II SAB/Wr 1208/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi V. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE V. K. (dalej: skarżąca) wniosła 10.08.2022 r., za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność ww. organu w przedmiocie wskazanym w sentencji. Skarga została podpisana przez pełnomocnika T. M. Pismem z 23.01.2023 r. wezwano pełnomocnika do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed sądem administracyjnym oraz do wskazania, którą z osób zgodnie z art. 35 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – dalej: p.p.s.a., uprawnionych do reprezentacji jest dla strony skarżącej. Wezwanie to doręczono 24.01.2023 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie 31.01.2023 r. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego przez wskazanego w skardze pełnomocnika zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13.02.2023 r. wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego poprzez podpisanie skargi i odesłanie jej do Sądu. W tym celu wytworzono i przesłano skarżącej kopię skargi. Wezwanie to, po dwukrotnej próbie doręczenia i upływie czternastodniowego okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., dnia 01.03.2023 r. uznano za skutecznie dokonane. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie 08.03.2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi te określone zostały w przepisie art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Pozwala to na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. Ponieważ w zakreślonych terminach zarówno pełnomocnik skarżącej jak i sama skarżąca nie uzupełnili braku formalnego skargi, skargę należało odrzucić. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.