II OSK 633/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant referent Martyna Jendyk po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 783/21 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lipca 2021 r. nr P.7721.50.2021 11.MM w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 783/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 6 lipca 2021 r., nr P.7721.50.2021 11.MM, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w Mrągowie z dnia 22 marca 2021 r., znak: PINB.435.3.2.2017, o nałożeniu na skarżącego, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zwanej dalej "P.b." oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), nakazu rozbiórki budynku letniskowego parterowego z dachem dwuspadowym o wymiarach zewnętrznych 5,20 m x 9,0 m wraz z przyłączem wodno-kanalizacyjnym i elektrycznym, wybudowanego na działce nr [...] obr. [...]. gm. S., bez pozwolenia na budowę. Sąd I instancji wskazał, że ww. decyzje zapadły po wyrokach WSA w Olsztynie o sygn. akt II SA/Ol 763/18 oraz NSA o sygn. akt II OSK 1445/19. Następnie Sąd, powołując się na przesłanki legalizacyjne, tj. kwestię zgodności inwestycji m.in. z planem miejscowym i innymi aktami prawa miejscowego oraz normami techniczno-budowlanymi (art. 48 ust. 1-4 P.b.), stwierdził, że organ nadzoru budowlanego zasadnie w pierwszej kolejności podjął działania mające na celu legalizację przedmiotowych robót budowlanych. Dla dokonania legalizacji omawianej budowy organ musiał ustalić, że jest ona zgodna z m.in. przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ramach postępowania legalizacyjnego PINB wystąpił do Wójta Gminy S. o zajęcie stanowiska, czy wybudowany na działce nr [...] obręb [...] budynek rekreacji indywidualnej jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz o przesłanie wypisu i wyrysu z ww. planu. W odpowiedzi, pismem z dnia 23 listopada 2020 r. wskazano, iż ww. działka znajduje się w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej i rekreacyjnej w miejscowości Z., uchwalonego Uchwałą Nr XXVII/175/05 Rady Gminy w S. z dnia 25 sierpnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. [...]), zwaną dalej "MPZP". W ww. MPZP działka nr [...] obręb [...] jest położona na terenie oznaczonym symbolem 1ZN/ZL – przeznaczenie podstawowe: zieleń chroniona i leśna. Ustalenia przedmiotowego MPZP przewidują zakaz zabudowy na terenach oznaczonych symbolem 1ZN/ZL. Natomiast Starosta Mrągowski udzielił informacji, że skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę ani nie dokonywał zgłoszenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej na ww. działce. W ocenie Sądu, niezgodność inwestycji skarżącego z ustaleniami powyżej przywołanego MPZP jest oczywista i nie budzi wątpliwości. A taka niezgodność uprawnia do wydania nakazu rozbiórki samowoli budowlanej. Ponadto Sąd wskazał, że ww. działka w całości objęta jest zapisami rozporządzenia nr 159 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 201 poz. 3151). Paragraf 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia stanowi, iż na tym terenie obowiązuje zakaz "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej". Jak wynika z pomiarów dokonanych w dniu 14 czerwca 2021 r. przedmiotowy obiekt znajduje się w odległości zaledwie 13 m od brzegu jeziora Z.. W ocenie Sądu, żadne zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż w ww. wyroku NSA o sygn. akt II OSK 1445/19 wskazano, że "w sprawie prawidłowo ustalono, że mamy do czynienia z budynkiem letniskowym, którego powierzchnia zabudowy wynosi 46,8 m2. W sprawie nie podważono bowiem jego kwalifikacji, jak i sposobu wyliczenia jego powierzchni zabudowy, która zgodnie z powszechnie przyjętą metodą – wynikającą z Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 – wyznaczana jest przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, a takie zewnętrze krawędzie wyznacza także wskazywana w sprawie zadaszona weranda i inne zadaszone powierzchnie). Ponadto w sprawie prawidłowo ustalono, że budynek ten powstał samowolnie, ponieważ wskazywane przez skarżącego zgłoszenie dotyczyło zupełnie innego budynku, tj. gospodarczego o powierzchni do 34 m2. Brak jest tym samym podstaw do uznania skuteczności zgłoszenia w odniesieniu do przedmiotowego budynku letniskowego", a prezentowaną oceną prawą także Sąd I instancji jest związany. W takich warunkach Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Ustalenia faktyczne zostały poczynione bez naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Rozstrzygnięcia organów zostały też odpowiednio umotywowane, zgodnie z wymogiem z art. 107 § 3 K.p.a. Merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło zaś bez naruszenia prawa materialnego, tj. art. 48 P.b. W konwekcji skargę wniesioną przez inwestora Sąd oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. przez jego bezzasadne zastosowanie, tj. niewskazanie z jakim naruszeniem prawa (konkretnej normy) związany jest nakaz rozbiórki, brak przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego oraz poprzez orzeczenie rozbiórki co do całości obiektu, pomimo przyjęcia skutecznego zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 34 m2 bez sprzeciwu, co w konsekwencji uniemożliwia skarżącemu dostosowanie obiektu do warunków milczącej zgody organu oraz wyklucza użytkowanie obiektu jako obiektu gospodarczego. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organów administracji publicznej, nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonych decyzji, pomimo mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organ przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez błędne uznanie, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu strony, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nierozpoznanie istoty sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji czego pozbawiono skarżącego możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego; - art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wadliwość uzasadnienia wyroku, tj. nieodniesienie się Sądu do zarzutów zawartych w skardze oraz nieprzedstawienie ich oceny, a także wybiórcze przedstawienie oceny stanu faktycznego skutkujące tym, iż kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona przez Sąd I instancji została ograniczona jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu, co uniemożliwiło merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego, wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. W świetle akt sprawy skarżący nie może skutecznie argumentować, że organy nadzoru budowlanego nie podjęły działań mających na celu przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Należy wskazać, że przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w pełnym zakresie jest uzależnione od tego, czy istnieją możliwości doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. W tym właśnie zakresie organy podjęły działania mające na celu ustalenie, czy przedmiotowa samowola budowlana, tj. budynek letniskowy o powierzchni zabudowy 46,8 m2, nadaje się do legalizacji. W ramach tych działań organ nadzoru budowlanego wystąpił do Wójta Gminy S. i ustalił, że przedmiotowa samowola budowlana jest niezgodna z MPZP z 2005 r., co oznacza, że zarówno w dacie budowy przedmiotowej samowoli budowlanej, tj. w 2016 r., jak i w dacie wydania nakazu rozbiórki (w 2021 r.), nie istniała jedna z przesłanek legalizacyjnych, tj. wymagana zgodność samowoli budowlanej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowił art. 48 ust. 2 P.b. Jak ustalono, zgodnie z § 13 MPZP ww. działka jest położona na terenie oznaczonym symbolem 1ZN/ZL – przeznaczenie podstawowe: zieleń chroniona i leśna. Ustalenia przedmiotowego MPZP przewidują zakaz zabudowy na terenach oznaczonych symbolem 1ZN/ZL. Ponadto organ nadzoru budowlanego ustalił u Starosty Mrągowskiego, że przedmiotowy budynek letniskowy powstał bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Tych ustaleń skarżący nie podważył skutecznie najpóźniej w skardze kasacyjnej. Z powyższego wynika, że, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nadzoru budowlanego wdrożył postępowanie legalizacyjne, jednak w ramach tego postępowania ustalił, że nie została spełniona przesłanka legalizacyjna, tj. wymagana zgodność samowoli budowlanej z MPZP. W tych warunkach organ nadzoru budowlanego uprawniony był do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. i orzeczenia nakazu rozbiórki. Ponadto nakaz ten nie mógł być orzeczony w części, w której wskazuje skarżący w skardze kasacyjnej, tj. tak aby uzyskać "budynek gospodarczy o powierzchni 34 m2", czyli budynek, na którego budowę skarżący dokonał zgłoszenia, a Starosta do tego zgłoszenia nie wniósł sprzeciwu. Te jednak twierdzenia skarżącego pozbawione są prawnych podstaw, ponieważ, po pierwsze, w niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego trafnie wskazał na wiążącą moc wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 1445/19, co wynika z art. 170 p.p.s.a. W wyroku tym przesądzono, że mamy do czynienia z budynkiem letniskowym, którego powierzchnia zabudowy wynosi 46,8 m2, który powstał samowolnie, ponieważ wskazywane przez skarżącego zgłoszenie dotyczyło zupełnie innego budynku, tj. gospodarczego o powierzchni do 34 m2. Brak jest tym samym podstaw do uznania skuteczności zgłoszenia w odniesieniu do przedmiotowego budynku letniskowego. Po drugie, należy wskazać skarżącemu, że zgłoszenie choć stanowi uproszczoną formę uzyskania zgody budowlanej, to jednak dla skuteczności jej uzyskania wymagane jest spełnienie wszystkich warunków prawnych, w tym zgodność zgłoszonej inwestycji z prawem. A w okolicznościach niniejszej sprawy ustalono, że obowiązujący od 2005 r. MPZP na terenie przedmiotowej działki przewiduje zakaz zabudowy, co tyczy się także budynku gospodarczego. Oznacza to, że realizacja na przedmiotowej działce budynku także gospodarczego była i jest nielegalna, a ewentualnie dokonane w takim zakresie zgłoszenie wymagałoby oceny z punktu widzenia braku jego skuteczności, co końcowo wymagałoby wdrożenia i tak przez organ nadzoru budowlanego odpowiedniego trybu postępowania celem uzyskania stanu zgodnego z prawem, tj. nakazu rozbiórki. Po trzecie, co prawda, art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. przewidywał możliwość częściowej rozbiórki obiektu budowlanego, jednak w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem postępowania jest budynek letniskowy jako całość o ustalonej powierzchni zabudowy i nie istnieją żadne okoliczności, które uprawniałyby do twierdzenia, że wymagana jest tylko częściowa rozbiórka tego obiektu tak aby uzyskać budynek gospodarczy. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie pozwala na dokonanie odmiennej oceny, w tym odwoływanie się przez skarżącego do okoliczności dotyczących budynku gospodarczego i jego powierzchni, skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest budynek letniskowy; a działka skarżącego, na której zrealizowano zabudowę, objęta jest ustaleniami MPZP wprowadzającymi zakaz zabudowy. W tych okolicznościach sprawy, argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do naruszenia przez organy nadzoru budowlanego zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle treści MPZP oraz ustaleń stanu faktycznego co do przedmiotu postępowania, brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i 2b P.b., ponieważ, po pierwsze, nie mamy do czynienia z obiektem, o jakim mowa w ww. przepisach, tj. budynkiem gospodarczym o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz wolno stojącym parterowym budynkiem rekreacji indywidualnej, o powierzchni zabudowy do 35 m2, a co najistotniejsze, na przedmiotowej działce w ogólności nie jest możliwa legalna zabudowa, z uwagi na ustalenia MPZP wprowadzające zakaz zabudowy, o czym wyżej była mowa, co zasadniczo wyklucza jakąkolwiek częściową rozbiórkę. Wynika z powyższego, że dla wyniku niniejszej sprawy decydujące znaczenie mają ustalenia MPZP, co oznacza, że jeżeli organ nadzoru nie odniósł się w pełni do całej argumentacji skarżącego, to tego rodzaju uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Poza tym w skardze kasacyjnej nie wykazano aby w sprawie istniały "jakieś" okoliczności, które nie pozwalałyby na orzeczenie nakazu rozbiórki ww. budynku letniskowego. Żadna bowiem zgodność wykonania inwestycji z projektem budowlanym nie uprawnia do odmiennego twierdzenia, jak i zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego jakoby w sprawie nie wskazano przepisu, który stanowił zastosowanie tak dotkliwej sankcji jaką jest nakaz rozbiórki. Otóż w okolicznościach niniejszej sprawy taką podstawę prawną wskazał organ nadzoru budowlanego, tj. art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto organ nadzoru budowlanego wskazał na art. 48 ust. 2 P.b., który zawiera przesłanki legalizacyjne, w tym m.in. wymaganą zgodność budowy z MPZP; a także § 13 MPZP, zgodnie z którym przedmiotowa działka objęta jest zakazem zabudowy; a od momentu realizacji samowoli budowanej obowiązujące przepisy nie uległy takiej zmianie by możliwa była legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej. Samo wdrożenie procedury planistycznej dotyczącej zmiany MPZP nie jest wystarczające do podważenia ustaleń obowiązującego stanu prawnego w dacie wydania nakazu rozbiórki. Nie przeczy tej ocenie to, że na działce nr [...] – także położonej w strefie 100 m od linii jeziora, znajduje się legalna zabudowa mieszkaniowa, jak i to, że z rozporządzenia nr 159 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich nie wynika bezwzględny zakaz zabudowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. W żadnym razie tego rodzaju argumentacja, w tym brak wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu do zgłoszenia, czy też "historyczne" istnienie zabudowy na przedmiotowej działce, nie podważa ustaleń i oceny co do niezgodności przedmiotowej samowoli budowlanej z MPZP, a taka ocena uprawniała organy nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki samowoli budowlanej, która powstała jako nowa w 2016 r. W tym miejscu należy wskazać, że w skardze kasacyjnej odwołano się do ww. rozporządzenia Wojewody, które zostało uchylone 3 lutego 2018 r. w związku z uchwaleniem przez Sejmik Województwa Warmińsko-Mazurskiego uchwały Nr XXXIII/727/17 z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2018 r. poz. 415). W § 5 ust. 1 pkt 8 tej uchwały także ustanowiono zakaz budowania nowych obiektów w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora; jednak stosownie do § 5 ust. 7 pkt 8 tej uchwały zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących: a) w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały, lub b) w dniu 15 stycznia 2009 r., tj. w dniu wejścia w życie rozporządzenia Nr 159 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego Nr 201 poz. 3151). Wynika z tego, że treść ww. uchwały, obowiązującej w dniu wydania nakazu rozbiórki, jedynie potwierdza zasadność oparcia nakazu rozbiórki na treści MPZP (zakaz zabudowy), ponieważ niezależnie od zakazu z § 5 ust. 1 pkt 8 ww. uchwały, zabudowa na ww. działce możliwa byłaby jeżeli ustalenia MPZP obowiązujące w dniu wejścia w życie ww. uchwały lub w dniu 15 stycznia 2009 r., tj. w dniu wejścia w życie rozporządzenia Nr 159, taką zabudowę by dopuszczały, a z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto w skardze kasacyjnej nie wykazano aby inne wyłączenia spod zakazu budowy w pasie 100 m od brzegu jeziora wykluczały stosowanie przepisów MPZP. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji przedstawionego powyżej wywodu także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konstrukcyjne, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie – co oznacza, że zaskarżony wyrok poddaje się instancyjnej kontroli przez NSA. Jeżeli zaś Sąd I instancji nie odniósł się do całej argumentacji skarżącego zawartej w skardze "zwykłej", to tego rodzaju uchybienie, w świetle przedstawionego powyżej wywodu, należy ocenić jako niemające istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ niezależnie od podnoszonych przez skarżącego "różnych" kwestii, przesądzająca o legalności nałożonego nakazu rozbiórki była ustalona i oceniona niezgodność samowoli budowlanej z MPZP. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.