II GSK 1087/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 792/19 w sprawie ze skargi S. A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 18 września 2019 r. nr 2001-IOD.48.32.2019 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. A. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 2 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 792/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. Z. (dalej jako: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 18 września 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. I. Na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej zwanej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1. Niewłaściwe zastosowanie art. 140aa ust. 4 lit. a-b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn, zm., dalej: "ustawa Prawo o ruchu drogowym") poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania, a kolejno nałożenie kary pieniężnej, w sytuacji gdy podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a nierównomierny rozkład nacisku był wynikiem awarii. 2. Niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. 2007, nr 188, poz. 1345, ze zm.), poprzez wykonanie ważenia, pomimo awarii pojazdu skutkującej większym niż maksymalne obciążenie osi pojazdu. II. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo, że istniały podstawy jej uwzględnienia w oparciu o zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ, który: - pominął skutki awarii zaworu poziomującego, co miało wpływ na rozkład masy, - pominął, że zgodnie z procedurą ważenia pojazd musi być ustawiony do trybu jazdy, tj. musi być sprawny i wypoziomowany, - błędnie ustalił, że doszło do wykonywania przejazdu w kategoriach przejazdu nienormatywnego, podczas gdy doszło do uszkodzenia pojazdu o normatywnym rozkładzie nacisku, - pominął dowody zakupu i naprawy zaworu, których data wystawienia nie pokrywa się z datą dostawy lub wykonania usługi, - pominął, że przewoźnik w okresie, w którym zdaniem organu istniała awaria zaworu poziomującego przekraczał granicę i ważenie nie pokazywało ponadnormatywnego nacisku, a w konsekwencji organ nie ustalił przebiegu i daty naprawy, co mogło mieć wpływ na ustalenia ogółem i kwestie należytej staranności, - pominął, że pomimo zwiększonego nacisku na jedną oś nie było naruszenia dopuszczalnej masy całkowitej. 2. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a, w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo, że istniały podstawy jej uwzględnienia w oparciu o zaniechanie powołania biegłego w zakresie wiadomości specjalnych, tj. wpływu awarii zaworu poziomującego na rozkład masy na osie pojazdu, podczas gdy organ poprzestał na subiektywnej informacji producenta. 3. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i arbitralne stwierdzenie, że Skarżący dokonał przejazdu nienormatywnym pojazdem, w sytuacji gdy wskazano przebieg usterki i procedurę jej naprawy oraz w zakresie w jakim organ uznał datę wystawienia faktury za datę wykonania usługi. 4. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do zarzutów skargi w treści uzasadnienia, a w szczególności poprzestanie na stwierdzeniu, iż zarzuty powielają zarzuty odwołania, a przede wszystkim zaniechanie rozpoznania zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. w zakresie dokumentu faktury, której data wystawienia nie jest tożsama z datą wykonania usługi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę według przedstawionej zasady związania granicami skargi kasacyjnej, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a tym samym wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że decyzją z 29 lipca 2019 r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno – Skarbowego powołując się na art. 64 ust. 2, 140 aa ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 i art. 140 ac ust. 2, 3,4 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 129 ust. 4a ustawy Prawo o ruchu drogowym nałożył na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 15.000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII na przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji powołał się na ustalenia protokołu kontroli i ważenia zespołu pojazdów. Wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabroniony jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Następnie przytaczając treść przepisów dotyczących poszczególnych kategorii zezwoleń dla pojazdów o określonych wymiarach, rzeczywistej masie całkowitej oraz dopuszczalnych naciskach osi, uzależnionych od odległości miedzy osiami zespołu pojazdów, wskazał, że przy stwierdzonej w trakcie kontroli odległości między osiami składowymi kontrolowanego pojazdu, dopuszczalny nacisk osi nie mógł przekraczać łącznie 24 ton, a zatem dla kontrolowanego pojazdu z naczepą, o trzech osiach, nie mógł wynosić więcej niż 8 ton na poszczególną oś. Kontrola i ważenie wykazało, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi o 3440 kg tj. 43 % dopuszczalnej wartości, co uzasadniało nałożenie kary jak za brak zezwolenia kategorii VII. W myśl bowiem art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym, za brak zezwolenia kategorii VII w przypadku gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu, przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%, wysokość kary wynosi 15 000 złotych. Decyzją z 18 września 2019r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej, organ II instancji nawiązując do zarzutów odwołania dotyczących awarii zaworu poziomującego zawieszenie naczepy, która to awaria miała, w ocenie Skarżącego, wpływ na rozłożenie masy ładunku, stwierdził, że nie są one trafne. Podkreślił, że przeprowadzone w dniu 25 stycznia 2019 r. badanie techniczne pojazdu wykazało, że zawór poziomujący naczepy jaki i cały pojazd był sprawny. Ponadto kontrolowana naczepa była wykorzystywana do prowadzonej działalności już po kwestionowanym ważeniu pojazdu, a przed wymianą zaworu. Kierowca powrócił do bazy transportowej po wykonaniu kontrolowanego przewozu w dniu 30 stycznia 2019 r. Następnie w dniu 31 stycznia 2019r. naczepa rozpoczęła kolejny przewóz. W okresie od 31 stycznia 2019 r. do 11 lutego 2019 r. dwukrotnie wraz z pojazdem silnikowym przekraczała granicę Polski przez przejście w Kużnicy (1 lutego 2019 r. i 9 lutego 2019 r.). Przy przekraczaniu granicy nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie. Z tych przyczyn organ II instancji stwierdził, że nie daje wiary wyjaśnieniom strony, że w dniu 26 stycznia 2019 r. został uszkodzony zawór ciśnieniowy. Organ podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, że pojazd był naprawiany przed 31 stycznia 2019 r. Usługę naprawy zaworu poziomującego wykonano dopiero w dniu 11 lutego 2019 r., co potwierdza faktura. Organ podkreślił, że na fakturze wpisana jest też data wykonania usługi, a zatem nie ma podstaw do twierdzenia, że naprawa miała miejsce wcześniej jak podaje Skarżący. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę stwierdził, iż organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż w kontrolowanej sprawie zważywszy na stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś naczepy o 3440 kg. tj. o 43 % dopuszczalnej wartości, należało nałożyć karę jak za brak zezwolenia kategorii VII. W myśl bowiem art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym, za brak zezwolenia kategorii VII, w przypadkach innych niż określone w lit. a i b tj. w przypadku, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości więcej niż o 20 %, wysokość kary wynosi 15 000 złotych. WSA podzielił ocenę organów obu instancji co do braku przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, opisanych art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Okoliczności sprawy i dowody nie wskazują bowiem, że Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zasadnie zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ II instancji stwierdził, że nie daje wiary wyjaśnieniom strony, że w dniu 26 stycznia 2019 r. został uszkodzony zawór ciśnieniowy. Z akt sprawy nie wynika, by pojazd był naprawiany przed 31 stycznia 2019 r. Usługę naprawy zaworu poziomującego wykonano dopiero w dniu 11 lutego 2019 r. co potwierdza faktura, która jest dokumentem stwierdzającym wykonanie danej usługi. W rozpoznawanej sprawie Skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważają zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 84 § 1 k.p.a. Zarzuty te szczegółowo opisane w petitum skargi kasacyjnej odnoszą się do prawidłowości oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego w tym zakresie przez organy administracji publicznej. Istota tych zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że WSA w Białymstoku nie odniósł się szczegółowo do postawionych zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, a jednocześnie pominął całkowicie zarzut błędnej oceny dokumentu faktury, którego data nie jest datą wykonania usługi, a prawdziwa data wykonania usługi powinna być bezwzględnie ustalona przez organ. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że strona nie podważyła skutecznie stanowiska organów co do zasadności nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Wskazać należy, że w dniu 26 stycznia 2019 r., w trakcie kontroli parametrów pojazdu marki Scania wraz z naczepą ustalono, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na jedną oś naczepy o 3440 kg, tj. o 43% dopuszczalnej wartości, co wymagało posiadania przez przewoźnika stosownego zezwolenia. Istotne w sprawie jest, że na wniosek kierowcy pojazd był zważony dwukrotnie. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, do którego wpisano wyniki ważenie korzystniejsze dla podmiotu wykonującego przewóz. Należy podkreślić, iż kierowca pojazdu nie zgłaszał awarii przed dokonaniem ważenia oraz nie wniósł uwag do ustaleń z kontroli wpisanych do protokołu. Skarżący kasacyjnie podnosi, że w naczepie uległ awarii zawór, co było przyczyną przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś. Wskazuje również, że naprawa zaworu odbyła się zaraz po stwierdzeniu awarii tj. przed dniem 31 stycznia 2019 r. oraz, że organ tej okoliczności należycie nie sprawdził, a miało to istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w dniu 11 lutego 2019 r. doszło tylko do wystawienia faktury. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że twierdzenie, że przyczyną przekroczenia nacisku na oś naczepy była awaria zaworu poziomującego zawieszenie naczepy, stoi w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że przeprowadzone w dniu 25 stycznia 2019 r. (jeden dzień przed kontrolą) badanie techniczne pojazdu wykazało, że zawór poziomujący naczepy, jaki i cały pojazd, był sprawny. Kierowca powrócił do bazy transportowej po wykonaniu kontrolowanego przewozu w dniu 30 stycznia 2019 r. Następnie w dniu 31 stycznia 2019 r. naczepa rozpoczęła kolejny przewóz. W okresie od 31 stycznia 2019r. do 11 lutego 2019r. dwukrotnie wraz z pojazdem silnikowym przekraczała granicę Polski przez przejście w Kużnicy (1 lutego 2019 r. i 9 lutego 2019 r.). Przy przekraczaniu granicy nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie. Z przedstawionych przez Skarżącego w postępowaniu przed organami dokumentów wynika, iż nowy zawór został zakupiony dopiero w dniu 9 lutego 2019r. (faktura vat nr [...]), zaś usługę naprawy zaworu poziomującego wykonano dopiero w dniu 11 lutego 2019 r. (faktura vat nr [...]). Na fakturze vat nr [...] wpisana jest, prócz daty wystawienia, także data dostawy/wykonania usługi (w tym przypadku wymiany zaworu) i jest to ta sama data, tj. 11 lutego 2019 r. Faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą w sposób prawidłowy odzwierciedlać zdarzenie gospodarcze. Biorąc pod uwagę powyższe nie zasadne są formułowane przez Skarżącego twierdzenia, iż ustalenie daty wykonania usługi, jako dzień wystawienia faktury sprzeczne jest z doświadczeniem życiowym. Wręcz przeciwnie fakt, że dwa dni przed naprawą kupiono nowy zawór stanowi jednoznaczny argument, że naprawy dokonano zgodnie z treścią wystawionej przez zakład dokonujący naprawy faktury w dniu 11 lutego 2019 r. Natomiast, jeżeli skarżący kasacyjnie posiadał wiedzę oraz świadomość, iż wystawiane faktury były dokumentami wadliwie wystawionymi, to powinien na tą okoliczność przedstawić stosowne dowody przed organami prowadzącymi postępowanie. Zauważyć należy, że zarzucając brak przesłuchania świadków, Skarżący kasacyjnie nie precyzuje jakich konkretnie świadków należało przesłuchać i jakie okoliczności winny być tymi dowodami ustalone. Ponadto, nielogicznym wydaje się przyjęcie założenia, iż zarówno sprzedawca zaworu, jak i zakład dokonujący naprawy wystawili faktury dokumentujące czynności, które nie zostały dokonane w dacie ich wystawienia. W takim przypadku bowiem wystawcy faktur mogliby potencjalnie odpowiadać za naruszenie przepisów podatkowych w związku z wystawianiem faktur dokumentujących zdarzenia, które w rzeczywistości nie miały miejsca w dacie określonej na fakturze. Tym samym, słusznie WSA nie dał wiary wyjaśnieniom strony, że w dniu 26 stycznia 2019 r. został uszkodzony zawór ciśnieniowy. Z akt sprawy nie wynika, by pojazd był naprawiany przed 31 stycznia 2019 r. Z tych powodów nie można również twierdzić, że zaskarżony wyrok narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, w sposób opisany w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej, że w sprawie konieczne było zasięgnięcie wiedzy specjalnej i dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. O możliwości powołania w postępowaniu administracyjnym biegłego stanowi art. 84 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ. Brak jest zatem obowiązku po stronie organu powoływania biegłych, którzy zweryfikowaliby jego stanowisko i wyniki ustaleń w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I OSK 1076/19). Wykorzystanie przez organ w sprawie biegłego obejmuje zatem wszelkie przypadki, gdy w sprawie administracyjnej dla jej rozstrzygnięcia potrzebna jest szczególna i specjalistyczna wiedza, wykraczająca poza zakres wiedzy powszechnej i ogólnodostępnej oraz doświadczenia życiowego i wiadomości osób mających wykształcenie ogólne. Innymi słowy skorzystanie przez organ z biegłego i jego opinii będzie wymagane gdy rozpatrywane przez organ zagadnienie wymagać będzie szerokiej i ściśle specjalistycznej (kierunkowej) wiedzy z danej dziedziny nauki, z którą wiąże się rozstrzygana sprawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez organ ocena okoliczności podnoszonych przez Skarżącego kasacyjnie była prawidłowa, skoro organy nie dały wiary, by przyczyną niedopuszczalnego nacisku na oś była awaria zaworu w dniu 26 stycznia 2019 r., to brak było podstaw do skorzystania w tej sprawie z wiadomości specjalnych. W konsekwencji, za bezzasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt II. petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie organy przyjęły, że skontrolowany zespół pojazdów stanowił pojazd nienormatywny z uwagi na naruszenie dyspozycji art. 62 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prawidłowo więc została na Skarżącego nałożona kara pieniężna na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 140ab ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym - jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. W sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Możliwość odstąpienia od nałożenia kary w drodze umorzenia toczącego się postępowania lub niewszczynania postępowania w przedmiocie nałożenia kary przewidziano w art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, warunkując tą możliwość od wystąpienia przesłanki (potwierdzonych okolicznościami sprawy i dowodami) dochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i braku wpływu na powstanie naruszenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje w sposób jednoznaczny, co słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, iż w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia aby Skarżący w związku z przejazdem (przewozem) dochował należytej staranności i że nie miał wpływu na powstałe, stwierdzone naruszenie. Strona skarżąca kasacyjnie nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie sposób też zarzucić Sądowi pierwszej instancji sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem warunków określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać w sposób skuteczny sformułowany jedynie wówczas gdy uzasadnienie poddanego kontroli instancyjnej wyroku nie pozwala na przeprowadzenie tej kontroli z uwagi na niemożność odtworzenia toku rozumowania Sądu I instancji, brak motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia czy sprzeczność wywodów Sądu lub ich sprzeczność z rozstrzygnięciem wyroku. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli Sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., II GSK 5181/16). Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów należało uznać, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi wynagrodzenie pełnomocnika organu, który występował przed Sądem pierwszej instancji, za wniesienie w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną.