda, przyjmując, że mają to być wszystkie dokumenty «wytworzone, wysłane oraz otrzymane w związku z realizacją działań»" (str. 3 uzasadnienia wyroku) oraz że "Wniosek skarżącego nie został (...) dostatecznie skonkretyzowany" (str. 5 uzasadnienia wyroku), podczas gdy treść wniosku jest dostatecznie precyzyjna, bowiem pozwala na zidentyfikowanie dokumentów, będących przedmiotem żądania informacyjnego, zwłaszcza w świetle: i. wyjaśnień skarżącego, zawartych w piśmie do organu z 17 lutego 2023 r. ii. faktu, że wniosek skarżącego z 5 lutego 2023 r. nawiązywał do wcześniejszej korespondencji z organem, tj. wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 22 stycznia 2023 r. oraz pisma Wojewody Wielkopolskiego z 2 lutego 2023 r. (IR-XII.1331.1.2023.1), co dodatkowo wyjaśnia zakres wniosku skarżącego, iii. odpowiedzi innych organów (wojewodów) na analogicznie sformułowane wnioski o udostępnienie informacji publicznej, co potwierdza, że wniosek jest dostatecznie sprecyzowany oraz klarownie przedstawia zakres przedmiotowy żądania informacyjnego, c) "żądane dokumenty stanowiły zbiór dokumentów, o jakim mowa w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09 grudnia 2013 r. sygn. I OPS 7/13" (str. 3 uzasadnienia wyroku), podczas gdy akta sprawy jasno wskazują, że skarżący nie domagał się udostępnienia akt postępowania administracyjnego, zatem stan faktyczny niniejszej sprawy jest diametralne odmienny od tego, który stał się podstawą przywołanej uchwały NSA (I OPS 7/13); 6) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacją publiczną, udostępnianą na wniosek, jest m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez WSA w Poznaniu, że wniosek skarżącego "stanowi w istocie żądanie przesłania akt sprawy" (które mogą być zbiorem różnego rodzaju dokumentów, w tym także niebędących informacjami publicznymi), podczas gdy wniosek skarżącego dotyczy udostępnienia określonych informacji, będących dokumentami urzędowymi. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi, tj. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 5 lutego 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Oświadczono o zrzeczeniu się rozpatrzenia skargi na rozprawie. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, dołączonych do skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec oświadczenia skarżącego kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy, sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14, CBOSA). Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Podniesiono w niej wyłącznie zarzuty oparte na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie wszystkie zarzuty, niezależnie od ich normatywnej stylizacji, zmierzają do wykazania wadliwości stanowiska Sądu pierwszej instancji, w ramach którego przyjęto, że wniosek dostępowy skarżącego z 5 lutego 2023 roku dotyczy udostępnienia akt sprawy administracyjnej. Skarżący kasacyjnie wytyka, że WSA nie ocenił właściwie materiału dowodowego w sprawie, z którego wynika, że wniosek dostępowy jest treściowo precyzyjny i jednoznacznie wskazuje, że skarżący nie domagał się udostępnienia akt sprawy administracyjnej, lecz posiadanych przez organ dokumentów związanych z realizacją funkcji nadzorczych nad zarządzaniem ruchem na drogach. Stanowisko skarżącego jest trafne. W sprawie jest bezsporne, że wnioskiem dostępowym z 5 lutego 2023 roku skarżący zwrócił się do organu o przesłanie poprzez system ePUAP dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych, w związku z realizacją działań w trybie nadzoru nad zarządzeniem na drogach inicjowanych z urzędu bądź na podstawie wniosków innych instytucji w 2022 roku. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego został złożony następczo, po uzyskaniu przez niego informacji organu z 2 lutego 2023 r. (IR-XII.1331.1.2023.1), w której podano, że Wojewoda Wielkopolski, jako organ nadzoru nad zarządzaniem ruchem "w 2022 r. prowadził 24 sprawy dotyczące zarzadzania ruchem na drogach, w tym; 1) 6 spraw wszczęto na wniosek innych organów/instytucji, 2) 17 spraw wszczęto na podstawie informacji/wniosków przesłanych przez obywateli, 3) 1 sprawę wszczęto z urzędu". Wniosek dostępowy skarżącego odnosił się wprost do przedmiotowej informacji, albowiem obejmował dokumenty wytworzone, wysłane oraz otrzymane, w związku z realizacją działań w trybie nadzoru nad zarządzaniem ruchem na drogach prowadzonych z urzędu bądź na podstawie wniosków innych instytucji w 2022 roku. Wniosek skarżącego z 5 lutego 2023 roku precyzyjnie wskazuje na dwie kwestie: po pierwsze, wynika z niego wprost, że dotyczy postępowań nadzorczych nad zarządzaniem ruchem na drogach, które były prowadzone z urzędu oraz na wniosek innych organów lub instytucji – nie dotyczy postępowań nadzorczych inicjowanych przez obywateli, i po drugie, wskazuje, że przedmiotowo obejmuje on dokumenty wytworzone przez organ, wysłane przez organ i otrzymane przez organ w ramach tych postępowań nadzorczych. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że z uwagi na brak sprecyzowania treści żądania, wniosek dostępowy należało zakwalifikować, jako wniosek o dostęp do akt sprawy. Jako argumentacyjne wsparcie przyjętej oceny prawnej powołano się na uchwałę siedmiu sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13. Zgodnie z powołaną uchwałą żądanie udostępnienia akt sprawy, jako zbioru materiałów zakończonego postępowania administracyjnego, sądowego lub przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, że przedmiotowa uchwała została wydana na gruncie układu faktycznego, w którym wnioskodawca wprost zwrócił się o udostępnienie akt postępowania przygotowawczego. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku sformułował żądanie udostępnienia informacji publicznej w postaci "dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych, w związku z realizacją działań w trybie nadzoru nad zarządzeniem na drogach". Jedynym argumentem przemawiającym za zakwalifikowaniem przedmiotowego wniosku, jako wniosku o udostępnienie akt sprawy było założenie, iż jest nieprecyzyjny, nie wskazuje konkretnie, jakich dokumentów w istocie dotyczy. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że wniosek dostępowy skarżącego dotyczy akt sprawy administracyjnej. Sprawa administracyjna, w ujęciu systemowym, to pewna relacja pomiędzy faktami a przepisami prawa, która wymaga od organu administracji publicznej wydania jednostkowego i konkretnego rozstrzygnięcia kształtującego sytuację prawną jednostki. Konstytutywnym elementem sprawy administracyjnej są więc przepisy prawa. Stanowisko WSA, że wniosek dostępowy skarżącego dotyczy sprawy administracyjnej, w ogóle nie wskazuje, o jaką sprawę chodzi, jakie przepisy prawa stanowią jej normatywny substrat. Należy odnotować, że kompetencje nadzorcze wojewody nad zarządzaniem ruchem na drogach wynikają z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2023 r. poz. 1047 ze zm.). Stosownie do postanowień § 3 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. 2017 r. poz. 784 ze zm.) organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem: 1) dokonuje oceny organizacji ruchu w zakresie: a) zgodności z obowiązującymi przepisami, b) bezpieczeństwa ruchu drogowego; 2) rozstrzyga w sprawach spornych dotyczących istniejącej lub projektowanej organizacji ruchu, biorąc pod uwagę interes ogólnospołeczny oraz konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego. W świetle powołanych przepisów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości, że działalność wojewody w zakresie sprawowanego przez niego nadzoru na zarządzeniem ruchem na drogach mieści się w kategorii spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie ma również wątpliwości, że wojewoda, jako organ administracji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej – art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że dokumenty wytworzone przez wojewodę w ramach realizowanego przez niego nadzoru nad zarządzaniem ruchem drogowym stanowią dane publiczne, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. W relacji do okoliczności niniejszej sprawy należy podać, że skarżący domagał się dokumentów wytworzonych, wysłanych i otrzymanych przez organ w postępowaniach nadzorczych wszczętych z urzędu lub na wniosek innych organów i instytucji, a zatem z wyłączeniem dokumentów postępowań inicjowanych przez jednostki. Nie było zatem żadnych podstaw, aby przyjąć, że wniosek skarżącego dotyczył akt spraw administracyjnych w przyjętym wyżej rozumieniu, a więc spraw, które dotyczą praw i obowiązków podmiotów zewnętrznych wobec administracji publicznej. Wobec wadliwości stanowiska Sądu pierwszej instancji co do charakteru wnioskowanych przez skarżącego informacji, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. WSA uwzględni oceny prawne sformułowane w części zaważającej niniejszego uzasadnienia i rozstrzygnie o zasadności wniesionej skargi. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r. poz. 1935). Na zasądzoną kwotę 560 złotych złożyły się wpis od skargi kasacyjnej (100 zł.), opłata od uzasadnienia (100 zł.) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (360 zł.).