II SAB/Kr 230/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następujący Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 czerwca 2023r. postanawia I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącemu A. F. kwotę 100 zł ( sto złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi. [...] UZASADNIENIE A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 19 czerwca 2023r. o udzielenie informacji publicznej zarzucając niedopełnienie obowiązków służbowych w sposób należyty. Skarżący wskazał, iż w dalszym ciągu oczekuje odpowiedzi na swój wniosek o informację publiczną złożony do Starosty Tatrzańskiego w dniu 19.06.2023r. - do kogo należy (komu przysługuje prawo własności) działek ewid. nr [...] i [...] - położonych w obrębie [...] miasta Z. - które zajęte są przez śródlądowe wody płynące potoku [...] Skarżący wskazał, że samowolne i bezprawne wykonanie mostu na wyżej wymienionych działkach wywołało nieodwracalne szkody w środowisku - m. in. przez pogłębienie potoku przez inwesotra. Znajduje się tam teren chroniony ze względów przyrodniczych - występujące ryby głowacze białopłetwe oraz siedliska pstrąga potokowego. Jednocześnie, nieopodal w.w. "mostu" stanowiącego również samowolę budowlaną, inny inwestor wzniósł mur oporowy na działkach ewid. nr [...] i nr [...] obręb [...] miasta Z.. Mur oporowy wykonany został na nieruchomości pokrytej tą samą śródlądową wodą płynącą - potok [...] - stanowiącą, według skarżącego, własność Skarbu Państwa, w zarządzie PGW Wody Polskie. Starosta Tatrzański w odpowiedzi na wniosek z dnia 19 czerwca 2023r. – opisany wyżej – za pismem z dnia 14 lipca 2023r. skierowanym do skarżącego wyjaśnił, iż ewidencja gruntów i budynków gromadzi, aktualizuje oraz udostępnia informacje o gruntach, budynkach i lokalach (informacje przedmiotowe), ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami (informacje podmiotowe). Zgodnie z art. 24 u.3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990) Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: 1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów lego operatu; 2) wyrysów z mapy ewidencyjnej; 3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; 4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; 5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. Organ podkreślił, iż Starosta Tatrzański, zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów (m. in. właścicieli, władających na zasadach samoistnego posiadania) oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane, na żądanie właścicieli nieruchomości oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami lub innych podmiotowy które wykażą interes prawny w tym zakresie. W związku z powyższym wnioskodawca powinien się zwrócić do tut. organu o wydanie wypisów z rejestru gruntów, w których znajduje się informacja o właścicielu/władającym przedmiotowych nieruchomości. Wniosek należy złożyć na odpowiednim formularzu, przewidzianym w rozporządzeniu w sprawie wzoru o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (...) (Dz. U. z 2020 poz. 1322). Powyższa odpowiedź nie zadowoliła skarżącego, który już po jej otrzymaniu pismem datowanym na 14 sierpnia 2023r. wniósł w dniu 1 września 2023r. opisaną na wstępie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3) 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a) 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b) 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256, dalej k.p.a.) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. A zatem organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie wyznaczonym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. W tym kontekście wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Wprawdzie wyrażone w uchwale stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu. Jeśli zarzut bezczynności dotyczy organu rozpatrującego wniosku o udzielenie informacji publicznej, to momentem granicznym, z perspektywy ww. uchwały, będzie udzielenie przez ten organ odpowiedzi w realizacji złożonego wniosku we właściwej, przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej formie. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że A. F. wniósł skargę na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w dniu 1 września 2023r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ pismem z dnia 14 lipca 2023r. ( a zatem jeszcze przed wniesieniem skargi) odpowiedział na wniosek skarżącego. Z przedmiotowego pisma wynika bowiem wprost, że organ dokonał kwalifikacji prawnej żądanej przez skarżącego informacji , konsekwencją czego przyjął brak podstaw do wydania w tym przedmiocie decyzji. Nadto organ wskazał gdzie i w jakim trybie skarżący może uzyskać żądane dane. Starosta wskazał mianowicie, iż w przedmiotowej sprawie z uwagi na rodzaj żądanej do udostępnienia informacji publicznej nie miały zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 2 tej ustawy, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W ocenie Sądu, przepisami szczególnymi wyłączającymi stosowanie ustawy o dostępie do informacji są m.in. przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, które w sposób kompleksowy normują zagadnienia dotyczące udostępniania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Stosownie do treści art. 24 ust. 3 pkt 3 Prawa geodezyjnego, Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu (pkt 1), wyrysów z mapy ewidencyjnej (pkt 2), kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego (pkt 3), plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych (pkt 4) oraz usług, o których mowa w art. 9 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej (pkt 5). W myśl natomiast art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego, Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis (pkt 1), organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis (pkt 2), operatorów sieci w rozumieniu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (pkt 2a) oraz innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie (pkt 3). Udostępnienie tego rodzaju informacji odbywa się na wniosek strony złożony na przewidzianym prawem formularzu i co do zasady następuje ono odpłatnie (art. 40a i art. 40b Prawa geodezyjnego). Mając zatem na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, Starosta zasadnie wskazał, że żądane przez skarżącego dane ewidencyjne – stosownie do treści art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej – mogą być udostępnione na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zaś w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego w celu załatwienia wniosku skarżącego z dnia 19 czerwca 2023r. organ słusznie skierował pismo wyjaśniające , iż w zakresie żądanych przez niego informacji przysługiwał inny tryb dostępu do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie), określony przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Nota bene Sąd zauważa, iż sam skarżący jest w posiadaniu żądanej informacji o właścicielu działek ewidencyjnych , których dotyczył wniosek – tj. działek nr [...] i [...] - położonych w obrębie [...] miasta Z. - które zajęte są przez śródlądowe wody płynące potok [...]. Wynika to z treści samej skargi. Powyższe tym bardziej uzasadnia załatwienie wniosku skarżącego z dnia 19.06.2023r. w formie pisma. Skoro przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania organ w sposób właściwy przewidziany przepisami u.d.i.p. rozpoznał i "załatwił" wniosek o dzielenie informacji, odpada cel skargi na bezczynność, a w konsekwencji zachodzi przeszkoda do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny, o której stanowi ww. uchwała NSA. Wobec powyższego Sąd uznał, że wniesiona skarga nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na tej podstawie Sąd orzekł w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie II sentencji postanowienia.