II GSK 1290/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Po 30/24 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w P. na czynność Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej z dnia 1 grudnia 2023 r. nr PW/1279/2023 w przedmiocie ustalenia istnienia rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Po 30/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę F. Sp. z o. o. z siedzibą w P. na czynność Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej z dnia 1 grudnia 2023 r., nr PW/1279/2023, w przedmiocie ustalenia istnienia rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 13 października 2023 r. F. Sp. z o. o. z siedzibą w P. wystąpiła do Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia istnienia rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. W odpowiedzi, pismem z dnia 1 grudnia 2023 r. Prezes Wielkopolskiej Okręgowej Rady Aptekarskiej poinformował wnioskodawcę, że Wielkopolska Okręgowa Izba Aptekarska i jej organy nie są w jakimkolwiek zakresie uprawnione i zobowiązane do prowadzenia postępowań w zakresie ustalania posiadania czy nieposiadania przez dany podmiot rękojmi należytego prowadzenia apteki. Ze skargą na czynność Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej z dnia 1 grudnia 2023 r. wystąpiła F. Sp. z o. o. z siedzibą w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zdaniem Sądu I instancji, Prezes Wielkopolskiej Okręgowej Rady Aptekarskiej zasadnie poinformował wnioskodawcę, że organ będący adresatem wniosku nie posiada uprawnień do prowadzenia postępowania administracyjnego regulowanego przez przepisy k.p.a. w zakresie odnoszącym się do ustalenia, czy dany podmiot posiada rękojmię należytego prowadzenia apteki. Zaskarżone pismo nie mogło być wobec tego uznane za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ nie ma przepisów prawa dających stanowiących podstawę domagania się od organu wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia, czy określony podmiot posiada rękojmię należytego prowadzenia apteki. Sąd wyjaśnił, że Rada może wyłącznie zając stanowisko w formie uchwały lub wydać zaświadczenie na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego rozpoznającego wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki lub jeżeli do okręgowej rady aptekarskiej zwróci się farmaceuta, będący kandydatem na kierownika apteki. Wobec Skarżącej żaden z tych trybów stwierdzenia rękojmi należytego prowadzenia apteki nie został zainicjowany, co oznacza, że organ nie był uprawniony do wszczynania jakiekolwiek postępowania w zakresie żądanym przez stronę. W rekapitulacji Sąd I instancji stwierdził, że pismo z dnia 1 grudnia 2023 r. nie jest czynnością, o której jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga wniesiona na tę czynność (pismo z dnia 1 grudnia 2023 r.), jako niedopuszczalna podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Ze skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wystąpiła F. Sp. z o. o. z siedzibą w P., zaskarżając to postanowienie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Skarżąca spółka wniosła również o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1.1. art. 7 ust. 2 pkt 7 u.i.a. w zw. z art. 29 pkt 5 u.i.a. – poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że organ nie posiada uprawnień do prowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia, czy dany podmiot posiada rękojmię należytego prowadzenia apteki, podczas gdy z literalnej wykładni naruszonego przepisu wynika, że do zadań organów samorządu zawodu farmaceuty (Okręgowej Rady Lekarskiej) należy wydawanie opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni, a tym samym stwierdzanie przez organ czy dany podmiot posiada rękojmię należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, czy też nie; 1.2. art. 7 ust. 2 pkt 7 u.i.a. w zw. z § 9 Uchwały nr 18/2017 Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia 5 września 2017 r. – poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że nie ma przepisów dających podstawę prawną do domagania się od organu wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia, czy określony podmiot posiada rękojmię należytego prowadzenia apteki, a Okręgowa Rada Aptekarska może wyłącznie zając stanowisko w formie uchwały lub wydać zaświadczenie na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego rozpoznającego wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki bądź jeżeli do Okręgowej Rady Aptekarskiej zwróci się farmaceuta, będący kandydatem na kierownika apteki – podczas gdy z literalnej wykładni § 9 Uchwały wynika, że uprawnienie do zwrócenia się do Okręgowej Rady Aptekarskiej o wydanie zaświadczenia w przedmiocie ustalenia posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki przysługuje nie tylko kandydatowi na kierownika apteki, lecz także farmaceucie bez związku z konkretną procedurą; nadto że organ ma prawo do wydawania zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 1-3 k.p.a., czego konsekwencją jest przyznanie mu statusu organu administracji publicznej i możliwości stosowania przepisów k.p.a.; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez dokonanie przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli czynności organu z dnia 1 grudnia 2023 r., a w konsekwencji odrzucenie skargi z dnia 4 stycznia 2024 r., jako niedopuszczalnej z innych przyczyn, tj. niedotyczącej czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym niepodlegającej zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – podczas gdy pismem urzędowym z dnia 1 grudnia 2023 r. Wielkopolska Okręgowa Izba Aptekarska odmówiła wszczęcia i prowadzenia postępowania z wniosku Skarżącej kasacyjnie, nie dochowawszy przepisanej prawem formy, jaką jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, ewentualnie: nie przekazawszy sprawy do organu, który byłby właściwy do rozpoznania wniosku Skarżącej kasacyjnie o wszczęcie i prowadzenie postępowania – co tym samym pozbawiło Skarżącą kasacyjnie prawa do ochrony swoich interesów w postępowaniu administracyjnym, w konsekwencji czego doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 2.2. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. 7 k.p.a. – poprzez dokonanie przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli czynności organu z dnia 1 grudnia 2023 r., a w konsekwencji odrzucenie skargi z dnia 4 stycznia 2024 r., jako niedopuszczalnej z innych przyczyn, tj. niedotyczącej czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym niepodlegającej zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – całkowitym pominięciem faktu, że organ kierując pismo urzędowe z dnia 1 grudnia 2023 r. do Skarżącej kasacyjnie naruszył zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, podczas gdy wniosek skierowany przez Skarżącą kasacyjnie dotyczy zagadnienia wysoce istotnego z perspektywy rozwoju branży farmaceutycznej, w związku z ustawowym obowiązkiem posiadania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a tym samym dotyczącego słusznego interesu nie tylko indywidualnego, lecz także interesu społecznego. Pismem procesowym z dnia 19 listopada 2024 r. Wielkopolska Okręgowa Izba Aptekarska wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. od Skarżącej na rzecz Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny zasadności stanowiska Sądu I instancji, który odrzucił skargę strony na pismo Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej z dnia 1 grudnia 2023 r. informujące, że Izba, ani też jej organy nie są uprawnione, ani też zobowiązane do prowadzenia postępowań w zakresie ustalania posiadania/nieposiadania przez dany podmiot rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej z tego powodu, że – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia – wymienione pismo nie stanowi prawnej formy działania administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a mianowicie czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej, które można byłoby uznać za podlegające kognicji sądu administracyjnego. Podejście Sądu I instancji do spornej w sprawie kwestii, która wymagała odpowiedzi na pytanie odnośnie do charakteru wymienionego pisma, a w konsekwencji odnośnie do istnienia albo nie istnienia drogi sądowej w sprawie ze skargi na tak materializujący się rezultat działania Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej stanowiący odpowiedź na wniosek z dnia 13 października 2023 r. o wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia istnienia rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, nie jest nieprawidłowe. Operując w granicach wyznaczonych wskazanymi przez stronę skarżącą podstawami kasacyjnymi i odnosząc się w punkcie wyjścia do zarzutów z pkt 2. ppkt 2.1. i ppkt 2.2. petitum skargi kasacyjnej, których wspólnym mianownikiem jest podnoszone na ich gruncie naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ocena ich zasadności nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z ustawy o izbach aptekarskich, w tym zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do normatywnych podstaw działania organu samorządu zawodu farmaceuty (okręgowej rady aptekarskiej) w sprawie, której oczekiwała strona skarżąca, a mianowicie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia istnienia rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, a ściślej rzecz ujmując, w sprawie ustalenia posiadania przez stronę skarżącą – jako wnioskodawcę – rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstaw tego działania nie uzasadnia ani art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ani też nie uzasadniają – o czym mowa dalej – przepisy art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich, czy też postanowienia § 9 uchwały nr 8/2017 Naczelnej Rady Aptekarskiej. Wymaga bowiem wyjaśnienia – i zarazem przypomnienia – że z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. konstytuującego elementy pojęcia aktu lub czynności, o których w nim mowa wynika – jak podkreśla się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie (por. np. J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Przegląd Prawa Publicznego" 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06) – że akty i czynności te: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, gdyż te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny; dotyczą (bezpośrednio lub pośrednio) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co odnosi się zarówno do działań pozytywnych dla ich adresata, jak i działań negatywnych wyrażających się – co trzeba podkreślić – w odmowie wydania aktu, czy podjęcia innej czynności (por. również B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 18 – 19, a także np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 1999, z. 2, poz. 25). Wobec tego również, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, to odpowiadają one formule nie tyle stosowania prawa, ile – co trzeba podkreślić w odpowiedzi na argumentację skargi kasacyjnej, wskazując przy tym na brak jej konsekwencji w zakresie, w jakim naruszenie wymienionego przepisu prawa wiąże również z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. – wykonywania prawa, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351; zob. również postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 14 stycznia 2009 r., II GPS 7/08.). Uwzględniając znaczenie konsekwencji wynikających z cech konstytuujących akty lub czynności, o których jest mowa w art. 3 § pkt 4 p.p.s.a., nie sposób jest więc twierdzić, że zaskarżone pismo cechy te posiada, a co za tym idzie, że odpowiada wskazanej formule działania, która wymaga istnienia stosunku administracyjnego (wynikającego z niego uprawnienia lub obowiązku), którego źródłem jest wykonywana przez organ administracji norma prawna, stosunek ten kreujący. Opinia organu samorządu aptekarskiego w przedmiocie ustalenia posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej – o wydanie której w istocie rzecz zabiegała strona skarżąca – stanowi bowiem jedynie ocenę, nie jest ukierunkowana na wywołanie bezpośrednich skutków prawnych wobec podmiotu, którego dotyczy i sama w sobie nie kreuje nowej sytuacji prawnej, a także nie kształtuje praw i obowiązków opiniowanego podmiotu, o czym mowa dalej. W odniesieniu bowiem do podjęcia przez Wielkopolską Okręgową Radę Aptekarską działania oczekiwanego przez stronę skarżącą – a mianowicie, wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia posiadania przez stronę rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej – normatywnych podstaw tego działania nie sposób jest upatrywać w przepisach art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich, ani też w postanowieniach § 9 uchwały nr 18/2017 Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia 5 września 2017 r., których naruszenie podnosi skarga kasacyjna (pkt 1. ppkt 1.1. i ppkt 1.2 petitum skargi kasacyjnej). W tej mierze bowiem – i abstrahując już nawet od tego, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne w odniesieniu, do przywołanych przepisów prawa, co zarzut ich błędnej wykładni czyni tym samym nieskutecznym (zob. np. wyroki NSA z dnia: 13 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1045/21; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15) – wyjaśnienia wymaga, że zadania oraz kompetencje okręgowej rady aptekarskiej, o których jest mowa w art. 7 ust. 2 pkt 7 oraz w art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich aktualizują się – co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z treści oraz funkcji tych przepisów prawa – w postępowaniach prowadzonych w sprawach udzielania lub cofania koncesji na prowadzenie aptek lub hurtowni, a opinie, o których jest mowa w tych przepisach prawa są wydawane na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego stanowiąc jeden z dowodów w tychże postępowaniach, który podlega ocenie na zasadach ogólnych (zob. np. wyroki NSA z dnia: 20 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 375/17; 13 czerwca 2017 r., sygn. akt GSK 843/16; 11 września 2018 r., sygn. akt II GSK 3914/16; zob. również wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt 5179/16), co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że okręgowa rada aptekarska nie posiada w tym względzie innych, czy też wręcz samoistnych kompetencji – których źródła nie wskazuje również strona skarżąca – do wszczynania oraz prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia posiadania przez przedsiębiorcę rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, a w konsekwencji – a to wobec istoty oraz funkcji wymienionej opinii – do wniosku o braku zasadności zarzutów naruszenia art. 61a § 1 i art. 65 § 1 k.p.a., a także art. 6, art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. (pkt 2. ppkt 2.1. i ppkt 2.2. petitum skargi kasacyjnej). W odniesieniu natomiast do stanowiska osadzonego na gruncie § 9 uchwały nr 18/2017 Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia 5 września 2017 r., przede wszystkim podkreślenia wymaga – albowiem strona skarżąca nie uwzględnia tego w dostatecznym stopniu, w tym również w zakresie odnoszącym się do znaczenia konsekwencji wynikających z § 8 ust. 1 pkt 1 tej uchwały – że wymieniona uchwała została podjęta w sprawie trybu postępowania przy wydawaniu opinii w sprawach udzielenia albo cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz przy stwierdzaniu rękojmi należytego prowadzenia apteki przez kandydata na stanowisko kierownika apteki, a w tym kontekście, że adresatem uprawnienia, o którym jest mowa § 9 ust. 1 uchwały jest farmaceuta, a co więcej, że uprawnienie to dotyczy wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że daje on rękojmię należytego prowadzenia apteki, jako jej kierownik lub osoba pełniąca funkcję kierownika apteki, co nie mniej jasno – w tym wobec przedmiotu regulacji wskazanej uchwały – wynika z jej § 1. Jeżeli przy tym podkreślić – co jest nie mniej oczywiste – że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie jest postępowaniem jurysdykcyjnym w administracji, a jego przedmiot jest wąski, ma specyficzny charakter i nie tworzy kompetencji do orzekania w danej sprawie administracyjnej – a mianowicie ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa – lecz sprowadza się do poświadczenia faktów lub stanów prawnych (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2527/17), albowiem nie służy ono dokonywaniu jakichkolwiek ustaleń faktycznych, z wyjątkiem ustaleń w zakresie dysponowania lub nie danymi, których dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia i nie można w nim również dokonywać jakichkolwiek ocen, a tym bardziej ocen prawnych, albowiem taka ocena jest elementem kształtowania prawa, co nie jest dopuszczalne – w sytuacji zaś, gdy kwestia objęta żądaniem wydania zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ powinien odmówić wydania zaświadczenia (zob. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 268/21 oraz np. wyrok NSA z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt II GSK 717/19) – to argumentację osadzoną na gruncie znaczenia konsekwencji mających – zdaniem strony skarżącej – wynikać z § 9 uchwały nr 18/2017 Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia 5 września 2017 r. trzeba uznać za tym bardziej chybioną. Zwłaszcza, że zaświadczenie nie jest aktem woli organu, lecz jedynie aktem wiedzy, co nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że brak elementu oświadczenia woli różni też zaświadczenia od aktów i czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, albowiem nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. W odpowiedzi natomiast na zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek Wielkopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania trzeba stwierdzić, że nie zasługiwał on na uwzględnienie, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).