III FZ 522/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SA/Lu 379/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 24 maja 2023 r. nr SKO.PO/40/44/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 379/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA) odrzucił skargę H. D. (dalej: Skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu (dalej: SKO) z dnia 24 maja 2023 r. nr SKO.PO/40/44/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Sąd orzekł także o zwrocie Skarżącemu kwoty stanowiącej wpis od skargi. Z uzasadnienia WSA wynika, że pismami z dnia 3 lipca 2023 r., stanowiącymi wykonanie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych), w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie do uzupełnienia braków skutecznie doręczono Skarżącemu w dniu 11 lipca 2023 r. W tej sytuacji siedmiodniowy termin upłynął z dniem 18 lipca 2023 r. Natomiast Sąd stwierdził w oparciu o akta sprawy, że Skarżący uzupełnił wskazane braki dopiero w dniu 20 lipca 2023 r., a więc po terminie. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący, zamieścił fragmentami nieczytelny skan lub zrobione inną techniką polecenie przelewu, twierdząc że przekaz został nadany 17 lipca 2023 r., a więc w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. pismo procesowe strony, oprócz wymogów określonych w art. 46 § 1 P.p.s.a., powinno zawierać - gdy jest pierwszym pismem w sprawie - także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Brak wskazania numeru PESEL Skarżącego stanowi brak formalny skargi. Ponadto w myśl art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym w szczególności skarg, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednocześnie zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, o czym stanowi art. 220 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł do WSA skargę, w której nie wskazał numeru PESEL oraz nie uiścił wymaganego wpisu. Z uwagi na powyższe Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zostały doręczone Skarżącemu w dniu 11 lipca 2023 r., a zatem termin na dokonanie tych czynności upływał 18 lipca 2023 r. Tymczasem Skarżący uzupełnił braki formalne w dniu 20 lipca 2023 r., a więc po terminie. Zamieszczony w zażaleniu skan lub inną techniką odzwierciedlona kserokopia przelewu nie poświadcza usunięcia braków formalnych w terminie. Po pierwsze, naniesiony w zażaleniu wydruk (skan) jest nieczytelny i co najważniejsze brak jest poświadczenia przez osobę uprawnioną za zgodność z oryginałem. Taki wydruk można sporządzić w sposób samodzielny, przy użyciu prostych narzędzi technicznych, dlatego brak stosownych poświadczeń jego wiarygodności pozbawia go przymiotu dowodu. Po drugie, co w świetle powyższego jest już mniej istotne, nie można na jego podstawie zidentyfikować w jakiej konkretnie sprawie złożono skargę, za którą miałaby być wnoszona opłata. Doszło zatem do ziszczenia przesłanek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Braki formalne i fiskalne skargi uzupełniono bowiem z uchybieniem terminu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.