I GSK 1696/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 22 styczni K. a 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2553/21 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie wsparcia dla producentów owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H. K. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 28 lipca 2021 r., sygn. V SA/Wa 2553/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu skargi H.K. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wsparcia z tytułu tymczasowego wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy wnioskodawca 29 października 2014 r. złożył w Oddziale Terenowym Agencji Rynku Rolnego (Agencja dalej zwana ARR) w W. powiadomienie w którym zdeklarował zamiar dokonania operacji wycofania jabłek (z przeznaczeniem na bezpłatną dystrybucję), w łącznej ilości 75 000 kg z powierzchni 2,5 ha. Na podstawie złożonego powiadomienia skarżący przeprowadził operację wycofania z rynku jabłek w ilości 9 000 kg. W dniu 2 grudnia 2014 r. skarżący złożył w Oddziale Terenowym ARR w W. "Wniosek o przyznanie wsparcia, obejmujący wycofanie z rynku na bezpłatną dystrybucję 9 000 kg jabłek z powierzchni 0,30 ha, następnie zaś 7 stycznia 2015 r. złożył korektę wniosku, w której wskazał, że jest producentem owoców i warzyw niebędącym członkiem organizacji producentów owoców i warzyw. Decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego ARR w W. udzielił skarżącemu wsparcia w łącznej kwocie 3 706,20 EUR, przeliczonej na 15 837,33 PLN, z tytułu operacji wycofania – bezpłatnej dystrybucji 9 000 kg jabłek. Środki te wypłacono skarżącemu 29 maja 2015 r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Prezes ARR wszczął w stosunku do skarżącego postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków w ramach mechanizmu "Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw". W dniu [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor OT ARR oddział zwrócił się do Prezesa ARiMR o stwierdzenie nieważności decyzji [...] maja 2015 r. w sprawie udzielenia wsparcia nr wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem przyznawała wsparcie nieuprawnionemu producentowi, ponieważ skarżący był członkiem uznanej organizacji producentów F. sp. z o. o. (dalej zwanej spółką), która także otrzymała środki finansowe w ramach tego samego wsparcia, tj. mechanizmu embargo DOW. Decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] Prezes ARiMR stwierdził nieważności decyzji Dyrektora OT ARiMR z [...] maja 2015 r. w sprawie przyznania skarżącemu wsparcia. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, o której wyżej mowa. Decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego ARiMR odmówił przyznania skarżącemu wsparcia finansowego z tytułu wycofania na bezpłatną dystrybucję 9 000 kg jabłek. Po rozpatrzeniu odwołania strony Prezes ARiMR decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] listopada 2020 r. Organ odwoławczy powołał się na § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej, powoływane dalej jako "rozporządzenie RM z 23.10.2014 r." oraz art. 9 ust. 4 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 1031/2014 z dnia 29 września 2014 r. ustanawiającego dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 284 z 30.09.2014, str. 22-39, ze zm.), powoływane dalej jako "rozporządzenie nr 1031/2014". Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie nr 1031/2014 przewiduje dwie kategorie beneficjentów – organizacje producentów oraz producentów niebędących że członkami takich organizacji, tj. producentów indywidualnych. W organ II instancji stwierdził, że w aspekcie podmiotowym, w mechanizmie mogą brać udział, jako beneficjenci tylko uznane organizacje producentów, które realizują program operacyjny i których uznanie nie zostało zawieszone oraz producenci indywidualni, którzy nie są członkami takich organizacji producentów, a którzy spełniają wymogi przewidziane w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM. Wyłącznie te dwie kategorie podmiotów mogą zgłosić akces do mechanizmu embargo DOW poprzez złożenie powiadomienia, o którym mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia RM. Organ odwoławczy ustalił, że Dyrektor Oddziału Terenowego ARR w Warszawie [...] maja 2015 r. wydał decyzję nr [...] o udzieleniu wsparcia dla uznanej organizacji producentów - spółki, w kwocie 61 266,32 zł stanowiącej równowartość 14 337,34 euro. ARR zrealizowała płatność na rzecz spółki 23 czerwca 2015 r., co oznacza, że organizacja ta brała udział w mechanizmie DOW i z tytułu wycofania produktów otrzymała wsparcie finansowe przewidziane przepisami rozporządzenia nr 1031/2014 oraz rozporządzenia RM z 23.10.2014 r. W ocenie organu odwoławczego uczestnictwo spółki w mechanizmie embargo DOW powoduje wykluczenie skarżącego z katalogu podmiotów uprawnionych do udziału w tym mechanizmie. Skarżący od 26 maja 2006 r. jest członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw – tj. spółki, która na podstawie decyzji z [...] grudnia 2012 r. wydanej przez Dyrektora [...] OR ARiMR w W. oraz decyzji nr [...] z [...].12.2015 r. wydanej również przez Dyrektora [...] OR ARiMR, odpowiednio w latach 2013-2015 i 2016-2018 realizowała program operacyjny. W ocenie organu odwoławczego producent owoców, będący członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw realizującej program operacyjny utracił uprawnienie do uzyskania indywidualnego wsparcia w ramach przedmiotowego mechanizmu, co powoduje że wnioskującym o wypłatę wsparcia nie jest podmiot uprawniony, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM, czyli producent niebędący członkiem organizacji producentów owoców i warzyw. Przyznanie wsparcia producentowi byłoby również w takim przypadku naruszeniem art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1031/2014. Organ wskazał, że w złożonym przez producenta powiadomieniu (w części C, pkt 5) producent oświadczył: "jestem świadomy, iż zgodnie z art 9 ust 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1031/2014 nie mogę otrzymać podwójnego finansowania unijnego lub krajowego do powierzchni i ilości produktów zgłoszonych w niniejszym Powiadomieniu ". WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi producenta, przedmiotową skargę oddalił. Sąd podkreślił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia warunkiem przyznania wsparcia indywidulanemu producentowi jest brak jego członkostwa w organizacji producentów owoców i warzyw, która realizuje program operacyjny. Ta przesłanka wynika również z treści art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia delegowanego nr 1031/2014 r., stanowiącego że pomoc finansową Unii przyznaje się producentom owoców i warzyw, którzy nie są członkami organizacji producentów, na operacje wycofania z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji. W rozpoznawanej sprawie organy załatwiające wniosek o przyznanie wsparcia ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że w momencie realizacji przez skarżącego operacji wycofania z rynku i wystąpienia o przyznanie mu wsparcia, był on członkiem organizacji producentów owoców i warzyw, uznanej na podstawie odrębnych przepisów i realizującej program operacyjny, która uczestniczyła w tym samym co skarżący mechanizmie wsparcia. Prawidłowa była zatem ocena prawna organów, że skarżący nie spełniał warunków uzyskania wsparcia, ponieważ nie był podmiotem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 23.10.2014 r. oraz w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 1031/2014. Niespełnienie przez skarżącego koniecznej przesłanki podmiotowej stanowiło samodzielną podstawę do odmowy przyznania pomocy finansowej. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego co do naruszenia przez organy administracyjne zasady praworządności, zasady zaufania do władzy publicznej i zasady informowania stron, sprowadzające się do wprowadzenia skarżącego w błąd poprzez wcześniejsze wydanie na jego korzyść decyzji udzielającej wsparcia, a następnie odmowę jego przyznania. Skarżący składając wniosek o przyznanie wsparcia oświadczył, że zna warunki uczestnictwa w tym programie i zobowiązuje się do ich przestrzegania. Podpisując takie oświadczenie powinien mieć świadomość przepisów krajowych i unijnych regulujących udział w mechanizmie wsparcia, które zresztą zostały wskazane w tym oświadczeniu. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł wnioskodawca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, że został wydany z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj.: art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP oraz art. 64 ust.1 i ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 art. 7 art. 8 i art. 9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Oddalając wniesioną skargę WSA w Warszawie i utrzymując w obrocie prawnym zaskarżoną decyzję WSA w Warszawie nie wykonał funkcji kontrolnych w zakresie kontroli legalności działania organów administracji. Wydając zaskarżony wyrok i utrzymując w obrocie prawnym decyzje w sprawie odmowy wsparcia WSA w Warszawie naruszył normy postępowania przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postpowania oraz normy prawa materialnego; - poprzez ograniczenie kontroli legalności działania organów i niedokonanie kontroli legalności działania organów w całym postępowaniu od momentu zgłoszenia przez skarżącego zamiaru uczestnictwa w programie do zakończenia postępowania decyzją z dnia [...].02.2021 r., w szczególności wykonania obowiązków organu wynikających z art. 8 K.p.a. i art. 9 K.p.a. w związku z art. 64 ust 1 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP obowiązku prawidłowego poinformowania skarżącego o warunkach uczestnictwa w programie po zgłoszeniu przez skarżącego zamiaru uczestnictwa w programie stanowi to naruszenie przez WSA w Warszawie 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1§ 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7 Konstytucji RP i art.2 Konstytucji RP oraz art.64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 art. 7 art. 8 i art. 9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, - poprzez lakoniczne ustosunkowanie się w wyroku WSA w Warszawie do zarzutów skargi naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do organów państwa art.8 K.p.a. i zasady informowania strony art. 9 K.p.a. w całym postępowaniu od momentu zgłoszenia przez skarżącego zamiaru udziału w programie - stanowi to naruszenie przez WSA w tj. art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit .a i lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6 art. 7 art. 8 i art. 9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania - naruszenie prawa materialnego art. 64 ust.2 Konstytucji - poprzez niewłaściwe zastosowania polegające na nie zastosowaniu konstytucyjnej zasady równej ochrony własności w ocenie legalności działania organów. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Prezesa ARiMR oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie. Oprócz tego skarżący kasacyjnie wystąpił o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżący został wprowadzony przez organ w błąd, co do warunków uczestnictwa w programie. Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie sformułował w istocie jeden zarzut, złożony z kilku podpunktów, w ramach którego jako naruszone wymienił rozliczne regulacje, zarówno o charakterze stricte ustrojowym, materialnoprawnym, jak i procesowym. Jednocześnie nie zadeklarował wprost czy podstawą jego zarzutu jest art. 174 pkt 1 czy też pkt 2 P.p.s.a. Tym samym nie wiadomo więc czy jego intencją było wykazanie uchybienia przez WSA w Warszawie przepisom prawa materialnego czy też przepisów postępowania. Oprócz tego zauważyć należy, że rozpatrując tego rodzaju zarzut, czy też odpowiedni jego fragment - podpunkt, w kategorii zarzutu opartego na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego, nie sposób jest jednoznacznie określić podnoszonej przez niego postaci tego naruszenia. Skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem którą to z postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, wymienioną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., ma na myśli, tj. czy chodzi mu o wadliwą wykładnię konkretnych przepisów czy też ich niewłaściwe zastosowanie (błąd subsumpcji). Ma to zaś niezwykle istotne znaczenie, gdyż obu postaciom naruszenia regulacji materialnoprawnych towarzyszą odmienne wymogi, w odniesieniu do opartych na tego rodzaju twierdzeniach zarzutów, o czym wyżej mowa. Co zaś się tyczy procesowego aspektu analizowanego zarzutu, tj. ich wymogów wynikających z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to z treści analizowanego zarzutu nie sposób jest wprost wywieść jaki wpływ na wynik sprawy (treść zaskarżonego wyroku) mogły mieć wskazywane przez autora skargi kasacyjnej uchybienia konkretnym regulacjom prawa formalnego. Tak więc opisane wyżej wady i braki skargi kasacyjnej, a ściślej jej rozbudowanego i wielowątkowego zarzutu, nie mogły pozostać bez wpływu na ocenę jego zasadności jako całości, czy też poszczególnych jego aspektów, którego postacią Naczelny Sąd Administracyjny był związany i poza który nie mógł wykroczyć. Niezależnie jednak od powyższego, odnosząc się do poszczególnych elementów zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że formułowane przez jego autora twierdzenia, co do postaci naruszenia prawa, nie znajdują uzasadnionych podstaw. I tak jeżeli chodzi o podnoszone przez skarżącego kasacyjnie nieuprawnione ograniczenie zakresu kontroli legalności sądowej legalności działania organów w całym postępowaniu to w tym względzie podkreślić należy, że WSA w Warszawie dokonał właściwej kontroli ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania mu wsparcia, zarówno w jej aspekcie materialnoprawnym, jak i procesowym. Badał więc również prawidłowość procedowania organu w sprawie zainicjowanej jego wnioskiem. W tym zakresie ocenie podlegała więc również kwestia prawidłowości informowania skarżącego o jego prawach i uprawnieniach oraz ewentualnego wpływu uchybień w tym zakresie na wynik sprawy. Sąd w tym aspekcie nie stwierdził nieprawidłowości, zwłaszcza jeżeli chodzi podnoszone w skardze kasacyjnej wprowadzenie w błąd wnioskodawcy, skutkujące wyzbyciem się przez niego własności. Z takim stanowiskiem WSA w Warszawie należy się zgodzić, jako że odmowa przyznania skarżącemu wsparcia była efektem niespełnienia przez niego wymaganych w tym zakresie warunków, a ściślej stwierdzeniem wystąpienia przesłanek negatywnych przyznania pomocy, co zostało w jednoznaczny sposób wykazane. Organ natomiast, rozstrzygając w przedmiocie wsparcia z tytułu wycofania owoców z rynku, nie miał wpływu na sposób dysponowania przez wnioskodawcę jego produktami. Wyzbycie się ich własności było jego inicjatywą, tym samym nie sposób jest obciążać organu jej niekorzystnymi dla producenta skutkami, który nie rozstrzygał w tym przedmiocie. Oprócz tego dodać należy, że twierdzenia skarżącego kasacyjnie odnośnie wprowadzenia go w błąd nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami. W tym zakresie ograniczył się on bowiem do niczym niepopartych twierdzeń, w związku z czym uznać je należy za gołosłowne. Co zaś się tyczy wad uzasadnienia zaskarżonego wyroku to również w tym aspekcie stanowisko skarżącego kasacyjnie nie zasługuje na uwzględnienia. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie te wymogi. W tym zakresie zauważyć bowiem należy, że w jego motywach Sąd I instancji wyraźnie wskazał podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia oraz zamieścił należyte jej wyjaśnienie. Z jego treści w sposób jednoznaczni wynika z jakich względów WSA w Warszawie uznał wniesioną skargę za niezasadną. Z brzmienia wyżej przytoczonego przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie sposób jest wywieść, że wojewódzki sąd administracyjny jest zobligowany odnieść się do wszystkich zarzutów jakie zostały zawarte w skierowanej do niego skardze, co sugeruje skarżący kasacyjnie. Winien on bowiem odnieść się jedynie do tych spośród nich, które mają istne znaczenie, z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, w dodatku może to uczynić w sposób łączny. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie zarzucił nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do tego jego stanowiska, zawartego w zarzutach jego skargi skierowanej do WSA w Warszawie, w ramach którego podniósł naruszenie zasad postępowania administracyjnego, dotyczących informowania stron oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Jak to jednak zostało już wyżej stwierdzone, na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z uchybieniem tych zasad, a zwłaszcza takim, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powtórzyć bowiem należy, że sposób rozdysponowania płodami rolnymi przez skarżącego nie był przedmiotem rozstrzygnięcia organu ani też nie był przez niego inspirowany. W zakresie twierdzeń zarzutu, dotyczącego naruszenia przepisów ustrojowych, obejmujących między innymi uregulowania Konstytucji RP stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie nie tylko nie uzasadnił swojego stanowiska w tej materii, ale również nie wyjaśnił go w sposób, który pozwoliłby się do niego odnieść. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 1, zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Prezesa ARiMR kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, obejmującą zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który reprezentował organ na rozprawie.