II SA/Kr 240/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 listopada 2023 r. znak: WS-VI.7536.1.98.2023.AS w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej – Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Obecnie zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z 15 listopada 2023 r., znak: WS-VI.7536.1.98.2023.AS, Wojewoda Małopolski uchylił decyzję Starosty Nowosądeckiego z 29 sierpnia 2023 r. znak: GN.6821.2.12.2023.BC i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie K. , jedn. ewid. K. , stanowiącej współwłasność K. O. P. c. K. i J. oraz J. R. W., s. A. i Z., poprzez zezwolenie G. sp. z o.o. z siedzibą w T. na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego w ramach w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa sieci gazowej ś/c wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] w obr. K. m. K. ". Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z 29 sierpnia 2023 r., wydaną na wniosek G. sp. z o.o. z siedzibą w T. Starosta Nowosądecki orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jak wyżej i stanowiącej współwłasność ww. osób. Celem ograniczenia prawa własności jest umożliwienie wnioskodawcy przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego tj. gazowego średniego ciśnienia PE o średnicy dn 63 mm wraz z infrastrukturą towarzyszącą o długości 0,5 m, w strefie kontrolowanej 1 m (po 0,5 m po obu stronach gazociągu od jego osi) o powierzchni 0,5 m˛, pasie budowlano-montażowym o powierzchni 13,0 m˛, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej ś/c wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] w obr. K. gm. K. o przebiegu zakreślonym na mapie do celów projektowych w skali 1 :500, stanowiącej załącznik do decyzji, na warunkach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Krynica-Zdrój Uzdrowisko Krynica-Zdrój ([...]) - zatwierdzonym Uchwałą Nr XXXII.191.2012 Rady Miejskiej w krynicy -Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Póz. 7075 z 11 grudnia 2012 r. ze zm.). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n."). W odwołaniu K. P. podniosła, że inwestycja wskazana w decyzji nie ma charakteru ani celu publicznego, lecz jej charakter oraz cel są wyłącznie prywatne, bowiem powodem i potrzebą realizacji inwestycji jest w rzeczywistości przyłączenie do sieci gazowej tylko jednej konkretnej nieruchomości prywatnej tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce ewid. nr [...], jak również przy uwzględnieniu faktu, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w decyzji, w szczególności lokalizacja odcinka sieci gazowej planowanego do budowy w ramach inwestycji, nie zostały przewidziane w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, co więcej planowana lokalizacja jest z tym planem sprzeczna, gdyż obowiązujący plan dla terenu nieruchomości dopuszcza budowę obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, ale z lokalizacją ich w liniach rozgraniczających dróg oraz w terenach przeznaczonych do zainwestowania i terenach rolnych, chyba, że ustaleniami planu dla tych terenów wprowadzono zakaz ich lokalizacji. Jednocześnie nieruchomość odwołującej się nie została wyznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację żadnego obiektu budowlanego infrastruktury technicznej, ani publicznego ani prywatnego - a zatem organ błędnie uznał, że zachodzą kumulatywnie przesłanki zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. Wydanie przez organ decyzji po przeprowadzeniu przez wnioskodawcę rokowań z odwołującą w zakresie zadania inwestycyjnego o innej nazwie, innym charakterze i przeznaczeniu, niż inwestycja wskazana w decyzji tj. w zakresie inwestycji, którą wnioskodawca podczas rokowań określił jako "Budowa sieci gazowej ś/c do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] w m. K. ", a zatem inwestycji o prywatnym, a nie publicznym celu i charakterze, co w efekcie skutkowało błędnym i nieuprawnionym uznaniem przez organ, iż nałożony w art. 124 ust. 3 u.g.n. obowiązek przeprowadzenia rokowań został należycie wypełniony. Decyzja pozbawia odwołującą się możliwości korzystania z części nieruchomości na cele prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, tj. na cele parkingu zaspokajającego potrzeby prowadzonego pensjonatu. Wnioskodawca wskazał, iż co prawda rozważał kilka koncepcji, w tym poprzez niezabudowaną działkę ewid. nr [...], a następnie wzdłuż drogi gminnej, co mogło stanowić alternatywę do przeprowadzenia przyłącza gazowego, to jednak w ocenie wnioskodawcy jedynym możliwym rozwiązaniem zdaje się być wykonanie sieci gazowej na nieruchomości odwołującej, wobec braku kontaktu z właścicielką działki nr [...]. Organ przemilczał także możliwość wykonania inwestycji w innych wariantach, w tym poprzez niezabudowaną działkę ewid. nr [...].Organ w żaden sposób nie odniósł się do ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej przez odwołującą się. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia jak na wstępie, Wojewoda Małopolski wskazał, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy do wniosku złożonego przez pełnomocnika [...] załączono korespondencję (pisma, e-maile) wymienioną ze współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości, K. P., z której wynika, że wnioskodawca występował do współwłaścicielki przedmiotowej nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie na potrzeby planowanej inwestycji, wyjaśniając szczegóły inwestycji oraz ustalając wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu w wysokości 34 zł, jednakże współwłaścicielka przedmiotowej nieruchomości nie zgodziła się na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości. W wyniku przeprowadzonych negocjacji, drugi ze współwłaścicieli podpisał umowę udostępnienia nieruchomości. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań pomiędzy wnioskodawcą, a właścicielem nieruchomości, organ miał na uwadze stanowisko, jakie prezentują w tej sprawie, w wydawanych przez siebie orzeczeniach, sądy administracyjne. Przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. W myśl orzecznictwa, spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac. O spełnieniu wymogu rokowań można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n., nie oznaczają jedynie formalnego prowadzenia rokowań z udziałem obu stron. Mogą one określać również wymianę pism obu stron lub stanowisk w sprawie dotyczącej wyrażenia zgody na zajęcie nieruchomości. Jeżeli jedna ze stron (inwestor) zwraca się do właściciela nieruchomości z propozycją wyrażenia zgody na zajęcie tej nieruchomości na zaproponowanych przez siebie warunkach, a druga strona (właściciel) stanowczo temu się sprzeciwia wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wojewody Małopolskiego należy stwierdzić, że inwestor wypełnił wymóg przeprowadzenia rokowań z właścicielem przedmiotowych nieruchomości, w wyniku których strony nie doszły jednak do zawarcia porozumienia. Natomiast w odniesieniu do drugiej z przesłanek wskazano, iż organ I instancji stwierdził jedynie, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego oraz jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie dokonał żadnej analizy tejże inwestycji tak w zakresie jej charakteru, jak i jej zgodności z planem miejscowym. Podkreślono przy tym, że art. 124 ust. 1 u.g.n. ma umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego, przez co należy rozumieć działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., w tym budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2). Z treści wniosku inwestora oraz załączonej do niego dokumentacji wynika, że planowana inwestycja polegać ma na przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego (średniego ciśnienia) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej ś/c wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] w obr. K. gm. K. ". W ocenie Wojewody Małopolskiego nie można uznać tego rodzaju przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego, skoro służyć ma ona podłączeniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w sąsiedztwie przedmiotowej. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie miało być realizowane w celu innym niż partykularny interes współwłaścicieli działki sąsiedniej. Z treści wniosku, w tym m.in. parametrów technicznych planowanej inwestycji wynika bowiem, że jej celem jest tylko i wyłącznie stworzenie możliwości przyłączenia ww. nieruchomości do istniejącej w sąsiedztwie sieci gazowej. Mając zatem względzie fakt, że celem planowanej inwestycji jest realizacja zamierzenia, które nie będzie zaspokajać interesu publicznego, lecz prywatny, nie jest możliwe uwzględnienie wniosku inwestora, co wadliwie uczynił organ I instancji. W konsekwencji, konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W skardze G. sp. z o.o. z siedzibą w T. zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 124 ust. u.g.n. w zw. z art. 112 ust. 1 u.g.n. oraz w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez błędną ich wykładnię oraz niezastosowanie i uznanie, że w przypadku gdy nieruchomość objęta Jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przeprowadzone mają być po niej urządzenia do przesyłania gazu, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, przy czym tylko w sytuacji, w której planowana inwestycja spełniać będzie warunki inwestycji celu publicznego, podczas gdy z treści przepisów art. 124 ust 1 in fine u.g.n., arj 112 ust 1 u.g.n. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. wyraźnie wynika, że w takim przypadku istotna Jest wyłącznie zgodność z planem miejscowym, ponieważ budowa gazociągu wraz z przyłączem stanowi budowę urządzeń do przesyłania gazu, która z mocy prawa stanowi cel publiczny; 2) niezależnie od powyższego - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka gazociągu wraz z przyłączem gazowym do nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego z uwagi na brak co najmniej lokalnego znaczenia inwestycji, podczas gdy przedmiotowa budowa sieci infrastruktury technicznej ma znaczenie co najmniej lokalne, ponieważ służy nie tylko interesom indywidualnym, lecz ma pośrednio znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiałów dowodowych oraz brak należytego uzasadnienia decyzji, a to poprzez uznanie bez Jakichkolwiek przesłanek merytorycznych, że z samego faktu budowy gazociągu w ramach przyłączenia nowego odbiorcy wynika, że inwestycja nie ma charakteru celu publicznego, podczas gdy z akt sprawy, w szczególności załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji wynikają wnioski przeciwne, tj. możliwość wykorzystania nowego odcinka sieci do zasilenia innych odbiorców. Wskazując na powyższe, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.), w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: prawidłowość rokowań, istnienie celu publicznego i zgodność z m.p.z.p. Odnośnie do tej pierwszej kwestii w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób mają wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania). Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.) Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Z kolei definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22). W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23). Odnosząc się z kolei do kwestii zgodności z m.p.z.p. wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem NSA im bardziej ogólne są postanowienia planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody ma starosta w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 u.g.n. Jednak owa ogólność planu nie może być posunięta aż tak daleko, aby plan w ogóle nie wskazywał przebiegu inwestycji, dopuszczając realizację inwestycji na całym obszarze planu (tak NSA w wyroku z dnia 25 stycznia 2021, sygn. akt I OSK 1887/20). Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Za nieodpowiadające prawu uznać należy stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie stanowi celu publicznego. Zamierzenie to polega na budowie gazociągu średniego ciśnienia PE o średnicy 63 mm wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] obr. K. gm. K. . W świetle powołanego art. 6 pkt 2 u.g.n. inwestycja ta stanowi cel publiczny bowiem celem takim jest m.in. budowa urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów. Nie budzi wątpliwości w świetle złożonego przez inwestora wniosku, że realizowany ma być odcinek sieci. Jednocześnie z akt sprawy, w tym z treści wniosku wynika, że celem inwestycji jest sprostanie wzrastającemu w okolicy zapotrzebowaniu na gaz oraz budowa sieci gazowych na terenach niezgazyfikowanych (k. 74 administracyjnych akt sprawy). Pozostaje ocenić, czy okoliczność, że inwestycja obejmuje także przyłącze do jednego budynku jednorodzinnego wyklucza uznanie jej za realizującą cel publiczny, lecz jedynie indywidulany interes właściciela działki nr [...]. Konieczne zatem jest zbadanie tego aspektu inwestycji, który dotyczy jej zakresu. Ten aspekt w orzecznictwie sądów jest eksponowany w kontekście definicji "inwestycji celu publicznego", o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazuje się, że okoliczność, iż "dotyczyć niewielkiej i bliżej niesprecyzowanej, według autora skargi kasacyjnej, grupie potencjalnych odbiorców, nie wyklucza prawnej możliwości zakwalifikowania spornego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.z.p." (wyrok NSA z dnia 10 września 2019 r. sygn. II OSK 2625/18, zob. także wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1208/21). Zatem nie niweczy "celu publicznego" okoliczność, że w pierwszej kolejności skorzysta z sieci tylko jeden odbiorca. Ocena wnioskowanej inwestycji z w kontekście art. 124 u.g.n. także powinna wiązać się z oceną, czy inwestycja będzie urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Mając na uwadze treść wniosku (k. 68-75 administracyjnych akt sprawy) nie budzi wątpliwości, że powstanie odcinek sieci gazowej o długości 121, 2 m (k. 183 administracyjnych akt sprawy), którego jedynie niewielka część (0, 5 m) ma przebiegać po działce [...] Analizując zagospodarowanie terenu, w którym sieć ma powstać należy zwrócić uwagę na potencjalna możliwość jej dalszego wykorzystania (zarówno mając na uwadze obecne zagospodarowanie – k. 133, jak i przeznaczenie planistyczne – k. 24 administracyjnych akt sprawy). W tym stanie faktycznym i prawnym nie sposób przyjąć, że jest to wyłącznie inwestycja prywatna. Z tego powodu skarżona decyzja w ocenie tut. Sądu przyjmująca, że przesłanka celu publicznego nie została spełniona, jest wadliwa. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wskazania tut. Sądu oraz dokona kontroli prawidłowości decyzji organu I instancji z punktu widzenia spełnienia pozostałych przesłanek z art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. W tym stanie sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 680 złożyły się: uiszczony wpis od skargi; koszty zastępstwa procesowego określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964).