II SO/Łd 4/23

SENTENCJA Dnia 15 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku L. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego z 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023 znak: GPB-III.7721.254.2022.KT i decyzji Starosty Pabianickiego z dnia 28 września 2022 r. nr 332/2022 znak: AB.6740.217.2022.MK zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego z 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023 znak: GPB-III.7721.254.2022.KT i decyzji Starosty Pabianickiego z dnia 28 września 2022 r. nr 332/2022 znak: AB.6740.217.2022.MK zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę. ał UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 września 2022 r. nr 332/2022 znak AB.6740.217.2022.MK Starosta Pabianicki zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. obejmujące budowę hali produkcyjno - magazynowo - usługowej z częścią biurowo - socjalno - techniczną wraz z rampami rozładowczymi, budynkiem portierni, miejscami postojowymi na samochody osobowe, miejscami postojowymi na samochody ciężarowe, pompownią i zbiornikiem przeciwpożarowym, budowę instalacji zasilającej zewnętrzne hydranty i tryskacze, budowę zbiorników retencyjnych, instalacji wodociągowej, instalacji kanalizacji deszczowej i sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości ciekłych, separatora, osadnika, przepompowni i studni rozprężnej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazu ziemnego, instalacji oświetlenia terenu, wewnętrznej linii zasilającej i elektroenergetycznej oraz utwardzenie terenu w postaci dróg komunikacyjnych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. N. w K.. Jednocześnie w decyzji nakazano zachowanie następujących warunków: 1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: – roboty prowadzić zgodnie z obowiązującymi przepisami, – zachować uzgodnienia warunków branżowych, – przestrzegać praw osób trzecich, – w przypadku powstania w trakcie prowadzenia robót budowlanych odpadów (np. mas ziemnych) należy z nimi postępować zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2020r., poz. 797 ze zm.), – w trakcie przygotowania i realizacji inwestycji zapewnić ochronę elementów środowiska: gleby, powietrza, zieleni i stosunków wodnych, zgodnie z ustawą o ochronie przyrody oraz zapewnić oszczędne korzystanie z terenu, zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, – na terenie działki znajdują się urządzenia melioracji wodnej. Sieć drenarską należy przebudować w sposób umożliwiający prawidłowe funkcjonowanie urządzeń melioracyjnych na działkach sąsiednich, na koszt inwestora pod nadzorem miejscowej Spółki Wodnej lub osoby z uprawnieniami w specjalności wodno-melioracyjnej lub budownictwa wodnego - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624 z póżn. zm.), biorąc pod uwagę wytyczne z decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych, znak: PO.ZUZ.5.4210.43.2022.MB z dnia 9 maja 2022r., wydanej przez Państwowe Gospodarstwo Wodne, Wody Polskie, Zarząd Zlewni w Sieradzu, – inwestor zobowiązany spełnić wytyczne z pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych, znak: WUOZ-ZA.5161.834.2022.MISP z dnia 1 sierpnia 2022r., wydanego przez Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, – powołać inspektora nadzoru inwestorskiego, zgodnie z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz.U. nr 138, poz. 1554), wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano m.in., odnosząc się do uwag pochodzących od stron postępowania oraz pozostałych osób, iż nie wyrażają zgody na udzielenie pozwolenia na budowę, że stanowisko to nie może być uwzględnione. Inwestor bowiem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę załączył ostateczną z dniem 26 stycznia 2022 r. decyzję o warunkach zabudowy oraz ostateczną z dniem 17 września 2021 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydane przez Burmistrza Konstantynowa Łódzkiego. Planowana inwestycja pozostaje w zgodności z ustaleniami powyższych decyzji. Z posiadanej przez organ I instancji wiedzy wynikało, iż decyzje te są nadal obowiązujące. Nie zostały uchylone i nie stwierdzono ich nieważności. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023 znak: GPB-III.7721.254.2022 KT. W dniu 13 lutego 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął wniosek L. R. o wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz.U z 2023 r., poz. 259 – dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") decyzji nr 15/2023 Wojewody Łódzkiego oraz decyzji Starosty Pabianickiego nr 332/2022 do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny złożonej przez wnioskodawcę skargi, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. L. R. podkreślił, iż Burmistrz Konstantynowa Łódzkiego, nie dokonując oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko nie rozpoznał też ryzyka wzrostu natężenia ruchu w kierunku z Ł. i A.. Obecne drogi i cały układ drogowy nie jest przystosowany do obsługi takiego natężenia ruchu związanego z powstającym magazynem. Okoliczności tej nie wziął pod uwagę również Wojewoda Łódzki przy rozpatrywaniu odwołania, co wskazuje na naruszenie art. 7 k.p.a. Układ drogowy zaplanowany wyłącznie dla ruchu lokalnego, nie przyjmie takiego natężenia ruchu ciężarowego, co dodatkowo pogorszy komfort życia mieszkańców Ł. (T.), K. i A.. L. R. wskazał również, iż obecnie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym toczy się sprawa z jego wniosku z dnia 19 stycznia 2023 roku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza oraz o wstrzymanie wykonania Decyzji Nr 332/2022, o czym wnioskodawca zawiadomił Wojewodę Łódzkiego w dniu 23 stycznia 2023 roku, w trybie art. 97 pkt 4 k.p.a. Wojewoda Łódzki jednak nie zawiesił z urzędu postępowania w tym trybie, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest ważność decyzji środowiskowej i w dniu 24 stycznia 2023 roku wydał decyzję nr 15/2023. Natomiast w dniu 25 stycznia 2023 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu swojego wniosku L. R. podkreślił, iż jego wniosek wynika ze złożenia w dniu 13 lutego 2023 roku skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego nr 15/2023, podtrzymującą decyzją wydaną przez Starostę Pabianickiego w dniu 28 września 2022 roku nr 332/2022 w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę dla P. Sp. o.o. W ocenie L. R. Wojewoda Łódzki naruszył art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej; poprzez przyjęcie "a priori" że decyzja środowiskowa została wydana w sposób bezsporny, z zachowaniem procedur; poprzez niepoddanie analizie i weryfikacji oraz sprawdzeniu procedury wydania decyzji środowiskowej, w szczególności w zakresie odstąpienia przez Burmistrza od sporządzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko; brak podjęcia działań w zakresie braku oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko w procedurze odwoławczej; poprzez przyjęcie, że procedura wydania pozwolenia na budowę ogranicza się wyłącznie i tylko do "odhaczenia wymaganych dokumentów"; poprzez brak weryfikacji obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w zakresie powierzchni i odległości oraz sposobu określenia tego oddziaływania przez Starostę Pabianickiego, gdzie plac budowy będzie oddalony od istniejącej zabudowy mieszkalnej (nowe domy szeregowe wybudowane w 2022 roku) o 20 (dwadzieścia) metrów. W ocenie wnioskodawcy Wojewoda Łódzki odstąpił w ten sposób od zasady ustalenia prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej wynikających z art. 7 i 8 k.p.a. Ponadto, w ocenie L. R., Wojewoda Łódzki naruszył .art. 97 pkt. 4 k.p.a. "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd" - odwołanie od pozwolenia na budowę dotyczy trybu i zakresu wydania decyzji środowiskowej przez Burmistrza. Wniosek o zawieszenie postępowania ze względu na złożony wniosek do SKO o wszczęcie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza, został błędnie zakwalifikowany jako nienależący do zagadnienia wstępnego, oraz dodatkowo jego wniosek o zawieszenie postępowania zgodnie z art. 97 pkt nie został rozpatrzony, przed podjęciem decyzji w zakresie odwołania wnioskodawcy. Wnioskodawca podkreślił, iż jego pierwszy wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia ważności decyzji środowiskowej w SKO złożony został bez podania artykułu k.p.a. i organ zinterpretował to jako wniosek strony, zaś inwestor nie zgodził się na zawieszenie postępowania. Natomiast drugi wniosek w trybie art. 97 pkt. 4 k.p.a nie został w ogóle rozpoznany przez organ. Skarżący wskazuje, iż Wojewoda Łódzki naruszył również art. 37 ustawy o u.i.o.ś. poprzez: niesprawdzenie i przeanalizowanie procesu wydawania decyzji środowiskowej; niesprawdzenie czy na każdym jego etapie zapewniono realną możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu; niesprawdzenie procedur np. kiedy i ile debat publicznych odbył Burmistrz z obywatelami w tej sprawie. Wreszcie, w ocenie wnioskodawcy, organ odwoławczy naruszył art. 63 ustawy o u.i.o.ś. w zakresie oceny spełnienia przez organy (Burmistrz, Starosta Pabianicki) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko poprzez niesprawdzenie i przeanalizowanie procesu wydawania decyzji środowiskowej oraz wpływu na otoczenie przy pozwoleniu: jakie analizy wewnętrzne przygotował Burmistrz w procesie wydawania decyzji środowiskowej; jakie doświadczenie zawodowe mają eksperci, do których zwrócił się Burmistrz o opinię, przed podjęciem decyzji o odstąpieniu od sporządzenia oceny wpływy przedsięwzięcia na środowisko; ile podobnych ocen eksperci wykonali; czy doświadczenie Burmistrza jest większe niż RDOŚ, który dwukrotnie wskazywał na konieczność sporządzenia oceny; na jakiej podstawie Starosta Pabianicki określił obszar oddziaływania przedsięwzięcia, że działka o numerze [...] podlega wpływowi a działka [...] już nie podlega; czego wynikiem było nieuznanie wielu osób za stronę postępowania przez Starostę; czy na każdym etapie zapewniono realny dostęp społeczeństwa do udziału w procesie wydawania decyzji środowiskowej i pozwolenia na budowę. L. R. podkreślił, iż w postępowaniu skarży tryb wydania decyzji środowiskowej oraz brak zrobienia (raportu) oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz działania organu odwoławczego Wojewody Łódzkiego. Organ (Burmistrz Konstantynowa), stwierdził, że hala nie będzie miała wpływu na środowisko i odstąpił od sporządzenia raportu nt. tego oddziaływania gdyż błędnie przyjął stanowisko, że magazyn o długości 540 m, szerokości 150 metrów i wysokości 16 metrów z centralami klimatyzacyjnymi na dachu, o pow. 81 000 m2 pracująca 365 dni w roku - całodobowo nie oddziałuje na środowisko. Wnioskodawca zwrócił uwagę również na ciągłą pracę silników ciężarówek, w dobie będzie ich 960 sztuk, czyli rocznie około 350.000 (trzysta pięćdziesiąt tysięcy). Kolejny raz podkreślił także, iż układ drogowy zaplanowany wyłącznie dla ruchu lokalnego, nie przyjmie takiego natężenia ruchu ciężarowego, co dodatkowo pogorszy komfort życia mieszkańców Ł. (T.), K. i A.. W ocenie wnioskodawcy wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego nr 15/2023, Starosty Pabianickiego nr 332/2022 i decyzji środowiskowej Burmistrza Konstantynowa, zabezpieczy interes prawny i ekonomiczny skarżącego do czasu rozpoznania jego skargi przez WSA. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r. nr 17/2023 Wojewoda Łódzki odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego nr 15/2023 z dnia 24 stycznia 2023 r. W dniu 6 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga L. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego nr 15/2023. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek L. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023 oraz decyzji Starosty Pabianickiego z dnia 28 września 2022 r. nr 332/2022 nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – w skrócie: "p.p.s.a." – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. użyte zostały przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", a zatem każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zaistnieć w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Natomiast uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Tymczasem skarżący nie podniósł argumentów, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumenty podniesione w skardze zmierzają bowiem wyłącznie do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podkreślić jednak należy, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przez sąd w decyzji wady w postaci naruszenia prawa. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. W związku z tym zarzuty skarżącego, dotyczące niezbadania wpływu inwestycji na środowisko oraz obawy powstania dla skarżącego negatywnych konsekwencji wynikających z realizacji spornego zamierzenia budowlanego, nie mogą odnieść skutku w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wymagałoby to od sądu merytorycznego rozpoznania sprawy już na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L. R. wskazuje bowiem na okoliczności (znaczne obciążenie infrastruktury drogowej w otoczeniu planowanej inwestycji przez samochody ciężarowe, zmierzające do hali produkcyjno – magazynowo – usługowej, czy też posadowienie hali o znacznych rozmiarach w niewielkiej odległości od domów mieszkalnych), które nastąpią dopiero po zrealizowaniu inwestycji. Jeszcze raz należy podkreślić, że skarżący nie wskazał tak naprawdę, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji i realizacji inwestycji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz na czym to zagrożenie miałoby polegać. W tym miejscu podkreślić należy, że budowa obiektu budowlanego na podstawie zatwierdzonego projektu i w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę jest normalnym następstwem takiej decyzji. Do wnioskodawcy należy zatem wykazanie, że wykonanie decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc wystąpienie skutków negatywnych, znacznie przekraczających normalne następstwa procesu budowlanego. Sam fakt wykonywania robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie czyni automatycznie zagrożenia dla istniejących już obiektów budowlanych, czy też działek znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji oraz dla infrastruktury drogowej w jej otoczeniu. Innymi słowy z samego faktu przystąpienia do realizacji inwestycji na podstawie zaskarżonej decyzji nie można wywodzić skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo. Dlatego brak wskazania konkretnych dowodów w tym przedmiocie sprawia, że twierdzenia wnioskodawcy w tym zakresie są jedynie gołosłowne. Ponadto podkreślić należy, iż decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi realizację określonego w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351) prawa zabudowy, w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których rzeczywiście zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę w art. 35a Prawa budowlanego, zgodnie z którym sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Dlatego też rozważając zasadność wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd zobowiązany jest ważyć interes zarówno skarżącego, jak i inwestora. Niewątpliwie realizacja inwestycji budowlanej prowadzi do trwałej zmiany otoczenia tej inwestycji, jednak podkreślić należy, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd, jak wskazano powyżej, nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom strony. Nie chodzi tutaj o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków (por. Postanowienie NSA z 2.03.2023 r., II OZ 95/23, LEX nr 3502662). Z całą pewnością inwestor ma prawo przystąpić do realizacji swojego zamierzenia budowlanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet mimo wniesienia do sądu skargi na tę decyzję. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, będzie obciążać właśnie jego. Dokonując oceny przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych rozważań, Sąd uznał, że nie jest on zasadny. Abstrahując od tego, iż L. R. nie wykazał, na czym miałaby polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki realizowania spornej inwestycji, to nie sposób również uznać, iż znaczne obciążenie infrastruktury drogowej otaczającej planowaną inwestycję, wzrost natężenia ruchu drogowego (szczególnie ruchu samochodów ciężarowych), zwiększenie się poziomu hałasu w okolicy przedmiotowej inwestycji po jej zrealizowaniu, czy też posadowienie hali magazynowej w nieznacznej odległości od zabudowy mieszkalnej to skutki trudne do odwrócenia w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako niedający się odwrócić. Jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. W razie ewentualnego uchylenia w postępowaniu sądowym zaskarżonej decyzji, możliwa jest rozbiórka wybudowanego obiektu i przywrócenie terenu do stanu poprzedniego. Nie można zatem przyjąć, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do skutków o charakterze nieodwracalnym. W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /a.tp.