IV SAB/Wr 198/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. V. małoletniego reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego O. V. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. V. małoletni reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego O. V. (dalej: strona, skarżący) pismem z dnia 22 marca 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 maja 2023 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 16 maja 2023 r. na adres do doręczeń strony podany w skardze. W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanego wyżej braku skargi i nie uiściła należnego wpisu sądowego . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.). Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po uprzednim wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl natomiast art. 220 § 3 u.p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że do skargi nie dołączono kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia, a także nie uiszczono wymaganego wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego, wezwano stronę do usunięcia powyższych braków , wyznaczając jednocześnie siedmiodniowy termin na ich usunięcie (liczony od dnia doręczenia wezwań) i pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwań, tj. odrzuceniu skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą powyższe wezwania doręczono skutecznie na adres do doręczeń strony w dniu 16 maja 2023 r. (wtorek). W konsekwencji siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanych braków upływał w dniu 23 maja 2023 r. (wtorek). W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła braków skargi. Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 u.p.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.