II FZ 102/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. z siedzibą na C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 706/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. z siedzibą na C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.59.2024.2.SH UNP: 2255620 w przedmiocie zastosowania interpretacji ogólnej w podatku dochodowym od osób prawnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 706/24, odrzucił skargę K. z siedzibą na C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2024 r. w przedmiocie zastosowania interpretacji ogólnej w podatku dochodowym od osób prawnych. W stanie faktycznym sprawy, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 czerwca 2024 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób (zasady) reprezentacji strony skarżącej, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało wysłane do pełnomocnika strony skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (e-PUAP) i doręczone w dniu 5 lipca 2024 r. – zgodnie z informacją widniejącą na UPO (k. 43 akt sądowych). Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżąca nie uzupełniła braków formalnych, w związku z czym wojewódzki sąd administracyjny odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie zaś do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Sąd stwierdził, że wskazanie umocowania do działania przed sądem administracyjnym poprzez złożenie pełnomocnictwa wraz z dokumentem, z którego wynika umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji strony skarżącej w dacie jego udzielenia, jest zatem konieczne dla ustalenia prawidłowej reprezentacji strony skarżącej przed sądem. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 24 września 2024 r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: • art. 49 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i skierowanie do spółki wezwania do uzupełnienia braków formalnych w sytuacji kiedy braki formalne nie zachodziły; • art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji kiedy Spółka nie uchybiła terminowi do potwierdzenia reprezentacji osób udzielających pełnomocnictwa doradcy podatkowemu A.P.; • art. 49 § 1 w zw. z art. 74a § 8 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe określenie daty odbioru pisma z dnia 1 lipca 2024 r., a w konsekwencji błędne ustalenie terminu wyznaczonego spółce. W oparciu o przytoczone wyżej zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z treścią powołanych już wcześniej przepisów art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. spółka składając skargę powinna była przedstawić pełnomocnictwo wraz z dokumentem potwierdzającym zasady jej reprezentacji, w którym wskazane są osoby upoważnione do składania w imieniu spółki oświadczeń woli, w tym do udzielania pełnomocnictw. Z akt sprawy wynika, że powyższego obowiązku spółka nie dopełniła. Przedstawiła bowiem odpis przetłumaczonego na język polski dokumentu, w którym wymieniono m.in. osoby wchodzące w skład zarządu spółki, jednak z dokumentu tego nie wynikało, jakie osoby uprawnione są do jej reprezentacji. Wobec tego Sąd pierwszej instancji nie był w stanie stwierdzić czy przedłożone pełnomocnictwo do reprezentowania przed sądami administracyjnymi (k. 17 akt sądowych) jest ważne, stąd też słusznie wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego niezasadny okazał się pierwszy z zarzutów naruszenia art. 49 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i skierowanie do spółki wezwania do uzupełnienia braków formalnych w sytuacji kiedy braki formalne nie zachodziły. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, stwierdzić należy przede wszystkim, że dokument urzędowy, jakim jest urzędowe potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Dokument taki korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt III OZ 469/24). Powyższe domniemanie może zostać wzruszone, o ile strona uprawdopodobni zaistnienie okoliczności przeciwnych. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że spółka nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że na platformie ePUAP w dacie nadania pisma do pełnomocnika wystąpiły problemy techniczne. Po pierwsze, zgodnie z informacją zawartą w UPO (k. 43 akt sądowych) pełnomocnik odebrał przesyłkę w dniu 5 lipca 2024 r. Po drugie, data 15 lipca 2024 r., którą wskazuje pełnomocnik w zażaleniu jako datę rzekomego doręczenia zastępczego, jest datą hipotetyczną, automatycznie obliczoną przez system ePUAP jako termin, w którym przesyłkę uznano by za doręczoną, gdyby nie została ona odebrana. Po trzecie, spór co do tego, czy pismo zostało doręczone w dniu 5 czy 15 lipca 2024 r. w stanie faktycznym sprawy, gdzie pełnomocnik zareagował na wezwanie wnosząc rozpatrywane zażalenie dopiero w dniu 24 września 2024 r. – pozostaje dla sprawy irrelewantne. Tym samym zarzuty te również okazały się niezasadne. Reasumując, wezwanie wystosowane do skarżącej spółki w zakresie uzupełnienia braków formalnych było zasadne i zgodnie z informacjami wynikającymi z akt sprawy – zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi spółki. Zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi było zatem uzasadnione. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.