III FSK 1235/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Protokolant Anna Iwaszkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 59/22 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15 listopada 2021 r., nr SKO.PO-41/4586/788/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 59/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: WSA) oddalił skargę O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej: SKO) z dnia 15 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Skargę kasacyjną od wyroku WSA wniosła Skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: 1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia WSA w kwestii terminu, od którego należy liczyć 5 lat na zwrot nadpłaty, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż - z jednej strony - uniemożliwia w tym zakresie sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych wobec zaskarżonego wyroku, z drugiej zaś - wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zastosowanej normy prawnej; 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 165a oraz w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 187 § 1 i art. 191, a także w zw. z art. 72 § 1, art. 79 § 2 i art. 80 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia ze względu na to, że wbrew stanowisku SKO (i WSA), Wójt Gminy D. (dalej: Wójt) bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie i błędnie uznał, że zastosowanie znajdzie art. 80 § 1 O.p., co miałoby zdaniem tego organu skutkować wygaśnięciem prawa do zwrotu nadpłaty, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż zwrot nadpłaconego podatku stanowi czynność materialno- techniczną i nie ma w tym przypadku żadnych ograniczeń czasowych; 3) art. 79 § 2 O.p. i art. 80 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie w ślad za organem podatkowym, że prawo do zwrotu nadpłaty wygasło, gdyż wniosek Skarżącej został złożony po terminie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu, podczas gdy przepisy te nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, a zwrot nadpłaty stanowi czynność materialno-techniczną i nie ma w tym przypadku żadnych ograniczeń czasowych; 4) art. 80 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zwrot nadpłaty powinien nastąpić do 31 grudnia 2020 r., podczas gdy w toku było postępowanie podatkowe, a to zaś oznacza, iż dopiero po uchyleniu decyzji organów i umorzeniu postępowania organ powinien przystąpić - nawet po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego - do ustalenia i zwrotu nadpłaty, co wprost wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 roku, sygn. akt II FPS 4/13. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 79 § 2 i art. 80 § 1 O.p. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie zaś z drugim, prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 79 § 2 O.p. Wskazał, że wniosek z dnia 25 kwietnia 2021 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. został złożony po upływie terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego. Ta kluczowa dla wyniku sprawy okoliczność nie została podważona w skardze kasacyjnej. Nawet nie kontestowano stanowiska WSA w tym zakresie. Zatem pozostaje wyłącznie stwierdzić, że bezsprzecznie wystąpiła sytuacja normowana art. 79 § 2 O.p. Tym samym nie sposób zgodzić się ze Skarżącą, że WSA naruszył ten przepis. Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie stosował w niniejszej sprawie art. 80 § 1 O.p., a jedynie wskazał na jego treść (SKO powoływało się na ten przepis). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie postąpił WSA, gdyż niecelowe było rozważanie, czy wystąpiła przesłanka z art. 80 § 1 O.p., skoro stwierdzono wystąpienie przesłanki z art. 79 § 2 O.p. Tym samym nie ma podstaw, by twierdzić, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 80 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny jako błędne ocenił prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko, iż skoro zwrot nadpłaty jest czynnością materialno-techniczną, to nie ma żadnych ograniczeń czasowych – ergo art. 79 § 2 i art. 80 § 1 O.p. nie mają zastosowania. Oczywiście zgodzić się należy ze Skarżącą, że sam zwrot nadpłaty jest czynnością materialno-techniczną, ale trzeba mieć na uwadze, że aby mogło dojść do realizacji czynności materialno-technicznej zwrotu nadpłaty, musi istnieć określone przepisami prawa uprawnienie do zwrotu. Inaczej mówiąc, owa czynność materialno-techniczna występuje w wykonaniu określonego uprawnienia (prawa) podatnika. Natomiast wygaśnięcie prawa do zwrotu nadpłaty powoduje odpadnięcie podstawy dokonania czynności materialno-technicznej. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera niezbędne elementy określone w tym przepisie i chociaż można mieć do niego zastrzeżenia, bo jest dość lakoniczne, to jednak poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Poza tym, wbrew wymogom art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 i art. 183 § 1 P.p.s.a., Skarżąca nie wykazała wpływu zarzucanego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jak też pozostałych przepisów postępowania, których naruszenie zarzuciła, na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. sędzia D. Gajewski sędzia P. Borszowski sędzia J. Sokołowska