III FZ 598/23

SENTENCJA Dnia 15 grudnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Ł. na punkt drugi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Wr 37/22 w przedmiocie sprostowania postanowienia w sprawie ze skargi A. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2020 r., nr 0201-ICK.500.12.2020.4 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uznania za stronę postępowania postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 13 marca 2023 r., I SPP/Wr 37/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi A. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 16 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uznania za stronę postępowania, w punkcie pierwszym utrzymał w mocy postanowienie referendarza z 7 listopada 2022 r., w punkcie drugim odmówił sprostowania postanowienia z 16 stycznia 2023 r., w punkcie trzecim odrzucił zażalenie z 12 lutego 2023 r. na postanowienie z 16 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 7 listopada 2022 r. referendarz odmówił sprostowania swojego zarządzenia poprzez pominięcie odmiany nazwiska skarżącej, wskazując, że zgodnie z regułami języka polskiego nazwisko skarżącej należy odmieniać. Następnie pismem z 15 grudnia 2022 r. skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia referendarza z 7 listopada 2022 r. Nadto pismem z 13 lutego 2023 r. skarżąca wniosła o sprostowanie w ww. sposób postanowienia sądu z 16 stycznia 2023 r. Pismem z 12 lutego 2023 r. skarżąca wniosła także zażalenie na ww. postanowienie sądu z 16 stycznia 2023 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego. Sąd pierwszej instancji uznał, że sprzeciw skarżącej z 15 grudnia 2022 r. od postanowienia referendarza z 7 listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy sprostowania jest oczywiście bezzasadny. Referendarz wyjaśnił, że reguły pisowni i ortografii języka polskiego wprost wskazują, że nazwiska kobiece zakończone na samogłoskę –a, podlegają co do zasady odmianie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt I sentencji. Z tych samych powodów sąd na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. odmówił sprostowania nazwiska skarżącej w postanowieniu z 16 stycznia 2023 r., orzekając o tym w pkt II sentencji. Natomiast zażalenie skarżącej z 12 lutego 2023 r. na postanowienie z 16 stycznia 2023 r. sąd uznał za niedopuszczalne i odrzucił w pkt III sentencji. W zażaleniu na punkt drugi postanowienia strona wniosła o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 167a § 1 p.p.s.a. do zarządzeń i postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu. W niniejszej sprawie skarżąca wnioskowała o sprostowanie oznaczenia jej nazwiska, wskazując, że nie podlega ono odmianie i winno brzmieć w każdym przypadku "Ł.". W postanowieniu sąd wyjaśnił skarżącej, powołując się na słownik języka polskiego, że reguły pisowni i ortografii języka polskiego wprost wskazują, że nazwiska kobiece zakończone na samogłoskę –a, zarówno pochodzenia polskiego, jak i obcego, podlegają co do zasady odmianie (Wielki słownik ortograficzny PWN, red. E. Polański, Wydanie IV, Warszawa 2018, s. 96-97; M. Wiśnicki, Polszczyzna (nie) Urzędowa, Wrocław 2019, s. 109-110, 120). Stanowisko strony nie mogło zostać zaaprobowane, ponieważ mając na uwadze normy prawne i językowe należało przyjąć, że odmiana nazwiska skarżącej zawarta w postanowieniu z 16 stycznia 2023 r nie stanowi błędu pisarskiego bądź innej oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu. Nie narusza ona bowiem reguł języka polskiego. W związku z powyższym zaskarżony punkt drugi postanowienia należało uznać za odpowiadający prawu. Stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.